Journey to the Centre of the Earth

The Professor and His Old Book

Ο καθηγητής και το παλιό του βιβλίο

My name is Axel. This story is hard to believe, and I know it. Even today I sometimes cannot believe it myself. But every word is true.

Το όνομά μου είναι Άξελ. Αυτή η ιστορία είναι δύσκολο να την πιστέψει κανείς, και το ξέρω. Ακόμα και σήμερα, μερικές φορές δεν μπορώ να την πιστέψω ούτε ο ίδιος. Όμως κάθε λέξη είναι αληθινή.

I lived in Hamburg, in Germany, with my uncle. He was the husband of my mother’s sister. My father and mother were dead, so my uncle took me into his house and taught me. He was Professor Lidenbrock, a famous man of science. He knew everything about stones and the earth, and I wanted to learn it all.

Ζούσα στο Αμβούργο, στη Γερμανία, μαζί με τον θείο μου. Ήταν ο σύζυγος της αδελφής της μητέρας μου. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου είχαν πεθάνει, έτσι ο θείος μου με πήρε στο σπίτι του και με δίδαξε. Ήταν ο καθηγητής Λίντενμπροκ, ένας διάσημος άνθρωπος της επιστήμης. Ήξερε τα πάντα για τις πέτρες και τη γη, κι εγώ ήθελα να τα μάθω όλα.

My uncle was fifty years old. He was tall and very thin, with big glasses on his round eyes. His nose was long and sharp. He walked fast, with long steps, and he held his hands like fists. He was angry very often.

Ο θείος μου ήταν πενήντα ετών. Ήταν ψηλός και πολύ αδύνατος, με μεγάλα γυαλιά πάνω στα στρογγυλά του μάτια. Η μύτη του ήταν μακριά και μυτερή. Περπατούσε γρήγορα, με μεγάλα βήματα, και κρατούσε τα χέρια του σφιγμένα σαν γροθιές. Θύμωνε πολύ συχνά.

He had a problem, too. When he explained something to other people, the right word did not come. He stopped, he shouted, and sometimes a very strong word came out. Then he drank a glass of water. So he kept his knowledge to himself.

Είχε επίσης ένα πρόβλημα. Όταν εξηγούσε κάτι σε άλλους ανθρώπους, δεν του ερχόταν η σωστή λέξη. Σταματούσε, φώναζε, και μερικές φορές του ξέφευγε μια πολύ βαριά λέξη. Μετά έπινε ένα ποτήρι νερό. Έτσι κρατούσε τις γνώσεις του για τον εαυτό του.

We lived in the Konigstrasse, in an old house of wood and bricks. It stood a little crooked, next to a canal, and green plants covered the walls. A big tree grew over the door. The great fire of 1842 did not burn it.

Ζούσαμε στην Κένιγκστρασε, σε ένα παλιό σπίτι από ξύλο και τούβλα. Έστεκε λίγο στραβά, δίπλα σε ένα κανάλι, και πράσινα φυτά κάλυπταν τους τοίχους. Ένα μεγάλο δέντρο μεγάλωνε πάνω από την πόρτα. Η μεγάλη πυρκαγιά του 1842 δεν το έκαψε.

My uncle was rich, and the house was his own. Four people lived there: my uncle, me, Martha the old cook, and Grauben. Grauben was my uncle’s god-daughter, a young girl, quiet and kind. She was the best thing in the house, I thought.

Ο θείος μου ήταν πλούσιος, και το σπίτι ήταν δικό του. Εκεί ζούσαν τέσσερα άτομα: ο θείος μου, εγώ, η Μάρθα η ηλικιωμένη μαγείρισσα, και η Γκράουμπεν. Η Γκράουμπεν ήταν η βαφτισιμιά του θείου μου, μια νεαρή κοπέλα, ήσυχη και ευγενική. Ήταν το καλύτερο πράγμα στο σπίτι, έτσι νόμιζα.

I loved stones and I loved my work. We were a happy family, I think, but my uncle was always in a hurry. He once planted flowers in pots. Every morning at four o’clock he got up and pulled the leaves, so that the flowers grew faster.

Αγαπούσα τις πέτρες και αγαπούσα τη δουλειά μου. Ήμασταν μια ευτυχισμένη οικογένεια, νομίζω, αλλά ο θείος μου βιαζόταν πάντα. Κάποτε φύτεψε λουλούδια σε γλάστρες. Κάθε πρωί στις τέσσερις σηκωνόταν και τραβούσε τα φύλλα, για να μεγαλώσουν τα λουλούδια πιο γρήγορα.

One day my uncle was out. I was working in the study among the stones, and I was hungry. I wanted to ask Martha about dinner. Then the street door opened. My uncle came running up the stairs and shouted my name.

Μια μέρα ο θείος μου έλειπε. Εγώ δούλευα στο γραφείο ανάμεσα στις πέτρες, και πεινούσα. Ήθελα να ρωτήσω τη Μάρθα για το μεσημεριανό φαγητό. Τότε άνοιξε η εξώπορτα. Ο θείος μου ανέβηκε τρέχοντας τις σκάλες και φώναξε το όνομά μου.

“Axel! Axel! Axel!”

«Άξελ! Άξελ! Άξελ!»

I ran to him. To tell the truth, I was thinking more about soup than about science. But my uncle was not a man to wait.

Έτρεξα κοντά του. Για να πω την αλήθεια, σκεφτόμουν περισσότερο τη σούπα παρά την επιστήμη. Αλλά ο θείος μου δεν ήταν άνθρωπος που περίμενε.

I found him in his study. It was a room full of stones. I knew every one of them, because I wrote the name on each. My uncle was holding an old yellow book and he did not look at me.

Τον βρήκα στο γραφείο του. Ήταν ένα δωμάτιο γεμάτο πέτρες. Τις ήξερα όλες μία προς μία, επειδή είχα γράψει το όνομα στην καθεμία. Ο θείος μου κρατούσε ένα παλιό κίτρινο βιβλίο και δεν με κοίταζε.

“Wonderful!” he cried. “Wonderful, wonderful!”

«Θαυμάσιο!» φώναξε. «Θαυμάσιο, θαυμάσιο!»

The book did not look special to me. But he loved the old paper, the black letters and the heavy cover. He said again and again, “It is very, very old.”

Το βιβλίο δεν μου φαινόταν ξεχωριστό. Αλλά εκείνος λάτρευε το παλιό χαρτί, τα μαύρα γράμματα και το βαρύ εξώφυλλο. Έλεγε ξανά και ξανά: «Είναι πάρα, πάρα πολύ παλιό».