The Flat Above the Chemist’s

I had promised the postman, the night before, that I would leave it alone. On Saturday the twelfth of December, at a quarter to six in the morning, I was standing in a dark doorway across the street from the chemist’s, breaking that promise.

Ik had de postbode de avond ervoor beloofd dat ik het zou laten rusten. Op zaterdag twaalf december, om kwart voor zes ‘s ochtends, stond ik in een donkere deuropening tegenover de apotheek die belofte te breken.

The chemist’s was dark. Next to its window there was a narrow green door with a brass number on it, and above the door, two windows. The curtains were closed, but there was a light behind them. Somebody was awake up there.

De apotheek was donker. Naast de etalage zat een smalle groene deur met een koperen nummer, en boven de deur waren twee ramen. De gordijnen waren dicht, maar erachter brandde licht. Daarboven was iemand wakker.

I waited. It was very cold. The market opened that day, and the huts in the middle of the square were ready, with their wooden shutters closed and snow on their roofs. In a few hours the square would be full of people and music. Now it was empty and silent, and I could hear my own heart.

Ik wachtte. Het was erg koud. Die dag ging de markt open, en de kraampjes midden op het plein stonden klaar, met gesloten houten luiken en sneeuw op de daken. Over een paar uur zou het plein vol mensen en muziek zijn. Nu was het leeg en stil, en ik hoorde mijn eigen hart.

At five past six, the green door opened.

Om vijf over zes ging de groene deur open.

Ben came out, right on time. It was his routine, and I had learned it. He was in his red jacket, with his postbag across his chest, and he was holding something in both hands: a bundle of cream envelopes, a dozen or more, tied with a piece of red string. He closed the door quietly behind him and turned to put the bundle in his bag.

Ben kwam naar buiten, precies op tijd. Dat was zijn vaste routine, en ik kende hem nu. Hij droeg zijn rode jas, met zijn posttas over zijn borst, en hij hield iets in beide handen: een bundel crèmekleurige enveloppen, een stuk of twaalf, met een rood touwtje eromheen. Hij trok de deur zacht achter zich dicht en draaide zich om om de bundel in zijn tas te doen.

Then he looked up and saw me.

Toen keek hij op en zag hij mij.

He didn’t move. Neither did I. We stood on the two sides of the narrow street in the blue snow, and the bundle of envelopes was in his hands between us, and there was nothing either of us could say that would make it not true.

Hij bewoog niet. Ik ook niet. We stonden aan weerszijden van de smalle straat in de blauwe sneeuw, en de bundel enveloppen lag tussen ons in zijn handen, en niets wat een van ons zei kon maken dat het niet waar was.

“Leila,” he said at last. His voice was very quiet. “You said.”

“Leila,” zei hij ten slotte. Zijn stem was heel zacht. “Je zei het.”

“I know what I said.”

“Ik weet wat ik zei.”

“You said you’d leave it alone. Yesterday. You looked at me and you said it.”

“Je zei dat je het zou laten rusten. Gisteren. Je keek me aan en je zei het.”

“I know.”

“Ik weet het.”

He looked down at the envelopes. He looked at the green door. He looked at his watch. I saw him think it all through, very fast, and I saw the moment he decided. It was the first time I understood what kind of man he was.

Hij keek naar de enveloppen. Hij keek naar de groene deur. Hij keek op zijn horloge. Ik zag hem alles heel snel overdenken, en ik zag het moment waarop hij besloot. Het was de eerste keer dat ik begreep wat voor man hij was.

“I have fourteen children to deliver to before eight,” he said. “Fourteen. They’ve been waiting since the sixth. I’m not going to make them wait because of you.” He put the envelopes in his bag. “Don’t you dare upset her. She’s eighty-two.”

“Ik moet vóór achten bij veertien kinderen zijn,” zei hij. “Veertien. Ze wachten al sinds de zesde. Ik laat ze niet wachten vanwege jou.” Hij deed de enveloppen in zijn tas. “Waag het niet om haar van streek te maken. Ze is tweeëntachtig.”

Then he turned and walked away fast towards the top of the square, and I heard the first letter box open and close.

Toen draaide hij zich om en liep snel naar de bovenkant van het plein, en ik hoorde de eerste brievenbus open- en dichtgaan.