Dźwięk w ciemności

– Jedna świeca – mówi pan Kaplan. – Dziś jest pierwsza noc.

“One candle,” says Mr Kaplan. “Tonight is the first night.”

Jest piątek, 4 grudnia, dziewiąta piętnaście, na stacji. Pan Kaplan jest stary i mały, w dużym kapeluszu. Co wieczór jedzie moim autobusem do domu opieki. Jego żona tam jest. Dziś wieczorem ma małe pudełko świec.

It is Friday, 4 December, 9:15, at the station. Mr Kaplan is old and small, with a big hat. Every evening he takes my bus to the care home. His wife is there. Tonight he has a small box of candles.

– Pierwsza noc czego? – pytam.

“The first night of what?” I ask.

– Chanuka. Osiem nocy, osiem świec. Jedna więcej co noc. Moja żona lubi świece. – Uśmiecha się. – Nie wiesz wszystkiego, Rosa.

“Hanukkah. Eight nights, eight candles. One more every night. My wife likes the candles.” He smiles. “You don’t know everything, Rosa.”

– Nie. Ale pytam!

“No. But I ask!”

Jonas wsiada za nim. Dobry wieczór, pierwsze miejsce, walizka na kolanach. Dziś wieczorem mam dla niego nowinę.

Jonas gets on behind him. Good evening, the first seat, the case on his knees. Tonight I have news for him.

– Dev znowu mnie pyta dzisiaj – mówię. – „Kto to jest, Rosa? Jest jakiś nowy mężczyzna?”. A ja nic nie mówię. Nic! Widzi pan? Umiem dochować tajemnicy.

“Dev asks me again today,” I say. “Who is he, Rosa? Is there a new man? And I say nothing. Nothing! See? I can keep a secret.”

W lusterku to widzę. To prawie uśmiech.

In the mirror I see it. It is nearly a smile.

– Dziękuję – mówi.

“Thank you,” he says.

Na ostatnim przystanku wysiada. Nie obserwuję go. Tylko trochę.

At the last stop he gets off. I don’t watch him. Only a little.

O jedenastej pięćdziesiąt jestem na placu po raz ostatni. Mój autobus jest pusty. Silnik jest wyłączony. Lubię te dwie minuty. Plac jest cichy. Jest jedno światło w sklepie Hamida. A w oknie nad apteką jest jedna świeca. Obok jest tabliczka: „Lekcje pianina. Proszę dzwonić”. Chanuka, myślę. Pierwsza noc.

At 11:50 I am on the square for the last time. My bus is empty. The engine is off. I like these two minutes. The square is quiet. There is one light at Hamid’s shop. And in a window over the chemist there is one candle. Next to it there is a sign: “Piano lessons. Please ring.” Hanukkah, I think. The first night.

Wtedy to słyszę.

Then I hear it.

Dźwięk z kościoła. Długi i niski.

A sound from the church. Long and low.

Potem nic.

Then nothing.