Ο λύκος και τα εφτά κατσικάκια

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια γριά κατσίκα που είχε εφτά μικρά κατσικάκια, και τα αγαπούσε με όλη την αγάπη που έχει μια μητέρα για τα παιδιά της. Μια μέρα θέλησε να πάει στο δάσος και να φέρει λίγη τροφή.

There was once upon a time an old goat who had seven little kids, and loved them with all the love of a mother for her children. One day she wanted to go into the forest and fetch some food.

Φώναξε λοιπόν και τα εφτά κοντά της και είπε: «Αγαπημένα μου παιδιά, πρέπει να πάω στο δάσος· να προσέχετε τον λύκο. Αν μπει μέσα, θα σας καταβροχθίσει όλους — δέρμα, τρίχες και τα πάντα.

So she called all seven to her and said: ‘Dear children, I have to go into the forest, be on your guard against the wolf; if he comes in, he will devour you all—skin, hair, and everything.

Ο παλιάνθρωπος συχνά μεταμφιέζεται, αλλά θα τον καταλάβετε αμέσως από τη βραχνή φωνή του και τα μαύρα του πόδια». Τα κατσικάκια είπαν: «Αγαπημένη μας μητέρα, θα προσέχουμε πολύ τους εαυτούς μας· μπορείς να φύγεις χωρίς καμία ανησυχία».

The wretch often disguises himself, but you will know him at once by his rough voice and his black feet.’ The kids said: ‘Dear mother, we will take good care of ourselves; you may go away without any anxiety.’

Τότε η γριά κατσίκα βέλαξε και πήρε τον δρόμο της με ήσυχο το κεφάλι της.

Then the old one bleated, and went on her way with an easy mind.

Δεν πέρασε πολλή ώρα και κάποιος χτύπησε την πόρτα του σπιτιού και φώναξε: «Ανοίξτε την πόρτα, αγαπημένα μου παιδιά· η μητέρα σας είναι εδώ και έφερε πίσω κάτι για τον καθένα σας». Όμως τα μικρά κατσικάκια κατάλαβαν από τη βραχνή φωνή ότι ήταν ο λύκος.

It was not long before someone knocked at the house-door and called: ‘Open the door, dear children; your mother is here, and has brought something back with her for each of you.’ But the little kids knew that it was the wolf, by the rough voice.

«Δεν θα ανοίξουμε την πόρτα», φώναξαν εκείνα, «δεν είσαι η μητέρα μας! Εκείνη έχει μια απαλή, ευχάριστη φωνή, αλλά η δική σου φωνή είναι βραχνή· εσύ είσαι ο λύκος!»

‘We will not open the door,’ cried they, ‘you are not our mother. She has a soft, pleasant voice, but your voice is rough; you are the wolf!’

Τότε ο λύκος έφυγε, πήγε σε έναν μαγαζάτορα και αγόρασε ένα μεγάλο κομμάτι κιμωλία, το έφαγε και μ’ αυτό έκανε τη φωνή του απαλή.

Then the wolf went away to a shopkeeper and bought himself a great lump of chalk, ate this and made his voice soft with it.

Έπειτα γύρισε πίσω, χτύπησε την πόρτα του σπιτιού και φώναξε: «Ανοίξτε την πόρτα, αγαπημένα μου παιδιά, η μητέρα σας είναι εδώ και έφερε πίσω κάτι για τον καθένα σας».

Then he came back, knocked at the door of the house, and called: ‘Open the door, dear children, your mother is here and has brought something back with her for each of you.’

Όμως ο λύκος είχε ακουμπήσει τις μαύρες πατούσες του στο παράθυρο, και τα παιδιά τις είδαν και φώναξαν: «Δεν θα ανοίξουμε την πόρτα, η μητέρα μας δεν έχει μαύρα πόδια σαν τα δικά σου: εσύ είσαι ο λύκος!»

But the wolf had laid his black paws against the window, and the children saw them and cried: ‘We will not open the door, our mother has not black feet like you: you are the wolf!’

Τότε ο λύκος έτρεξε σε έναν φούρναρη και είπε: «Χτύπησα τα πόδια μου, άλειψέ μου τα με λίγο ζυμάρι». Και όταν ο φούρναρης του άλειψε τα πόδια, έτρεξε στον μυλωνά και είπε: «Πασπάλισέ μου τα πόδια με λίγο άσπρο αλεύρι».

Then the wolf ran to a baker and said: ‘I have hurt my feet, rub some dough over them for me.’ And when the baker had rubbed his feet over, he ran to the miller and said: ‘Strew some white meal over my feet for me.’

Ο μυλωνάς σκέφτηκε από μέσα του: «Ο λύκος θέλει να ξεγελάσει κάποιον», και αρνήθηκε· αλλά ο λύκος είπε: «Αν δεν το κάνεις, θα σε καταβροχθίσω». Τότε ο μυλωνάς φοβήθηκε και του άσπρισε τις πατούσες. Πράγματι, έτσι είναι οι άνθρωποι.

The miller thought to himself: ‘The wolf wants to deceive someone,’ and refused; but the wolf said: ‘If you will not do it, I will devour you.’ Then the miller was afraid, and made his paws white for him. Truly, this is the way of mankind.

Έτσι τώρα ο παλιάνθρωπος πήγε για τρίτη φορά στην πόρτα του σπιτιού, τη χτύπησε και είπε: «Ανοίξτε μου την πόρτα, παιδιά, η γλυκιά σας μανούλα γύρισε στο σπίτι και έφερε στον καθένα σας κάτι από το δάσος».

So now the wretch went for the third time to the house-door, knocked at it and said: ‘Open the door for me, children, your dear little mother has come home, and has brought every one of you something back from the forest with her.’

Τα μικρά κατσικάκια φώναξαν: «Δείξε μας πρώτα τις πατούσες σου για να μάθουμε αν είσαι η γλυκιά μας μανούλα». Τότε εκείνος έβαλε τις πατούσες του μέσα από το παράθυρο, και όταν τα κατσικάκια είδαν ότι ήταν άσπρες, πίστεψαν ότι όλα όσα είπε ήταν αλήθεια, και άνοιξαν την πόρτα.

The little kids cried: ‘First show us your paws that we may know if you are our dear little mother.’ Then he put his paws in through the window and when the kids saw that they were white, they believed that all he said was true, and opened the door.