The Selfish Giant

Every afternoon, as they were coming from school, the children used to go and play in the Giant’s garden.

Κάθε απόγευμα, καθώς γύριζαν από το σχολείο, τα παιδιά συνήθιζαν να πηγαίνουν και να παίζουν στον κήπο του Γίγαντα.

It was a large lovely garden, with soft green grass.

Ήταν ένας μεγάλος, υπέροχος κήπος, με απαλό πράσινο γρασίδι.

Here and there over the grass stood beautiful flowers like stars, and there were twelve peach-trees that in the spring-time broke out into delicate blossoms of pink and pearl, and in the autumn bore rich fruit.

Εδώ κι εκεί πάνω στο γρασίδι στέκονταν όμορφα λουλούδια σαν αστέρια, και υπήρχαν δώδεκα ροδακινιές που την άνοιξη γέμιζαν με λεπτά άνθη σε ροζ και μαργαριταρένιο χρώμα, και το φθινόπωρο έκαναν πλούσιους καρπούς.

The birds sat on the trees and sang so sweetly that the children used to stop their games in order to listen to them. “How happy we are here!” they cried to each other.

Τα πουλιά κάθονταν πάνω στα δέντρα και κελαηδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά συνήθιζαν να σταματούν τα παιχνίδια τους για να τα ακούσουν. «Πόσο ευτυχισμένα είμαστε εδώ!» φώναζαν το ένα στο άλλο.

One day the Giant came back. He had been to visit his friend the Cornish ogre, and had stayed with him for seven years.

Μια μέρα ο Γίγαντας επέστρεψε. Είχε πάει να επισκεφτεί τον φίλο του, τον δράκο της Κορνουάλης, και είχε μείνει μαζί του για επτά χρόνια.

After the seven years were over he had said all that he had to say, for his conversation was limited, and he determined to return to his own castle. When he arrived he saw the children playing in the garden.

Όταν πέρασαν τα επτά χρόνια, είχε πει όλα όσα είχε να πει, καθώς οι κουβέντες του ήταν περιορισμένες, και αποφάσισε να επιστρέψει στο δικό του κάστρο. Όταν έφτασε, είδε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο.

“What are you doing here?” he cried in a very gruff voice, and the children ran away.

«Τι κάνετε εδώ;» φώναξε με μια πολύ τραχιά φωνή, και τα παιδιά έφυγαν τρέχοντας.

“My own garden is my own garden,” said the Giant; “any one can understand that, and I will allow nobody to play in it but myself.” So he built a high wall all round it, and put up a notice-board.

«Ο δικός μου κήπος είναι δικός μου κήπος», είπε ο Γίγαντας· «ο καθένας μπορεί να το καταλάβει αυτό, και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να παίζει μέσα σε αυτόν εκτός από εμένα τον ίδιο». Έτσι έχτισε έναν ψηλό τοίχο ολόγυρα και έβαλε μια πινακίδα.

TRESPASSERS

ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ

WILL BE

ΘΑ

PROSECUTED

ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΠΟΙΝΙΚΑ

He was a very selfish Giant.

Ήταν ένας πολύ εγωιστής Γίγαντας.

The poor children had now nowhere to play. They tried to play on the road, but the road was very dusty and full of hard stones, and they did not like it.

Τα φτωχά παιδιά δεν είχαν πια πουθενά να παίξουν. Προσπάθησαν να παίξουν στον δρόμο, αλλά ο δρόμος είχε πάρα πολλή σκόνη και ήταν γεμάτος σκληρές πέτρες, και δεν τους άρεσε καθόλου.

They used to wander round the high wall when their lessons were over, and talk about the beautiful garden inside. “How happy we were there,” they said to each other.

Συνήθιζαν να τριγυρίζουν γύρω από τον ψηλό τοίχο όταν τελείωναν τα μαθήματά τους, και να μιλούν για τον όμορφο κήπο που βρισκόταν μέσα. «Πόσο ευτυχισμένα ήμασταν εκεί;» έλεγαν το ένα στο άλλο.