The Mouth of the House

The Row

De rij

Tea is tasted by north light. Nadeesha Herath had learned that on her first day, eleven years ago, and she had learned nothing since that was as easy to say. The tasting room of Harcourt & Perera lay on the fourth floor of an old office building in the Colombo Fort, with a single wall of windows facing north, towards the harbour, and a long white table on which, every morning at half past eight, the row stood ready: a hundred and twenty cups, behind each a little pot, in front of each a small heap of dry leaves, in each pot two point eight grams of tea, steeped for six minutes and not a second longer.

Thee proef je bij noorderlicht. Dat had Nadeesha Herath op haar eerste dag geleerd, elf jaar geleden, en ze had sindsdien niets geleerd wat zich net zo gemakkelijk liet zeggen. De proefruimte van Harcourt & Perera lag op de vierde verdieping van een oud kantoorpand in Colombo Fort, met één enkele vensterpartij op het noorden, uitkijkend over de haven, en een lange witte tafel waarop elke ochtend om halfnegen de rij stond: honderdtwintig koppen, achter elke kop een potje, voor elke kop een hoopje droge theeblaadjes, in elk potje twee komma acht gram thee, zes minuten getrokken en geen seconde langer.

A broker does not sell what he likes. He sells what he judges. Every lot that went to auction on Tuesday carried in the catalogue a valuation and a price in rupees per kilo, and the buyers from Dubai, Istanbul and Yokohama, who had never seen the tea, bid on that number as if on an oath. Behind the number, at Harcourt & Perera, stood one single person. The house called him, without any irony, the Mouth. In a hundred and twenty-two years it had had five Mouths. The fifth was named Lionel de Alwis, was sixty-seven years old, tied on a necktie even in April, when the city groaned under the heat, and initialled every page of the catalogue L. d. A.

Een makelaar verkoopt niet wat hij lekker vindt. Hij verkoopt wat hij taxeert. Elke partij die op dinsdag naar de veiling ging, kreeg in de catalogus een beoordeling en een prijs in roepies per kilo, en de kopers uit Dubai, Istanbul en Yokohama, die de thee nog nooit hadden gezien, boden op dat getal alsof het een eed was. Achter dat getal stond bij Harcourt & Perera één enkele man. Het huis noemde hem, zonder enige ironie, de Mond. In honderdtweeëntwintig jaar had het vijf Monden gekend. De vijfde heette Lionel de Alwis, was zevenenzestig jaar oud, droeg zelfs in april, wanneer de stad zuchtte onder de hitte, een das en parafeerde elke bladzijde van de catalogus met L. d. A.

Nadeesha walked behind him. That was her position, and it was the best the house had to give to anyone who was not the Mouth. She was the daughter of a tea maker from Dickoya, she had spent her childhood in the smell of the drying oven, and at the entrance test she had correctly matched nineteen cups out of twenty, which de Alwis acknowledged with the remark that the twentieth would cost her years yet. He had taught her everything: the sharp intake that sprays the tea across the whole palate; the spitting into the rolling bowl, without a drop going astray; the words, which were English like the house’s account books, brisk for lively, bright for clear, flat for dead and tainted for what must not be sold. He said the number, she wrote it down.

Nadeesha liep achter hem. Dat was haar plaats, en het was de beste positie die het huis te vergeven had aan iemand die niet de Mond was. Ze was de dochter van een theemaker uit Dickoya, had haar jeugd doorgebracht in de geur van de droogoven en had bij het toelatingsexamen negentien van de twintig koppen juist geïdentificeerd, waarop de Alwis laconiek opmerkte dat die twintigste haar nog jaren zou kosten. Hij had haar alles bijgebracht: het krachtige opslurpen, waardoor de thee over het hele gehemelte vernevelt; het spugen in de rollende kwispedoor, zonder een druppel ernaast; de woorden, die Engels waren zoals de grootboeken van het huis, brisk voor levendig, bright voor helder, flat voor doods en tainted voor wat niet verkocht mocht worden. Hij noemde het getal, zij schreef het op.

The profession exacted its price in small things. Nadeesha ate neither chilli nor garlic in the evening, she wore no perfume, and at twenty-eight she had not married a man who smoked and refused to understand that this could be a reason. De Alwis, who had lived by the same rules for almost fifty years, lived alone in Bambalapitiya, and his private life consisted, as far as the house knew, of neckties.

Het vak eiste zijn tol in het klein. Nadeesha at ’s avonds noch chili noch knoflook, ze droeg geen parfum, en op haar achtentwintigste had ze geweigerd te trouwen met een man die rookte en maar niet begreep dat zoiets een reden kon zijn. De Alwis, die al bijna vijftig jaar volgens dezelfde regels leefde, woonde alleen in Bambalapitiya, en zijn privéleven bestond, voor zover het huis wist, louter uit dassen.