ความลับของโซฟี

วันศุกร์

Friday

วันศุกร์ วันขาย

Friday. The day of the sale.

ตอนเก้าโมงโซฟีก็พร้อม เสื้อเบลเซอร์สีขาว ลิปสติกสีแดง แฟ้มสีน้ำเงินอยู่ใต้แขน เธอมองตัวเองในกระจกเก่าของนอนนาในห้องโถง

At nine o’clock, Sophie is ready. White blazer, red lipstick, the blue folder under her arm. She looks at herself in Nonna’s old mirror in the hall.

Sophie: ทนายรอตอนสิบเอ็ดโมง มาร์โกก็มาด้วย อย่ามาสายนะ ที่รัก

Sophie: The notary is waiting at eleven. Marco is coming too. Don’t be late, darling.

“ห้าฉบับ โซฟี ยังมีจดหมายอีกห้าฉบับ นอนนาเขียนว่า อย่าขายก่อนฉบับสุดท้าย”

“Five letters, Sophie. There are still five letters. Nonna wrote: don’t sell before the last one.”

Sophie: ทอม นี่เป็นจดหมายจากคนแก่คนหนึ่ง นี่คือเงินสองล้านห้าแสนยูโรนะ

Sophie: Tom. They are letters from an old woman. This is two and a half million euros.

เธอปิดลิปสติกพร้อมกับเสียงดังคลิกเบาๆ

She closes her lipstick with a little click.

ผมชงกาแฟสองแก้วแล้วไปหาเอเลนา เธอนั่งอยู่บนพื้นในห้องทำงานเล็กของนอนนา ระหว่างกล่องกระดาษ

I make two coffees and look for Elena. She is in Nonna’s little office, on the floor, between cardboard boxes.

Elena: ฉันกำลังเก็บของในห้องทำงาน สำหรับคนของมาร์โก แขกกลุ่มสุดท้ายจะไปวันอาทิตย์

Elena: I’m packing the office. For Marco’s people. The last guests leave on Sunday.

“เอเลนา ผมยังไม่ได้เซ็นชื่อนะ”

“Elena, I haven’t signed yet.”

Elena: แต่นายจะเซ็น ตอนสิบเอ็ดโมง

Elena: But you will. At eleven.

เธอรับกาแฟไป เธอไม่มองผม บนกล่องใบบนสุดมีรูปเก่าของทะเลสาบวางคว่ำหน้าอยู่

She takes the coffee. She doesn’t look at me. On the top box lies an old photo of the lake, face down.