Η προσφορά

Με λένε Karim Yousef, είμαι τριάντα πέντε χρονών και την Παρασκευή που γύρισα σπίτι ήμουν δικηγόρος με ένα σχέδιο. Το σχέδιο ήταν στην τσάντα μου, σε έναν μπλε φάκελο. Άξιζε πολλά χρήματα για τον πατέρα μου και αρκετά περισσότερα για μένα.

My name is Karim Yousef, I am thirty-five, and on the Friday I went home I was a lawyer with a plan. The plan was in my bag, in a blue folder. It was worth a great deal of money to my father, and rather more than that to me.

Η Imogen τηλεφώνησε πριν φύγει το τρένο από το Λονδίνο. Η Imogen Fraser είναι συνέταιρος στη Harlow & Pryce, την εταιρεία όπου δούλευα δώδεκα χρόνια. Τον Ιανουάριο οι συνέταιροι θα αποφάσιζαν αν θα γινόμουν κι εγώ ένας από αυτούς.

Imogen called before the train had left London. Imogen Fraser is a partner at Harlow & Pryce, the firm where I had worked for twelve years. In January the partners would decide whether I became one of them.

«Είσαι στο τρένο;» ρώτησε.

“Are you on the train?” she asked.

«Είμαι στο τρένο.»

“I’m on the train.”

«Ωραία. Θυμήσου, η προσφορά είναι δίκαιη. Παραπάνω από δίκαιη. Ο πατέρας σου παίρνει μια τιμή που κανείς άλλος σε εκείνη την πλατεία δεν θα του δώσει ποτέ, και μπορεί να ξεκουραστεί. Εσύ γυρίζεις τη Δευτέρα με μια υπογραφή.» Έκανε μια παύση. «Οι άνθρωποι θα θυμούνται ποιος βοήθησε, Karim. Ιδίως τον Ιανουάριο.»

“Good. Remember, it’s a fair offer. More than fair. Your father gets a price nobody else on that square will ever pay him, and he gets to rest. You get to come back on Monday with a signature.” She paused. “People will remember who helped, Karim. In January especially.”

«Το ξέρω.»

“I know.”

«Ξέρω ότι το ξέρεις. Γι’ αυτό σου το ζήτησα.»

“I know you know. That’s why I asked you.”

Η προσφορά αφορούσε το μαγαζί του πατέρα μου στην St Nicholas Square, στην πόλη του βορρά όπου μεγάλωσα. Ερχόταν από μια εταιρεία που λεγόταν Ashby Lane Properties, την οποία δεν είχα ξανακούσει, και την υπέγραφε ένας κύριος D. Hart, που δεν τον είχα γνωρίσει ποτέ. Ήξερα, επειδή μου το είχε πει η Imogen, ότι η Ashby Lane ανήκε στη Northgate Living και ότι η Northgate Living ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες μας. Η Northgate ήθελε το μαγαζί. Δεν ήξερα γιατί και δεν είχα ρωτήσει. Ένας ανώτερος συνεργάτης που κάνει πολλές ερωτήσεις για τους λόγους ενός πελάτη μένει ανώτερος συνεργάτης για πάντα.

The offer was for my father’s shop on St Nicholas Square, in the northern city where I had grown up. It came from a company called Ashby Lane Properties, which I had never heard of, and it was signed by a Mr D. Hart, whom I had never met. I knew, because Imogen had told me, that Ashby Lane belonged to Northgate Living, and that Northgate Living was one of our biggest clients. Northgate wanted the shop. I didn’t know why, and I hadn’t asked. A senior associate who asks too many questions about a client’s reasons is a senior associate who stays a senior associate.

Διάβασα την τοπική εφημερίδα στο κινητό κάπου μετά τη δεύτερη στάση. Η χριστουγεννιάτικη αγορά στην St Nicholas Square, έγραφε, είχε ακυρωθεί για πρώτη φορά μετά από πενήντα χρόνια. Ο άνθρωπος που την οργάνωνε τα τριάντα από αυτά, ο Walter Brandt, είχε πέσει στον πάγο και είχε σπάσει το ισχίο του. Μια έκθεση ασφάλειας του δήμου είχε βρει ότι τα ξύλινα σπιτάκια δεν ήταν ασφαλή. Ένας νέος κανόνας απαιτούσε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο να αναλάβει προσωπική ευθύνη για την αγορά, για να ανοίξει. Κανείς δεν είχε παρουσιαστεί.

I read the local paper on my phone somewhere after the second stop. The Christmas market on St Nicholas Square, it said, had been cancelled for the first time in fifty years. The man who had run it for thirty of them, Walter Brandt, had fallen on the ice and broken his hip. A council safety report had found the wooden huts unsafe. A new rule required one named person to take personal responsibility for the market before it could open. Nobody had come forward.

Θυμάμαι ότι σκέφτηκα πως αυτό ήταν λυπηρό και πως ήταν χρήσιμο. Ένας άνθρωπος που η γειτονιά του μόλις έχασε τη χριστουγεννιάτικη αγορά μπορεί να είναι έτοιμος να πουλήσει.

I remember thinking that it was sad, and that it was useful. A man whose street has just lost its Christmas market is a man who might be ready to sell.

Ήταν σκοτάδι όταν βγήκα από το ταξί. Η πλατεία έμοιαζε όπως πάντα στα τέλη Νοεμβρίου. Στο πάνω άκρο ήταν η εκκλησία με φωτισμένο καμπαναριό και τα ψηλά παλιά σπίτια με τα μαγαζιά από κάτω: το φαρμακείο, το καφέ, η στάση του λεωφορείου όπου το 24 κάνει αναστροφή. Στη βόρεια πλευρά, εκεί που θα ήταν η αγορά, δεν υπήρχε τίποτα εκτός από βρεγμένες πέτρες και έναν μόνο φανοστάτη.

It was dark when I got out of the taxi. The square looked as it always did in late November. There was the church at the top end, its tower lit, and the tall old houses with their shops below: the chemist, the café, the bus stop where the 24 turns round. On the north side, where the market should have been, there was nothing but wet stones and a single street lamp.

Το μαγαζί του πατέρα μου είναι στη γωνία. Είναι ένα μαγαζί που κλείνει αργά. Πουλάει ψωμί, γάλα, εφημερίδες, μπαταρίες, τσάι, ρύζι και κάρτες γενεθλίων, και στα παιδικά μου χρόνια πουλούσε και γλυκά που δεν μου επιτρεπόταν να φάω. Μένει ανοιχτό μέχρι τις δύο τα ξημερώματα. Περίμενα να τον βρω μόνο του πίσω από τον πάγκο, με τα γυαλιά διαβάσματος πάνω στο μέτωπο, να λύνει το σταυρόλεξο που λύνει κάθε βράδυ από το 2003.

My father’s shop is on the corner. It is a late shop. It sells bread, milk, newspapers, batteries, tea, rice and birthday cards, and in my childhood it sold sweets that I was not allowed to eat. It is open until two in the morning. I had expected to find him alone behind the counter, reading glasses pushed up on his forehead, doing the crossword he has done every night since 2003.