Το μαγικό μαγαζί

Είχα δει το Μαγικό Μαγαζί από μακριά αρκετές φορές· είχα περάσει από μπροστά του μία ή δύο φορές, μια βιτρίνα με ελκυστικά μικρά αντικείμενα, μαγικές μπάλες, μαγικές κότες, υπέροχους κώνους, κούκλες εγγαστρίμυθου, τα σύνεργα για το κόλπο με το καλάθι, τράπουλες που ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ μια χαρά, και όλα αυτά τα πράγματα, αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να μπω μέσα μέχρι που μια μέρα, σχεδόν απροειδοποίητα, ο Τζιπ με τράβηξε από το δάχτυλο ακριβώς μπροστά στη βιτρίνα, και φέρθηκε με τέτοιο τρόπο που δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να τον βάλω μέσα.

I had seen the Magic Shop from afar several times; I had passed it once or twice, a shop window of alluring little objects, magic balls, magic hens, wonderful cones, ventriloquist dolls, the material of the basket trick, packs of cards that LOOKED all right, and all that sort of thing, but never had I thought of going in until one day, almost without warning, Gip hauled me by my finger right up to the window, and so conducted himself that there was nothing for it but to take him in.

Δεν νόμιζα ότι το μέρος ήταν εκεί, για να πω την αλήθεια—μια μέτριου μεγέθους πρόσοψη στην οδό Ρίτζεντ, ανάμεσα στο μαγαζί με τους πίνακες και στο μέρος όπου τα κοτοπουλάκια τριγυρίζουν μόλις βγουν από τις πατενταρισμένες θερμοκοιτίδες, αλλά πράγματι ήταν εκεί.

I had not thought the place was there, to tell the truth—a modest-sized frontage in Regent Street, between the picture shop and the place where the chicks run about just out of patent incubators, but there it was sure enough.

Είχα φανταστεί ότι ήταν πιο κάτω, κοντά στο Σέρκους, ή στη γωνία στην οδό Όξφορντ, ή ακόμα και στο Χόλμπορν· πάντα βρισκόταν απέναντι και ήταν λίγο απρόσιτο, έχοντας κάτι από οφθαλμαπάτη στη θέση του· αλλά τώρα ήταν εδώ αναμφισβήτητα, και η χοντρή άκρη του τεντωμένου δαχτύλου του Τζιπ έκανε έναν θόρυβο πάνω στο τζάμι.

I had fancied it was down nearer the Circus, or round the corner in Oxford Street, or even in Holborn; always over the way and a little inaccessible it had been, with something of the mirage in its position; but here it was now quite indisputably, and the fat end of Gip’s pointing finger made a noise upon the glass.

«Αν ήμουν πλούσιος», είπε ο Τζιπ, αγγίζοντας με το δάχτυλό του το Αυγό που Εξαφανίζεται, «θα αγόραζα αυτό για μένα. Κι αυτό» —που ήταν Το Μωρό που Κλαίει, Πολύ Ανθρώπινο— «κι αυτό», που ήταν ένα μυστήριο, και λεγόταν, όπως βεβαίωνε μια κομψή καρτέλα, «Αγοράστε Ένα και Καταπλήξτε τους Φίλους Σας».

“If I was rich,” said Gip, dabbing a finger at the Disappearing Egg, “I’d buy myself that. And that”—which was The Crying Baby, Very Human—“and that,” which was a mystery, and called, so a neat card asserted, “Buy One and Astonish Your Friends.”

«Οτιδήποτε», είπε ο Τζιπ, «θα εξαφανιστεί κάτω από έναν από αυτούς τους κώνους. Το έχω διαβάσει σε ένα βιβλίο.

“Anything,” said Gip, “will disappear under one of those cones. I have read about it in a book.

«Και να, μπαμπάκα, είναι η Πεντάρα που Εξαφανίζεται—, μόνο που την έχουν βάλει από αυτή την πλευρά για να μην μπορούμε να δούμε πώς γίνεται».

“And there, dadda, is the Vanishing Halfpenny—, only they’ve put it this way up so’s we can’t see how it’s done.”

Ο Τζιπ, το αγαπημένο μου αγόρι, έχει κληρονομήσει τους καλούς τρόπους της μητέρας του, και δεν πρότεινε να μπούμε στο μαγαζί ούτε ενόχλησε με οποιονδήποτε τρόπο· μόνο που, ξέρετε, εντελώς ασυναίσθητα τράβηξε το δάχτυλό μου προς την πόρτα, και έκανε ξεκάθαρο το ενδιαφέρον του.

Gip, dear boy, inherits his mother’s breeding, and he did not propose to enter the shop or worry in any way; only, you know, quite unconsciously he lugged my finger doorward, and he made his interest clear.

«Αυτό», είπε, και έδειξε το Μαγικό Μπουκάλι.

“That,” he said, and pointed to the Magic Bottle.

«Αν είχες αυτό;» είπα εγώ· σε αυτή την πολλά υποσχόμενη ερώτηση κοίταξε ψηλά με μια ξαφνική λάμψη.

“If you had that?” I said; at which promising inquiry he looked up with a sudden radiance.

«Θα μπορούσα να το δείξω στην Τζέσι», είπε, σκεπτόμενος όπως πάντα τους άλλους.

“I could show it to Jessie,” he said, thoughtful as ever of others.

«Είναι λιγότερες από εκατό μέρες μέχρι τα γενέθλιά σου, Τζίμπλς», είπα, και έβαλα το χέρι μου στο πόμολο της πόρτας.

“It’s less than a hundred days to your birthday, Gibbles,” I said, and laid my hand on the door-handle.

Ο Τζιπ δεν απάντησε, αλλά έσφιξε περισσότερο το δάχτυλό μου, κι έτσι μπήκαμε στο μαγαζί.

Gip made no answer, but his grip tightened on my finger, and so we came into the shop.

Δεν ήταν ένα συνηθισμένο μαγαζί αυτό· ήταν ένα μαγαζί μαγικών ειδών, και όλη η ανυπόμονη πρωτοβουλία που θα είχε πάρει ο Τζιπ όταν επρόκειτο για απλά παιχνίδια έλειπε. Άφησε το βάρος της συζήτησης σε μένα.

It was no common shop this; it was a magic shop, and all the prancing precedence Gip would have taken in the matter of mere toys was wanting. He left the burthen of the conversation to me.

Ήταν ένα μικρό, στενό μαγαζί, όχι πολύ καλά φωτισμένο, και το κουδούνι της πόρτας χτύπησε ξανά με έναν παραπονετικό ήχο καθώς την κλείσαμε πίσω μας. Για μια στιγμή περίπου ήμασταν μόνοι και μπορέσαμε να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας.

It was a little, narrow shop, not very well lit, and the door-bell pinged again with a plaintive note as we closed it behind us. For a moment or so we were alone and could glance about us.