Journey to the Centre of the Earth

The Professor and His Old Book

De professor en zijn oude boek

My name is Axel. This story is hard to believe, and I know it. Even today I sometimes cannot believe it myself. But every word is true.

Mijn naam is Axel. Dit verhaal is moeilijk te geloven, en dat weet ik. Zelfs vandaag de dag kan ik het soms zelf niet geloven. Maar elk woord is waar.

I lived in Hamburg, in Germany, with my uncle. He was the husband of my mother’s sister. My father and mother were dead, so my uncle took me into his house and taught me. He was Professor Lidenbrock, a famous man of science. He knew everything about stones and the earth, and I wanted to learn it all.

Ik woonde in Hamburg, in Duitsland, bij mijn oom. Hij was de man van de zus van mijn moeder. Mijn vader en moeder waren dood, dus nam mijn oom mij in zijn huis en gaf mij les. Hij was professor Lidenbrock, een beroemde wetenschapper. Hij wist alles van stenen en de aarde, en ik wilde het allemaal leren.

My uncle was fifty years old. He was tall and very thin, with big glasses on his round eyes. His nose was long and sharp. He walked fast, with long steps, and he held his hands like fists. He was angry very often.

Mijn oom was vijftig jaar oud. Hij was lang en heel mager, met een grote bril voor zijn ronde ogen. Zijn neus was lang en scherp. Hij liep snel, met grote stappen, en hij hield zijn handen als vuisten. Hij was heel vaak boos.

He had a problem, too. When he explained something to other people, the right word did not come. He stopped, he shouted, and sometimes a very strong word came out. Then he drank a glass of water. So he kept his knowledge to himself.

Hij had ook een probleem. Wanneer hij iets aan andere mensen uitlegde, kwam het juiste woord niet. Hij stopte, hij schreeuwde, en soms kwam er een heel grof woord uit. Daarna dronk hij een glas water. Dus hield hij zijn kennis voor zichzelf.

We lived in the Konigstrasse, in an old house of wood and bricks. It stood a little crooked, next to a canal, and green plants covered the walls. A big tree grew over the door. The great fire of 1842 did not burn it.

We woonden in de Konigstrasse, in een oud huis van hout en bakstenen. Het stond een beetje scheef, naast een gracht, en groene planten bedekten de muren. Een grote boom groeide over de deur. De grote brand van 1842 had het niet verbrand.

My uncle was rich, and the house was his own. Four people lived there: my uncle, me, Martha the old cook, and Grauben. Grauben was my uncle’s god-daughter, a young girl, quiet and kind. She was the best thing in the house, I thought.

Mijn oom was rijk en het huis was van hemzelf. Er woonden vier mensen: mijn oom, ik, Martha de oude kokkin, en Grauben. Grauben was het petekind van mijn oom, een jong meisje, stil en vriendelijk. Zij was het beste van het huis, vond ik.

I loved stones and I loved my work. We were a happy family, I think, but my uncle was always in a hurry. He once planted flowers in pots. Every morning at four o’clock he got up and pulled the leaves, so that the flowers grew faster.

Ik hield van stenen en ik hield van mijn werk. We waren een gelukkige familie, denk ik, maar mijn oom had altijd haast. Hij plantte eens bloemen in potten. Elke ochtend om vier uur stond hij op en trok aan de bladeren, zodat de bloemen sneller groeiden.

One day my uncle was out. I was working in the study among the stones, and I was hungry. I wanted to ask Martha about dinner. Then the street door opened. My uncle came running up the stairs and shouted my name.

Op een dag was mijn oom weg. Ik werkte in de studeerkamer tussen de stenen en ik had honger. Ik wilde Martha vragen naar het eten. Toen ging de straatdeur open. Mijn oom kwam de trap op gerend en riep mijn naam.

“Axel! Axel! Axel!”

“Axel! Axel! Axel!”

I ran to him. To tell the truth, I was thinking more about soup than about science. But my uncle was not a man to wait.

Ik rende naar hem toe. Om de waarheid te zeggen dacht ik meer aan soep dan aan wetenschap. Maar mijn oom was geen man om te wachten.

I found him in his study. It was a room full of stones. I knew every one of them, because I wrote the name on each. My uncle was holding an old yellow book and he did not look at me.

Ik vond hem in zijn studeerkamer. Het was een kamer vol stenen. Ik kende ze allemaal, omdat ik op elke de naam schreef. Mijn oom hield een oud geel boek vast en hij keek niet naar mij.

“Wonderful!” he cried. “Wonderful, wonderful!”

“Prachtig!” riep hij. “Prachtig, prachtig!”

The book did not look special to me. But he loved the old paper, the black letters and the heavy cover. He said again and again, “It is very, very old.”

Het boek zag er voor mij niet bijzonder uit. Maar hij hield van het oude papier, de zwarte letters en de zware kaft. Hij zei telkens weer: “Het is heel, heel oud.”