Δύο χέρια

Ένας ιερέας βοηθούσε το N. και το N. περπατούσε με μπαστούνι. Δεν ήταν πολλά για πρωτοσέλιδο. Τη Δευτέρα το πρωί ξεκίνησα από εκεί που ξεκινά κάθε δημοσιογράφος: από τους ανθρώπους που κρατούν τις αποδείξεις στα συρτάρια της κουζίνας τους.

A priest was helping N., and N. walked with a stick. It wasn’t much for a front page. On Monday morning I started where every journalist starts: with the people who keep the evidence in their kitchen drawers.

Έγραψα ένα καρτελάκι στο τραπέζι του πρωινού. «ΚΡΑΤΗΣΑΤΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ N.; Θα ήθελα πολύ να τα δω, για μια ιστορία για την πλατεία μας. Leila, στον επάνω όροφο.» Πρόσθεσα τον αριθμό του τηλεφώνου μου και ζωγράφισα ένα μικρό αστέρι στη γωνία. Μετά κατέβηκα και έβαλα το καρτελάκι στη βιτρίνα του μαγαζιού, ανάμεσα στην αγγελία για μια χαμένη γάτα και σε αυτήν για μαθήματα πιάνου.

I wrote a card at the breakfast table. “DID YOU KEEP YOUR LETTERS FROM N.? I would love to see them, for a story about our square. Leila, upstairs.” I added my phone number and drew a small star in the corner. Then I went down and put the card in the shop window, between the advertisement for a lost cat and the one for piano lessons.

Ο πατέρας μου μπήκε από το δρόμο με τις εφημερίδες. Τις άφησε στον πάγκο. Είδε το καρτελάκι. Το πήρε από τη βιτρίνα, το διάβασε και το έβαλε κάτω από το ταμείο χωρίς λέξη.

My father came in from the street with the newspapers. He put them on the counter. He saw the card. He took it out of the window, read it, and put it under the till without a word.

«Μπαμπά.»

“Baba.”

«Αυτή είναι βιτρίνα μαγαζιού», είπε. «Για πράγματα που μπορεί κανείς να αγοράσει.»

“This is a shop window,” he said. “For things people can buy.”

«Τα μαθήματα πιάνου δεν πωλούνται.»

“The piano lessons aren’t for sale.”

«Η Ruth μου πληρώνει δύο λίρες τον μήνα για την αγγελία με τα μαθήματα πιάνου.» Άρχισε να κόβει το σπάγκο στις εφημερίδες. «Και η γάτα είναι χαμένη. Οι άνθρωποι πρέπει να βοηθούν όταν χάνεται μια γάτα.»

“Ruth pays me two pounds a month for the piano lessons.” He began to cut the string on the newspapers. “And the cat is lost. People must help with a lost cat.”

«Και δεν μπορούν να βοηθήσουν στην ιστορία μου;»

“And people can’t help with my story?”

Δεν σήκωσε το βλέμμα. «Σου ζήτησα να το αφήσεις ήσυχο.»

He didn’t look up. “I asked you to leave it alone.”

«Ναι», είπα. «Δεν μου είπες γιατί.»

“You did,” I said. “You didn’t tell me why.”

Έκοψε και τον τελευταίο σπάγκο και τοποθέτησε τις εφημερίδες στη θήκη τους, μία μία, πολύ ίσια. Μπήκε μια πελάτισσα για γάλα. Ο πατέρας μου την εξυπηρέτησε και της μίλησε για το χιόνι, για τα σπιτάκια της αγοράς και για το γόνατο του άντρα της. Όταν έφυγε, πήγε στο πίσω δωμάτιο να ανοίξει κουτιά. Η κουβέντα είχε τελειώσει.

He cut the last string and stood the newspapers in their rack, one by one, very straight. A customer came in for milk. My father served her and talked to her about the snow, and about the huts for the market, and about her husband’s knee. When she left, he went into the back room to unpack boxes. The conversation was over.

Πήρα το καρτελάκι από κάτω από το ταμείο και πήγα στο καφέ δύο πόρτες παρακάτω. Το καφέ έχει έναν πίνακα δίπλα στην πόρτα, όπου βάζουν ανακοινώσεις για διαμερίσματα, ποδήλατα και γιόγκα. Καρφίτσωσα το καρτελάκι μου στη μέση. Ο νεαρός πίσω από τον πάγκο με κοίταζε.

I took the card from under the till and went to the café two doors down. The café has a board by the door where people put up notices for flats and bicycles and yoga. I pinned my card in the middle of it. The young man behind the counter watched me do it.

«Το N.!» είπε. «Ο ανιψιός μου πήρε γράμμα πέρσι. Είναι έξι χρονών. Ζήτησε από τον Άγιο Νικόλαο έναν δεινόσαυρο, αληθινό. Το γράμμα έλεγε ότι ένας αληθινός δεινόσαυρος θα ήταν πολύ δυστυχισμένος σε διαμέρισμα στον τρίτο όροφο, αλλά ότι πρέπει να κοιτάξει τις πέτρες στο πάρκο, γιατί μερικές είναι πιο παλιές από τους δεινόσαυρους. Από τότε μαζεύει πέτρες. Μένει με τη μητέρα μου μετά το σχολείο και εκείνη είναι έξαλλη. Υπάρχουν πέτρες σε όλο της το σπίτι.»

“N.!” he said. “My nephew got one last year. He’s six. He asked Saint Nicholas for a dinosaur, a real one, and the letter said a real dinosaur would be very unhappy in a flat on the third floor, but that he should look at the stones in the park, because some of them are older than dinosaurs. He’s been collecting stones ever since. He lives with my mum after school, and she’s furious. They’re all over her house.”

«Κράτησε το γράμμα;»

“Did she keep the letter?”