The Flat Above the Chemist’s

I had promised the postman, the night before, that I would leave it alone. On Saturday the twelfth of December, at a quarter to six in the morning, I was standing in a dark doorway across the street from the chemist’s, breaking that promise.

Το προηγούμενο βράδυ είχα υποσχεθεί στον ταχυδρόμο ότι θα το άφηνα. Το Σάββατο δώδεκα Δεκεμβρίου, στις έξι παρά τέταρτο το πρωί, στεκόμουν σε μια σκοτεινή είσοδο απέναντι από το φαρμακείο και αθετούσα την υπόσχεσή μου.

The chemist’s was dark. Next to its window there was a narrow green door with a brass number on it, and above the door, two windows. The curtains were closed, but there was a light behind them. Somebody was awake up there.

Το φαρμακείο ήταν σκοτεινό. Δίπλα στη βιτρίνα του υπήρχε μια στενή πράσινη πόρτα με έναν χάλκινο αριθμό, και πάνω από την πόρτα δύο παράθυρα. Οι κουρτίνες ήταν κλειστές, αλλά πίσω τους έκαιγε ένα φως. Κάποιος ήταν ξύπνιος εκεί πάνω.

I waited. It was very cold. The market opened that day, and the huts in the middle of the square were ready, with their wooden shutters closed and snow on their roofs. In a few hours the square would be full of people and music. Now it was empty and silent, and I could hear my own heart.

Περίμενα. Έκανε πολύ κρύο. Εκείνη τη μέρα άνοιγε η αγορά, και τα καλυβάκια στη μέση της πλατείας ήταν έτοιμα, με τα ξύλινα παραθυρόφυλλα κλειστά και χιόνι στις στέγες. Σε λίγες ώρες η πλατεία θα γέμιζε κόσμο και μουσική. Τώρα ήταν άδεια και σιωπηλή, και άκουγα την καρδιά μου.

At five past six, the green door opened.

Στις έξι και πέντε, η πράσινη πόρτα άνοιξε.

Ben came out, right on time. It was his routine, and I had learned it. He was in his red jacket, with his postbag across his chest, and he was holding something in both hands: a bundle of cream envelopes, a dozen or more, tied with a piece of red string. He closed the door quietly behind him and turned to put the bundle in his bag.

Ο Ben βγήκε, ακριβώς στην ώρα του. Ήταν η ρουτίνα του, και την είχα μάθει. Φορούσε το κόκκινο μπουφάν του, με την τσάντα του ταχυδρόμου χιαστί στο στήθος, και κρατούσε κάτι και με τα δύο χέρια: ένα δεμάτι κρεμ φακέλους, δώδεκα ή περισσότερους, δεμένο με ένα κόκκινο σπάγκο. Έκλεισε σιγά την πόρτα πίσω του και γύρισε να βάλει το δεμάτι στην τσάντα.

Then he looked up and saw me.

Τότε σήκωσε το κεφάλι και με είδε.

He didn’t move. Neither did I. We stood on the two sides of the narrow street in the blue snow, and the bundle of envelopes was in his hands between us, and there was nothing either of us could say that would make it not true.

Δεν κουνήθηκε. Ούτε εγώ. Στεκόμασταν στις δύο πλευρές του στενού δρόμου, μέσα στο γαλάζιο χιόνι, και το δεμάτι με τους φακέλους ήταν στα χέρια του ανάμεσά μας, και κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να πει κάτι που θα το έκανε να μην είναι αλήθεια.

“Leila,” he said at last. His voice was very quiet. “You said.”

«Leila», είπε επιτέλους. Η φωνή του ήταν πολύ σιγανή. «Είχες πει.»

“I know what I said.”

«Ξέρω τι είπα.»

“You said you’d leave it alone. Yesterday. You looked at me and you said it.”

«Είπες ότι θα το άφηνες. Χθες. Με κοίταξες και το είπες.»

“I know.”

«Ξέρω.»

He looked down at the envelopes. He looked at the green door. He looked at his watch. I saw him think it all through, very fast, and I saw the moment he decided. It was the first time I understood what kind of man he was.

Κοίταξε τους φακέλους. Κοίταξε την πράσινη πόρτα. Κοίταξε το ρολόι του. Τον είδα να τα σκέφτεται όλα, πολύ γρήγορα, και είδα τη στιγμή που αποφάσισε. Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα τι άνθρωπος ήταν.

“I have fourteen children to deliver to before eight,” he said. “Fourteen. They’ve been waiting since the sixth. I’m not going to make them wait because of you.” He put the envelopes in his bag. “Don’t you dare upset her. She’s eighty-two.”

«Έχω να παραδώσω σε δεκατέσσερα παιδιά πριν από τις οκτώ», είπε. «Δεκατέσσερα. Περιμένουν από τις έξι Δεκεμβρίου. Δεν θα τα κάνω να περιμένουν εξαιτίας σου.» Έβαλε τους φακέλους στην τσάντα. «Μην τολμήσεις να τη στενοχωρήσεις. Είναι ογδόντα δύο χρονών.»

Then he turned and walked away fast towards the top of the square, and I heard the first letter box open and close.

Μετά γύρισε και έφυγε γρήγορα προς το πάνω μέρος της πλατείας, και άκουσα το πρώτο γραμματοκιβώτιο να ανοίγει και να κλείνει.