หัวใจฟ้องคดี

ใช่ มันเป็นความจริง! ตอนนั้นผมประสาทเสียมาก และตอนนี้ผมก็ยังประสาทเสียอยู่ แต่ทำไมคุณถึงบอกว่าผมบ้า ผมไม่ได้บ้า ความป่วยของผมทำให้หูของผมไวขึ้น ไม่ใช่แย่ลง ผมได้ยินทุกอย่างบนฟ้าและบนโลก แล้วผมจะบ้าได้อย่างไร ฟังสิ! ฟังว่าผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟังได้อย่างใจเย็นแค่ไหน

Yes, it is true! I was very, very nervous then, and I am nervous now. But why do you say that I am mad? I am not mad. My illness made my ears sharper, not weaker. I heard everything in the sky and on the earth. How can I be mad? Listen! Listen to how calmly I can tell you the whole story.

ผมบอกไม่ได้ว่าความคิดนั้นเข้ามาในหัวผมครั้งแรกเมื่อไหร่ แต่หลังจากนั้น มันอยู่กับผมทั้งกลางวันและกลางคืน มันไม่มีเหตุผลเลย ผมรักชายชรา เขาดีกับผมเสมอ และผมก็ไม่ได้อยากได้ทองของเขา

I cannot say when the idea first came into my head. But after that, it stayed with me day and night. There was no reason for it. I loved the old man. He was always good to me, and I did not want his gold.

ผมคิดว่าเป็นเพราะดวงตาของเขา ใช่ มันคือดวงตาของเขา! เขามีตาเหมือนแร้ง เป็นตาสีฟ้าซีด มีหนังบางๆ คลุมอยู่ เวลาตาข้างนั้นมองผม ผมกลัวมากขึ้นมาทันที ผมจึงตัดสินใจฆ่าชายชรา ช้าๆ ช้ามากๆ ผมคิดว่า “แล้วผมจะพ้นจากตาแร้งนั่นไปตลอดกาล”

I think it was his eye. Yes, it was his eye! He had the eye of a vulture. It was a pale blue eye, with a thin skin over it. When that eye looked at me, I was suddenly very afraid. So, slowly, very slowly, I decided to kill the old man. I thought: “Then I will be free of the vulture eye for ever.”

คุณคิดว่าผมบ้า คนบ้าไม่รู้อะไรเลย แต่ดูผมสิ! ดูสิว่าผมระวังตัวแค่ไหน ฉลาดแค่ไหน! ผมไม่เคยใจดีกับชายชราเท่ากับในสัปดาห์นั้น ก่อนที่ผมจะฆ่าเขา

You think I am mad. Mad people know nothing. But look at me! Look how careful I was, how clever! I was never kinder to the old man than in that week before I killed him.

และทุกคืน ตอนเที่ยงคืน ผมหมุนลูกบิดประตูห้องของเขาแล้วเปิดออก โอ้ เงียบมากเลย! แล้วผมก็ยื่นตะเกียงเข้าไปในห้อง ตะเกียงของผมมีประตูโลหะเล็กๆ ผมจึงปิดได้และไม่มีแสงออกมา ประตูเล็กๆ ของมันปิดอยู่ ปิดอยู่

And every night, at midnight, I turned the handle of his door and opened it. Oh, so quietly! Then I put a lantern into the room. Mine had a small metal door, so I could close it and no light came out. Its little door was closed, closed.

แล้วผมก็ยื่นหัวเข้าไปทางประตู โอ้ คุณจะหัวเราะก็ได้ แต่ผมฉลาดมากเลย! ผมขยับหัวช้าๆ ช้ามากๆ ผมไม่อยากให้ชายชราตื่น ผมใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่าจะยื่นหัวทั้งหัวเข้าไปในห้องได้ ฮา! คนบ้าจะฉลาดขนาดนี้ได้ไหม

Then I put my head in through the door. Oh, you can laugh, but I was so clever! I moved my head slowly, very, very slowly. I did not want to wake the old man. It took me an hour to get my whole head into the room. Ha! Is a mad man as clever as that?

พอหัวผมอยู่ในห้องแล้ว ผมก็เปิดประตูเล็กๆ ของตะเกียง โอ้ ระวังมากเลย ระวังมากเลย! ผมเปิดแค่นิดเดียว แล้วแสงบางๆ เส้นหนึ่งก็ลอดออกมา แสงเส้นบางตกลงบนตาแร้ง

When my head was in the room, I opened the little door of the lantern. Oh, so carefully, so carefully! I opened it only a little, and a thin ray came out. The thin ray fell on the vulture eye.

ผมทำแบบนี้อยู่เจ็ดคืนยาวๆ ทุกคืนตาข้างนั้นปิดอยู่ ผมจึงไม่ได้ทำอะไร คนที่ผมเกลียดไม่ใช่ชายชรา แต่เป็นตาของเขา ตาแร้งนั่น

I did this for seven long nights. Every night the eye was closed. So I did nothing. It was not the old man that I hated. It was his eye, the vulture eye.

และทุกเช้า พอพระอาทิตย์ขึ้น ผมก็เข้าไปในห้องของเขา ผมเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอบอุ่นเป็นมิตร “เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม” ผมถามเขา ทุกคืนตอนเที่ยงคืนผมมองเขาตอนที่เขานอนหลับ และเขาไม่เคยรู้เลย

And every morning, when the sun came up, I went into his room. I called him by his name in a warm, friendly voice. “How did you sleep?” I asked him. Every night at midnight I looked at him while he slept, and he never knew.

ในคืนที่แปด ผมระวังที่ประตูมากขึ้นอีก เข็มนาฬิกายังเดินเร็วกว่ามือผมที่ขยับตอนนั้น คืนนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองฉลาดมาก! ผมยืนอยู่ที่ประตูของเขา และเปิดมันทีละนิดๆ และเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับแผนลับของผม!

On the eighth night I was even more careful at the door. The hand of a clock moves faster than my hand moved then. I felt so clever that night! There I was at his door, and I opened it little by little. And he knew nothing about my secret plan!

ผมหัวเราะเบาๆ กับความคิดนั้น บางทีเขาอาจได้ยินผม เพราะเขาขยับตัวบนเตียงอย่างกะทันหัน คุณคิดว่าผมถอยกลับไหม ไม่! ห้องของเขามืดสนิท หน้าต่างปิดอยู่ เพราะเขากลัวโจร ผมจึงรู้ว่าเขามองไม่เห็นว่าประตูขยับ และผมก็ผลักมันต่อไปเรื่อยๆ ช้าๆ ช้าๆ

I laughed quietly at the idea. Maybe he heard me, because he suddenly moved on the bed. Do you think that I went back? No! His room was very black. The shutters were closed, because he was afraid of robbers. So I knew that he could not see the door move. And I went on pushing it, slowly, slowly.

หัวผมเข้าไปแล้ว และผมอยากเปิดตะเกียง แต่นิ้วโป้งของผมลื่นบนประตูโลหะของตะเกียง และมันทำให้เกิดเสียง ชายชราลุกขึ้นนั่งบนเตียง

My head was in, and I wanted to open the lantern. But my thumb slipped on the metal door of the lantern, and it made a noise. The old man sat up in bed.

“ใครอยู่ตรงนั้น” เขาตะโกน

“Who’s there?” he shouted.

ผมยืนนิ่งมากและไม่พูดอะไร ตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็มผมไม่ขยับเลย เขาไม่ได้นอนลง เขานั่งอยู่บนเตียงและฟัง ผมก็ทำแบบเดียวกันบ่อยๆ คืนแล้วคืนเล่า ผมฟังเสียงเล็กๆ ในกำแพงตอนกลางคืน

I stood very still and said nothing. For a whole hour I did not move at all. He did not lie down. He was sitting up in the bed and listening. I often did the same, night after night. I listened to the little noises in the wall at night.