Ένας ήχος στο σκοτάδι

«Ένα κερί», λέει ο κύριος Κάπλαν. «Απόψε είναι η πρώτη νύχτα.»

“One candle,” says Mr Kaplan. “Tonight is the first night.”

Είναι Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου, 9:15, στον σταθμό. Ο κύριος Κάπλαν είναι ηλικιωμένος και μικρόσωμος, με ένα μεγάλο καπέλο. Κάθε βράδυ παίρνει το λεωφορείο μου για το γηροκομείο. Εκεί είναι η γυναίκα του. Απόψε έχει ένα μικρό κουτί με κεριά.

It is Friday, 4 December, 9:15, at the station. Mr Kaplan is old and small, with a big hat. Every evening he takes my bus to the care home. His wife is there. Tonight he has a small box of candles.

«Η πρώτη νύχτα ποιας γιορτής;» ρωτάω.

“The first night of what?” I ask.

«Του Χανουκά. Οκτώ νύχτες, οκτώ κεριά. Ένα ακόμα κάθε νύχτα. Η γυναίκα μου αγαπάει τα κεριά.» Χαμογελάει. «Δεν ξέρεις τα πάντα, Ρόζα.»

“Hanukkah. Eight nights, eight candles. One more every night. My wife likes the candles.” He smiles. “You don’t know everything, Rosa.”

«Όχι. Αλλά ρωτάω!»

“No. But I ask!”

Ο Γιόνας ανεβαίνει πίσω του. Καλησπέρα, το πρώτο κάθισμα, η θήκη στα γόνατά του. Απόψε έχω νέα για εκείνον.

Jonas gets on behind him. Good evening, the first seat, the case on his knees. Tonight I have news for him.

«Ο Ντεβ με ρωτάει πάλι σήμερα», λέω. «Ποιος είναι, Ρόζα; Υπάρχει νέος άντρας; Κι εγώ δεν λέω τίποτα. Τίποτα! Βλέπεις; Μπορώ να κρατήσω ένα μυστικό.»

“Dev asks me again today,” I say. “Who is he, Rosa? Is there a new man? And I say nothing. Nothing! See? I can keep a secret.”

Στον καθρέφτη το βλέπω. Είναι σχεδόν χαμόγελο.

In the mirror I see it. It is nearly a smile.

«Ευχαριστώ», λέει.

“Thank you,” he says.

Στην τελευταία στάση κατεβαίνει. Δεν τον κοιτάζω. Μόνο λίγο.

At the last stop he gets off. I don’t watch him. Only a little.

Στις 11:50 είμαι στην πλατεία για τελευταία φορά. Το λεωφορείο μου είναι άδειο. Ο κινητήρας είναι σβηστός. Μου αρέσουν αυτά τα δύο λεπτά. Η πλατεία είναι ήσυχη. Έχει ένα φως στο μαγαζί του Χαμίντ. Και σε ένα παράθυρο πάνω από το φαρμακείο έχει ένα κερί. Δίπλα του έχει μια ταμπέλα: «Μαθήματα πιάνου. Παρακαλώ χτυπήστε το κουδούνι.» Χανουκά, σκέφτομαι. Η πρώτη νύχτα.

At 11:50 I am on the square for the last time. My bus is empty. The engine is off. I like these two minutes. The square is quiet. There is one light at Hamid’s shop. And in a window over the chemist there is one candle. Next to it there is a sign: “Piano lessons. Please ring.” Hanukkah, I think. The first night.

Τότε το ακούω.

Then I hear it.

Ένας ήχος από την εκκλησία. Μακρύς και χαμηλός.

A sound from the church. Long and low.

Μετά τίποτα.

Then nothing.