Thirty

On Monday at half past three there are new timetables at the depot, for January. I read them. Line 12. Line 9. Line 24.

Τη Δευτέρα στις τρεισήμισι υπάρχουν νέα δρομολόγια στο αμαξοστάσιο, για τον Ιανουάριο. Τα διαβάζω. Γραμμή 12. Γραμμή 9. Γραμμή 24.

Line 24: the last bus from the station is at five o’clock.

Γραμμή 24: το τελευταίο λεωφορείο από τον σταθμό είναι στις πέντε.

Five o’clock? I read it again. After five there is nothing. No evening bus. No 9:15.

Στις πέντε; Το διαβάζω ξανά. Μετά τις πέντε δεν υπάρχει τίποτα. Κανένα βραδινό λεωφορείο. Κανένα 9:15.

I go to Mr Hale’s office. Mr Hale runs the depot.

Πηγαίνω στο γραφείο του κυρίου Χέιλ. Ο κύριος Χέιλ είναι ο διευθυντής του αμαξοστάσιου.

“Mr Hale. The January timetable. Line 24 stops at five. That’s wrong.”

«Κύριε Χέιλ. Το δρομολόγιο του Ιανουαρίου. Η γραμμή 24 σταματάει στις πέντε. Είναι λάθος.»

He looks at his desk. “It isn’t wrong, Rosa.”

Κοιτάζει το γραφείο του. «Δεν είναι λάθος, Ρόζα.»

“You know?”

«Το ξέρετε;»

“For a week. It’s the transport office in the city. From the first of January, no evening bus on Line 24. The numbers are bad.” He gives me a letter. “You go to Line 9. Days. Five in the morning.”

«Μία εβδομάδα τώρα. Είναι το γραφείο μεταφορών της πόλης. Από την πρώτη Ιανουαρίου, κανένα βραδινό λεωφορείο στη γραμμή 24. Τα νούμερα είναι κακά.» Μου δίνει ένα γράμμα. «Πηγαίνεις στη γραμμή 9. Ημέρα. Πέντε το πρωί.»

I am angry. I am very angry. The evening 24 is my bus. Two years now! Then I know why I am so angry. No evening bus. No 9:15.

Θυμώνω. Θυμώνω πολύ. Το βραδινό 24 είναι το λεωφορείο μου. Δύο χρόνια τώρα! Μετά ξέρω γιατί θυμώνω τόσο. Κανένα βραδινό λεωφορείο. Κανένα 9:15.

On Tuesday morning I go to the city. The transport office is next to the river.

Την Τρίτη το πρωί πηγαίνω στην πόλη. Το γραφείο μεταφορών είναι δίπλα στο ποτάμι.

“Where is the office for the buses, please?” I ask at the door.

«Πού είναι το γραφείο για τα λεωφορεία, παρακαλώ;» ρωτάω στην πόρτα.

“Up the stairs. Room twelve. On the left.”

«Πάνω τις σκάλες. Δωμάτιο δώδεκα. Αριστερά.»

In room twelve there is a woman with short white hair. She has a lot of paper. Her name is Mrs Lund. She doesn’t smile, but she listens.

Στο δωμάτιο δώδεκα υπάρχει μια γυναίκα με κοντά άσπρα μαλλιά. Έχει πολλά χαρτιά. Λέγεται κυρία Λουντ. Δεν χαμογελάει, αλλά ακούει.

“Line 24,” she says. “Here.” She shows me a paper with numbers. “The 9:15 from the station. Five people. Every night, five people.”

«Γραμμή 24», λέει. «Εδώ.» Μου δείχνει ένα χαρτί με νούμερα. «Το 9:15 από τον σταθμό. Πέντε άνθρωποι. Κάθε βράδυ, πέντε άνθρωποι.»