The Wolf and the Seven Little Kids

There was once upon a time an old goat who had seven little kids, and loved them with all the love of a mother for her children. One day she wanted to go into the forest and fetch some food.

Żyła raz stara koza, która miała siedem małych koźlątek i kochała je całą miłością matki do swoich dzieci. Pewnego dnia chciała pójść do lasu i przynieść trochę jedzenia.

So she called all seven to her and said: ‘Dear children, I have to go into the forest, be on your guard against the wolf; if he comes in, he will devour you all—skin, hair, and everything.

Zawołała więc do siebie całą siódemkę i rzekła: „Drogie dzieci, muszę iść do lasu, miejcie się na baczności przed wilkiem; jeśli wejdzie, pożre was wszystkich – ze skórą, sierścią i wszystkim.

The wretch often disguises himself, but you will know him at once by his rough voice and his black feet.’ The kids said: ‘Dear mother, we will take good care of ourselves; you may go away without any anxiety.’

Niecnota często się przebiera, ale poznacie go od razu po jego grubym głosie i czarnych łapach”. Koźlątka rzekły: „Droga mamo, będziemy uważać na siebie; możesz odejść bez żadnego niepokoju”.

Then the old one bleated, and went on her way with an easy mind.

Wtedy stara zabeczała i ruszyła w drogę ze spokojnym sercem.

It was not long before someone knocked at the house-door and called: ‘Open the door, dear children; your mother is here, and has brought something back with her for each of you.’ But the little kids knew that it was the wolf, by the rough voice.

Niedługo potem ktoś zapukał do drzwi domu i zawołał: „Otwórzcie drzwi, drogie dzieci; wasza matka tu jest i przyniosła ze sobą coś dla każdego z was”. Ale małe koźlątka poznały po grubym głosie, że to wilk.

‘We will not open the door,’ cried they, ‘you are not our mother. She has a soft, pleasant voice, but your voice is rough; you are the wolf!’

„Nie otworzymy drzwi” – zawołały – „nie jesteś naszą matką. Ona ma cichy, miły głos, a twój głos jest gruby; jesteś wilkiem!”

Then the wolf went away to a shopkeeper and bought himself a great lump of chalk, ate this and made his voice soft with it.

Wtedy wilk poszedł do sklepikarza i kupił sobie wielką bryłę kredy, zjadł ją i dzięki temu uczynił swój głos miękkim.

Then he came back, knocked at the door of the house, and called: ‘Open the door, dear children, your mother is here and has brought something back with her for each of you.’

Potem wrócił, zapukał do drzwi domu i zawołał: „Otwórzcie drzwi, drogie dzieci, wasza matka tu jest i przyniosła ze sobą coś dla każdego z was”.

But the wolf had laid his black paws against the window, and the children saw them and cried: ‘We will not open the door, our mother has not black feet like you: you are the wolf!’

Lecz wilk oparł swoje czarne łapy o okno, a dzieci je zobaczyły i zawołały: „Nie otworzymy drzwi, nasza matka nie ma czarnych nóg jak ty: jesteś wilkiem!”

Then the wolf ran to a baker and said: ‘I have hurt my feet, rub some dough over them for me.’ And when the baker had rubbed his feet over, he ran to the miller and said: ‘Strew some white meal over my feet for me.’

Wtedy wilk pobiegł do piekarza i rzekł: „Zraniłem się w łapy, posmaruj mi je ciastem”. A gdy piekarz nasmarował mu łapy, pobiegł do młynarza i rzekł: „Posyp mi łapy białą mąką”.

The miller thought to himself: ‘The wolf wants to deceive someone,’ and refused; but the wolf said: ‘If you will not do it, I will devour you.’ Then the miller was afraid, and made his paws white for him. Truly, this is the way of mankind.

Młynarz pomyślał sobie: „Wilk chce kogoś oszukać”, i odmówił; ale wilk rzekł: „Jeśli tego nie zrobisz, pożrę cię”. Wtedy młynarz się przestraszył i wybielił mu łapy. Zaiste, tacy są ludzie.

So now the wretch went for the third time to the house-door, knocked at it and said: ‘Open the door for me, children, your dear little mother has come home, and has brought every one of you something back from the forest with her.’

Więc teraz niecnota poszedł po raz trzeci do drzwi domu, zapukał do nich i rzekł: „Otwórzcie mi drzwi, dzieci, wasza droga mateczka wróciła do domu i przyniosła każdemu z was coś z lasu ze sobą”.

The little kids cried: ‘First show us your paws that we may know if you are our dear little mother.’ Then he put his paws in through the window and when the kids saw that they were white, they believed that all he said was true, and opened the door.

Małe koźlątka zawołały: „Najpierw pokaż nam swoje łapy, żebyśmy wiedziały, czy jesteś naszą drogą mateczką”. Wtedy włożył łapy przez okno, a gdy koźlątka zobaczyły, że są białe, uwierzyły, że wszystko, co mówił, było prawdą, i otworzyły drzwi.