การเดินทางสู่ใจกลางโลก

ศาสตราจารย์กับหนังสือเก่าของเขา

The Professor and His Old Book

ผมชื่อแอ็กเซล เรื่องนี้เชื่อได้ยาก และผมก็รู้ดี แม้แต่วันนี้บางครั้งผมก็ยังไม่อยากจะเชื่อ แต่ทุกคำเป็นเรื่องจริง

My name is Axel. This story is hard to believe, and I know it. Even today I sometimes cannot believe it myself. But every word is true.

ผมอาศัยอยู่ในเมืองฮัมบูร์ก ประเทศเยอรมนี กับลุงของผม เขาเป็นสามีของป้าผม พ่อกับแม่ของผมเสียชีวิตไปแล้ว ลุงจึงรับผมเข้ามาอยู่ในบ้านและสอนหนังสือให้ผม เขาคือศาสตราจารย์ลีเดนบร็อก นักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียง เขารู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับหินและแผ่นดิน และผมก็อยากจะเรียนรู้ทุกอย่าง

I lived in Hamburg, in Germany, with my uncle. He was the husband of my mother’s sister. My father and mother were dead, so my uncle took me into his house and taught me. He was Professor Lidenbrock, a famous man of science. He knew everything about stones and the earth, and I wanted to learn it all.

ลุงของผมอายุ 50 ปี เขาสูงและผอมมาก สวมแว่นตาอันใหญ่บนดวงตากลม จมูกของเขายาวและแหลม เขาเดินเร็ว ก้าวขายาว และกำมือเหมือนกำปั้น เขาโกรธบ่อยมาก

My uncle was fifty years old. He was tall and very thin, with big glasses on his round eyes. His nose was long and sharp. He walked fast, with long steps, and he held his hands like fists. He was angry very often.

เขามีปัญหาอย่างหนึ่งด้วย ตอนที่เขาอธิบายอะไรให้คนอื่นฟัง เขาจะนึกคำที่ถูกต้องไม่ออก เขาจะหยุดพูด เขาจะตะโกน และบางครั้งก็มีคำหยาบหลุดออกมา หลังจากนั้นเขาก็ดื่มน้ำหนึ่งแก้ว เขาจึงเก็บความรู้ไว้กับตัวเอง

He had a problem, too. When he explained something to other people, the right word did not come. He stopped, he shouted, and sometimes a very strong word came out. Then he drank a glass of water. So he kept his knowledge to himself.

เราอาศัยอยู่บนถนนโคนิกสตราสเซอ ในบ้านเก่าที่สร้างด้วยไม้และอิฐ บ้านเอียงเล็กน้อย อยู่ติดกับคลอง และมีต้นไม้สีเขียวขึ้นคลุมกำแพง มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งขึ้นอยู่เหนือประตู ไฟไหม้ใหญ่ในปี 1842 ไม่ได้เผาบ้านหลังนี้

We lived in the Konigstrasse, in an old house of wood and bricks. It stood a little crooked, next to a canal, and green plants covered the walls. A big tree grew over the door. The great fire of 1842 did not burn it.

ลุงของผมรวย และบ้านหลังนั้นก็เป็นของเขาเอง มีคนอาศัยอยู่ที่นั่น 4 คน คือ ลุงของผม ผม มาร์ทาแม่ครัวชรา และเกราบอน เกราบอนเป็นลูกทูนหัวของลุง เธอเป็นเด็กสาวที่เงียบและใจดี ผมคิดว่าเธอเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในบ้านหลังนี้

My uncle was rich, and the house was his own. Four people lived there: my uncle, me, Martha the old cook, and Grauben. Grauben was my uncle’s god-daughter, a young girl, quiet and kind. She was the best thing in the house, I thought.

ผมรักหินและผมก็รักงานของผม ผมคิดว่าเราเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ลุงของผมรีบร้อนอยู่เสมอ ครั้งหนึ่งเขาปลูกดอกไม้ในกระถาง ทุกเช้าตอนตี 4 เขาจะตื่นขึ้นมาดึงใบไม้ เพื่อให้ดอกไม้โตเร็วขึ้น

I loved stones and I loved my work. We were a happy family, I think, but my uncle was always in a hurry. He once planted flowers in pots. Every morning at four o’clock he got up and pulled the leaves, so that the flowers grew faster.

วันหนึ่งลุงของผมออกไปข้างนอก ผมกำลังทำงานในห้องทำงานท่ามกลางก้อนหิน และผมก็หิว ผมอยากจะถามมาร์ทาเรื่องอาหารเย็น ตอนนั้นเองประตูหน้าบ้านก็เปิดออก ลุงของผมวิ่งขึ้นบันไดมาแล้วตะโกนเรียกชื่อผม

One day my uncle was out. I was working in the study among the stones, and I was hungry. I wanted to ask Martha about dinner. Then the street door opened. My uncle came running up the stairs and shouted my name.

“แอ็กเซล! แอ็กเซล! แอ็กเซล!”

“Axel! Axel! Axel!”

ผมวิ่งไปหาเขา พูดตามตรง ตอนนั้นผมคิดถึงซุปมากกว่าวิทยาศาสตร์ แต่ลุงของผมไม่ใช่คนที่จะรอใคร

I ran to him. To tell the truth, I was thinking more about soup than about science. But my uncle was not a man to wait.

ผมพบเขาในห้องทำงานของเขา มันเป็นห้องที่เต็มไปด้วยหิน ผมรู้จักหินทุกก้อน เพราะผมเขียนชื่อไว้บนหินแต่ละก้อน ลุงของผมกำลังถือหนังสือเก่าสีเหลืองเล่มหนึ่งและเขาไม่ได้มองมาที่ผม

I found him in his study. It was a room full of stones. I knew every one of them, because I wrote the name on each. My uncle was holding an old yellow book and he did not look at me.

“ยอดเยี่ยมมาก!” เขาร้องลั่น “ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

“Wonderful!” he cried. “Wonderful, wonderful!”

หนังสือเล่มนั้นไม่ได้ดูพิเศษสำหรับผมเลย แต่เขาชอบกระดาษเก่า ตัวอักษรสีดำ และปกที่หนัก เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “มันเก่ามาก เก่ามากๆ”

The book did not look special to me. But he loved the old paper, the black letters and the heavy cover. He said again and again, “It is very, very old.”