Heungbu and Nolbu

Two Brothers

สองพี่น้อง

Long ago, two brothers lived in a village in Korea. Nolbu was the older brother, and Heungbu was the younger one.

นานมาแล้ว มีสองพี่น้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเกาหลี นลบูเป็นพี่ชาย และฮึงบูเป็นน้องชาย

When their father died, he left a big house, rice fields and many animals.

เมื่อพ่อของพวกเขาตายไป พ่อทิ้งบ้านหลังใหญ่ นาข้าว และสัตว์เลี้ยงไว้มากมาย

Nolbu took everything for himself. “I’m the older son,” he said. “All of this is mine.”

นลบูเอาทุกอย่างไปเป็นของตัวเอง “ฉันเป็นลูกชายคนโต” เขาพูด “ทั้งหมดนี้เป็นของฉัน”

Then he turned to his brother. “Take your wife and children and go. There’s no place for you here.”

แล้วเขาก็หันไปพูดกับน้องชาย “พาลูกและเมียของแกไปซะ ที่นี่ไม่มีที่สำหรับแก”

Nolbu was rich, but he was greedy and unkind. Heungbu was poor, but he had a good heart.

นลบูร่ำรวย แต่เขาโลภและใจร้าย ฮึงบูยากจน แต่เขามีจิตใจดี

Heungbu built a little straw hut at the edge of the village. It was so small that his feet went through the wall at night. When it rained, water came in through the roof.

ฮึงบูสร้างกระท่อมฟางเล็กๆ ที่ท้ายหมู่บ้าน กระท่อมเล็กมากจนตอนกลางคืนเท้าของเขายื่นทะลุกำแพง เวลาฝนตก น้ำก็ไหลรั่วลงมาจากหลังคา

Heungbu and his wife worked hard. They made straw shoes and sold them at the market. But there was never enough food for all their children.

ฮึงบูกับภรรยาทำงานหนัก พวกเขาสานรองเท้าฟางและเอาไปขายที่ตลาด แต่ก็ไม่เคยมีอาหารพอสำหรับลูกทุกคน

One winter there was no rice in the house at all. The children cried with hunger.

ฤดูหนาวปีหนึ่ง ในบ้านไม่มีข้าวเหลืออยู่เลย เด็กๆ ร้องไห้เพราะความหิว

“I’ll go to my brother,” said Heungbu. “Maybe he’ll give us a little rice.”

“ฉันจะไปหาพี่ชาย” ฮึงบูพูด “บางทีเขาอาจจะให้ข้าวเราสักนิดหน่อย”

In Nolbu’s yard there were fat pigs, cows and chickens. The dogs ran at Heungbu and barked.

ในลานบ้านของนลบูมีหมูตัวอ้วน วัว และไก่ ฝูงหมาวิ่งเข้ามาหาฮึงบูและเห่าใส่เขา

“Brother, please help us,” said Heungbu. “My children haven’t eaten for three days. Can you lend us some rice? I’ll pay you back.”

“พี่ครับ ช่วยเราด้วยเถอะครับ” ฮึงบูพูด “ลูกๆ ของผมไม่ได้กินข้าวมาสามวันแล้ว พี่พอจะให้เรายืมข้าวบ้างได้ไหมครับ แล้วผมจะคืนให้”

“I have no rice for you,” said Nolbu. “Go away and don’t come back!”

“ฉันไม่มีข้าวให้แก” นลบูพูด “ออกไปให้พ้น แล้วไม่ต้องกลับมาอีก!”

In the kitchen, Nolbu’s wife was cooking rice. Heungbu asked her for a little too. She got angry and hit his cheek with her wet rice paddle.

ในครัว ภรรยาของนลบูกำลังหุงข้าวอยู่ ฮึงบูก็ขอข้าวจากเธอสักนิดหน่อยเหมือนกัน เธอโกรธและเอาไม้พายตักข้าวที่เปียกตีแก้มของเขา