The Offer

My name is Karim Yousef, I am thirty-five, and on the Friday I went home I was a lawyer with a plan. The plan was in my bag, in a blue folder. It was worth a great deal of money to my father, and rather more than that to me.

Mijn naam is Karim Yousef, ik ben vijfendertig, en op de vrijdag dat ik naar huis ging, was ik een advocaat met een plan. Het plan zat in mijn tas, in een blauwe map. Het was veel geld waard voor mijn vader, en nog een stuk meer voor mij.

Imogen called before the train had left London. Imogen Fraser is a partner at Harlow & Pryce, the firm where I had worked for twelve years. In January the partners would decide whether I became one of them.

Imogen belde voordat de trein uit Londen was vertrokken. Imogen Fraser is partner bij Harlow & Pryce, het kantoor waar ik twaalf jaar had gewerkt. In januari zouden de partners beslissen of ik een van hen werd.

“Are you on the train?” she asked.

“Zit je in de trein?” vroeg ze.

“I’m on the train.”

“Ik zit in de trein.”

“Good. Remember, it’s a fair offer. More than fair. Your father gets a price nobody else on that square will ever pay him, and he gets to rest. You get to come back on Monday with a signature.” She paused. “People will remember who helped, Karim. In January especially.”

“Goed. Onthoud: het is een eerlijk aanbod. Meer dan eerlijk. Je vader krijgt een prijs die niemand anders op dat plein ooit voor hem zal betalen, en hij kan rusten. Jij komt maandag terug met een handtekening.” Ze zweeg even. “Mensen onthouden wie geholpen heeft, Karim. Zeker in januari.”

“I know.”

“Ik weet het.”

“I know you know. That’s why I asked you.”

“Ik weet dat je het weet. Daarom heb ik jou gevraagd.”

The offer was for my father’s shop on St Nicholas Square, in the northern city where I had grown up. It came from a company called Ashby Lane Properties, which I had never heard of, and it was signed by a Mr D. Hart, whom I had never met. I knew, because Imogen had told me, that Ashby Lane belonged to Northgate Living, and that Northgate Living was one of our biggest clients. Northgate wanted the shop. I didn’t know why, and I hadn’t asked. A senior associate who asks too many questions about a client’s reasons is a senior associate who stays a senior associate.

Het aanbod was voor de winkel van mijn vader aan St Nicholas Square, in de noordelijke stad waar ik was opgegroeid. Het kwam van een bedrijf dat Ashby Lane Properties heette, waar ik nog nooit van had gehoord, en het was getekend door ene meneer D. Hart, die ik nooit had ontmoet. Ik wist, omdat Imogen het me had verteld, dat Ashby Lane van Northgate Living was, en dat Northgate Living een van onze grootste klanten was. Northgate wilde de winkel. Ik wist niet waarom, en ik had er niet naar gevraagd. Een senior medewerker die te veel vragen stelt over de redenen van een klant, blijft senior medewerker.

I read the local paper on my phone somewhere after the second stop. The Christmas market on St Nicholas Square, it said, had been cancelled for the first time in fifty years. The man who had run it for thirty of them, Walter Brandt, had fallen on the ice and broken his hip. A council safety report had found the wooden huts unsafe. A new rule required one named person to take personal responsibility for the market before it could open. Nobody had come forward.

Ergens na de tweede halte las ik de plaatselijke krant op mijn telefoon. De kerstmarkt op St Nicholas Square, stond er, was voor het eerst in vijftig jaar afgelast. De man die de markt dertig jaar had georganiseerd, Walter Brandt, was op het ijs gevallen en had zijn heup gebroken. Uit een veiligheidsrapport van de gemeente bleek dat de houten kraampjes onveilig waren. Volgens een nieuwe regel moest één persoon met naam en toenaam persoonlijk de verantwoordelijkheid voor de markt op zich nemen voordat die open mocht. Niemand had zich gemeld.

I remember thinking that it was sad, and that it was useful. A man whose street has just lost its Christmas market is a man who might be ready to sell.

Ik herinner me dat ik dacht dat het triest was, en dat het van pas kwam. Een man in wiens straat de kerstmarkt net is verdwenen, is misschien klaar om te verkopen.

It was dark when I got out of the taxi. The square looked as it always did in late November. There was the church at the top end, its tower lit, and the tall old houses with their shops below: the chemist, the café, the bus stop where the 24 turns round. On the north side, where the market should have been, there was nothing but wet stones and a single street lamp.

Het was donker toen ik uit de taxi stapte. Het plein zag eruit zoals altijd eind november. Bovenaan stond de kerk met een verlichte toren, en daaromheen de hoge oude huizen met winkels beneden: de apotheek, het café, de bushalte waar de 24 keert. Aan de noordkant, waar de markt had moeten staan, was niets dan natte stenen en één straatlantaarn.