De wolf en de zeven geitjes

Er was eens een oude geit die zeven kleine geitjes had, en ze hield van hen met al de liefde van een moeder voor haar kinderen. Op een dag wilde ze het bos in gaan en wat eten halen.

There was once upon a time an old goat who had seven little kids, and loved them with all the love of a mother for her children. One day she wanted to go into the forest and fetch some food.

Daarom riep ze alle zeven bij zich en zei: “Lieve kinderen, ik moet het bos in gaan, wees op je hoede voor de wolf; als hij binnenkomt, verslindt hij jullie allemaal—huid, haar en alles erop en eraan.

So she called all seven to her and said: ‘Dear children, I have to go into the forest, be on your guard against the wolf; if he comes in, he will devour you all—skin, hair, and everything.

De schurk vermomt zich vaak, maar jullie zullen hem meteen herkennen aan zijn hese stem en zijn zwarte voeten.” De geitjes zeiden: “Lieve moeder, we zullen goed op onszelf passen; u kunt zonder enige zorgen weggaan.”

The wretch often disguises himself, but you will know him at once by his rough voice and his black feet.’ The kids said: ‘Dear mother, we will take good care of ourselves; you may go away without any anxiety.’

Toen mekkert de oude en ging gerust op weg.

Then the old one bleated, and went on her way with an easy mind.

Het duurde niet lang voordat er iemand op de voordeur klopte en riep: “Doe de deur open, lieve kinderen; jullie moeder is er en heeft voor ieder van jullie iets meegebracht.” Maar de kleine geitjes wisten aan de hese stem dat het de wolf was.

It was not long before someone knocked at the house-door and called: ‘Open the door, dear children; your mother is here, and has brought something back with her for each of you.’ But the little kids knew that it was the wolf, by the rough voice.

“We doen de deur niet open,” riepen ze, “jij bent onze moeder niet. Zij heeft een zachte, aangename stem, maar jouw stem is hees; jij bent de wolf!”

‘We will not open the door,’ cried they, ‘you are not our mother. She has a soft, pleasant voice, but your voice is rough; you are the wolf!’

Toen ging de wolf weg naar een winkelier en kocht een groot stuk krijt, at dit op en maakte daarmee zijn stem zacht.

Then the wolf went away to a shopkeeper and bought himself a great lump of chalk, ate this and made his voice soft with it.

Daarna kwam hij terug, klopte op de deur van het huis en riep: “Doe de deur open, lieve kinderen, jullie moeder is er en heeft voor ieder van jullie iets meegebracht.”

Then he came back, knocked at the door of the house, and called: ‘Open the door, dear children, your mother is here and has brought something back with her for each of you.’

Maar de wolf had zijn zwarte poten tegen het raam gelegd, en de kinderen zagen ze en riepen: “We doen de deur niet open, onze moeder heeft geen zwarte voeten zoals jij: jij bent de wolf!”

But the wolf had laid his black paws against the window, and the children saw them and cried: ‘We will not open the door, our mother has not black feet like you: you are the wolf!’

Toen rende de wolf naar een bakker en zei: “Ik heb mijn voeten bezeerd, smeer er wat deeg voor me overheen.” En toen de bakker zijn voeten had ingesmeerd, rende hij naar de molenaar en zei: “Strooi wat wit meel over mijn voeten voor me.”

Then the wolf ran to a baker and said: ‘I have hurt my feet, rub some dough over them for me.’ And when the baker had rubbed his feet over, he ran to the miller and said: ‘Strew some white meal over my feet for me.’

De molenaar dacht bij zichzelf: “De wolf wil iemand bedriegen,” en weigerde; maar de wolf zei: “Als u het niet doet, zal ik u verslinden.” Toen werd de molenaar bang en maakte zijn poten wit voor hem. Waarlijk, zo zijn de mensen.

The miller thought to himself: ‘The wolf wants to deceive someone,’ and refused; but the wolf said: ‘If you will not do it, I will devour you.’ Then the miller was afraid, and made his paws white for him. Truly, this is the way of mankind.

Dus ging de schurk nu voor de derde keer naar de voordeur, klopte erop en zei: “Doe de deur voor me open, kinderen, jullie lieve moedertje is thuisgekomen en heeft voor ieder van jullie iets meegebracht uit het bos.”

So now the wretch went for the third time to the house-door, knocked at it and said: ‘Open the door for me, children, your dear little mother has come home, and has brought every one of you something back from the forest with her.’

De kleine geitjes riepen: “Laat ons eerst je poten zien, zodat we weten of je ons lieve moedertje bent.” Toen stak hij zijn poten door het raam naar binnen en toen de geitjes zagen dat ze wit waren, geloofden ze dat alles wat hij zei waar was, en openden de deur.

The little kids cried: ‘First show us your paws that we may know if you are our dear little mother.’ Then he put his paws in through the window and when the kids saw that they were white, they believed that all he said was true, and opened the door.