ฮึงบูและนลบู

สองพี่น้อง

Two Brothers

นานมาแล้ว มีสองพี่น้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเกาหลี นลบูเป็นพี่ชาย และฮึงบูเป็นน้องชาย

Long ago, two brothers lived in a village in Korea. Nolbu was the older brother, and Heungbu was the younger one.

เมื่อพ่อของพวกเขาตายไป พ่อทิ้งบ้านหลังใหญ่ นาข้าว และสัตว์เลี้ยงไว้มากมาย

When their father died, he left a big house, rice fields and many animals.

นลบูเอาทุกอย่างไปเป็นของตัวเอง “ฉันเป็นลูกชายคนโต” เขาพูด “ทั้งหมดนี้เป็นของฉัน”

Nolbu took everything for himself. “I’m the older son,” he said. “All of this is mine.”

แล้วเขาก็หันไปพูดกับน้องชาย “พาลูกและเมียของแกไปซะ ที่นี่ไม่มีที่สำหรับแก”

Then he turned to his brother. “Take your wife and children and go. There’s no place for you here.”

นลบูร่ำรวย แต่เขาโลภและใจร้าย ฮึงบูยากจน แต่เขามีจิตใจดี

Nolbu was rich, but he was greedy and unkind. Heungbu was poor, but he had a good heart.

ฮึงบูสร้างกระท่อมฟางเล็กๆ ที่ท้ายหมู่บ้าน กระท่อมเล็กมากจนตอนกลางคืนเท้าของเขายื่นทะลุกำแพง เวลาฝนตก น้ำก็ไหลรั่วลงมาจากหลังคา

Heungbu built a little straw hut at the edge of the village. It was so small that his feet went through the wall at night. When it rained, water came in through the roof.

ฮึงบูกับภรรยาทำงานหนัก พวกเขาสานรองเท้าฟางและเอาไปขายที่ตลาด แต่ก็ไม่เคยมีอาหารพอสำหรับลูกทุกคน

Heungbu and his wife worked hard. They made straw shoes and sold them at the market. But there was never enough food for all their children.

ฤดูหนาวปีหนึ่ง ในบ้านไม่มีข้าวเหลืออยู่เลย เด็กๆ ร้องไห้เพราะความหิว

One winter there was no rice in the house at all. The children cried with hunger.

“ฉันจะไปหาพี่ชาย” ฮึงบูพูด “บางทีเขาอาจจะให้ข้าวเราสักนิดหน่อย”

“I’ll go to my brother,” said Heungbu. “Maybe he’ll give us a little rice.”

ในลานบ้านของนลบูมีหมูตัวอ้วน วัว และไก่ ฝูงหมาวิ่งเข้ามาหาฮึงบูและเห่าใส่เขา

In Nolbu’s yard there were fat pigs, cows and chickens. The dogs ran at Heungbu and barked.

“พี่ครับ ช่วยเราด้วยเถอะครับ” ฮึงบูพูด “ลูกๆ ของผมไม่ได้กินข้าวมาสามวันแล้ว พี่พอจะให้เรายืมข้าวบ้างได้ไหมครับ แล้วผมจะคืนให้”

“Brother, please help us,” said Heungbu. “My children haven’t eaten for three days. Can you lend us some rice? I’ll pay you back.”

“ฉันไม่มีข้าวให้แก” นลบูพูด “ออกไปให้พ้น แล้วไม่ต้องกลับมาอีก!”

“I have no rice for you,” said Nolbu. “Go away and don’t come back!”

ในครัว ภรรยาของนลบูกำลังหุงข้าวอยู่ ฮึงบูก็ขอข้าวจากเธอสักนิดหน่อยเหมือนกัน เธอโกรธและเอาไม้พายตักข้าวที่เปียกตีแก้มของเขา

In the kitchen, Nolbu’s wife was cooking rice. Heungbu asked her for a little too. She got angry and hit his cheek with her wet rice paddle.