แมวตัวที่สาม

1

1

ผมชื่อวิกเตอร์ ผมอายุ 11 ปี และผมอยู่กับพ่อแม่และแมวสองตัวในห้องชุดชั้น 3 แม่ของผมชื่อคริสตินา พ่อของผมชื่ออันเดรย์ แมวสองตัวชื่อพิกเซลกับแมงโก

My name is Victor, I’m eleven years old, and I live with my parents and two cats in a flat on the third floor. My mother’s name is Cristina. My father’s name is Andrei. The cats are called Pixel and Mango.

พิกเซลตัวสีดำและอ้วนมาก แมงโกตัวสีส้มและโง่มาก ครั้งหนึ่งแมงโกสู้กับหางของตัวเองอยู่นานหนึ่งชั่วโมง มันแพ้

Pixel is black and very fat. Mango is orange and very stupid. Once Mango fought with her own tail for an hour. She lost.

แม่ของผมรักแมวมาก แม่มีเสื้อยืดลายแมว แก้วน้ำลายแมว และถุงเท้าลายแมว โทรศัพท์ของแม่เต็มไปด้วยรูปแมว แม่มีรูปของผมแค่ 4 รูป

My mother loves cats. She has a cat T-shirt, a cat mug and cat socks. Her phone is full of cat photos. Of me she has only four photos.

วันอาทิตย์หนึ่งในเดือนตุลาคม ตอนกินอาหารเช้าแม่วางโทรศัพท์บนโต๊ะ บนหน้าจอมีลูกแมวสีดำตัวเล็กที่มีอุ้งเท้าสีขาว

One Sunday in October, at breakfast, she put her phone on the table. On the screen was a small black kitten with white paws.

“อันเดรย์” แม่พูด “ดูสิ นี่คือเต้าหู้ เต้าหู้ต้องการครอบครัว”

“Andrei,” she said. “Look. This is Tofu. Tofu needs a family.”

พ่อไม่มองโทรศัพท์ พ่อดื่มกาแฟแล้ววางแก้วลงช้าๆ

My father didn’t look at the phone. He drank his coffee and slowly put the cup down.

“ไม่” พ่อพูด

“No,” he said.

“คุณยังไม่เห็นมันเลยนะ”

“You haven’t even seen him yet!”

“ผมไม่ต้องดู เรามีแมวสองตัวแล้ว แมวสองตัวก็พอ แมวสองตัวมากเกินไปด้วยซ้ำ เมื่อวานพิกเซลเพิ่งกินรองเท้าของผม”

“I don’t need to see him. We have two cats. Two cats are enough. Two cats are actually too many. Pixel ate my shoe yesterday.”

“มันแค่แทะนิดหน่อยเอง”

“She only chewed on it a bit.”

“นั่นรองเท้าแต่งงานของผมนะ คริสตินา”

“It was my wedding shoe, Cristina!”