เบอร์ผิด

ความผิดพลาดเล็ก ๆ

One small mistake

วานจิรุอาศัยอยู่ในไนโรบี เธออายุ 29 ปี และเป็นช่างทำผม

Wanjiru lived in Nairobi. She was twenty-nine, and she was a hairdresser.

เธอทำงานในร้านทำผมที่คนแน่นในใจกลางเมือง แต่ร้านไม่ใช่ของเธอ เจ้าของร้านเอาเงินไปเกือบทั้งหมด

She worked in a busy salon in the city centre. But the salon was not hers. The owner kept most of the money.

ทุกเดือนวานจิรุเก็บเงินไว้นิดหน่อย เธอมีแผน สักวันหนึ่งเธออยากมีร้านของตัวเอง

Every month, Wanjiru saved a little. She had a plan. One day, she wanted her own salon.

เย็นวันศุกร์ เธอนั่งรถบัสกลับบ้านและเปิดแอปธนาคาร ในบัญชีของเธอมีเงิน 210,000 ชิลลิง

On Friday evening, she sat on the bus home and opened her bank app. There were 210,000 shillings in her account.

“สองแสนหนึ่งหมื่น” เธอพูดเบา ๆ “อีกเก้าหมื่น ฉันก็เริ่มได้แล้ว”

“Two hundred and ten thousand,” she said quietly. “Ninety thousand more, and I can start.”

แล้วโทรศัพท์ของเธอก็ดัง แม่โทรมา

Then her phone rang. It was her mother.

“วานจิรุ นี่แม่เอง สบายดีไหมลูก”

“Wanjiru? It’s Mama. How are you, my child?”

“สบายดีค่ะแม่ หนูอยู่บนรถบัส มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“I’m fine, Mama. I’m on the bus. Is everything OK?”

“ไม่มีอะไรหรอก เอ่อ เกือบไม่มี เรื่องหลังคาอีกแล้ว เมื่อคืนฝนตกหนัก น้ำเข้ามาในครัว”

“Everything is fine. Well, almost. It’s the roof again. There was a lot of rain last night, and the water came into the kitchen.”

“อีกแล้วเหรอคะ แม่เรียกช่างจากหมู่บ้านหรือยังคะ”

“Again? Did you call the man from the village?”

“เรียกแล้ว เขามาดูเมื่อเช้านี้ เขาบอกว่า ‘ห้าหมื่น วันจันทร์ผมเริ่มได้’”

“Yes. He came this morning and looked at it. ‘Fifty thousand,’ he said. ‘I can start on Monday.’”

วานจิรุมองตัวเลขในแอปธนาคาร เงินห้าหมื่นชิลลิงคือเงินที่เก็บมาห้าเดือน

Wanjiru looked at the number in her bank app. Fifty thousand shillings was five months of saving.

“แม่ขอโทษนะลูก” แม่พูด “แม่รู้เรื่องร้านของลูก แม่ไม่อยากขอเลย”

“I’m sorry, my child,” said her mother. “I know about your salon. I don’t like asking you.”