หนึ่งร้อยชื่อ

“ชื่อ ที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ ตรงนี้ ได้โปรด”

“Name, address, phone number. Here. Please!”

วันพุธมีกระดาษแผ่นใหญ่อยู่ข้างที่นั่งของฉัน บนกระดาษฉันเขียนด้วยสีแดงว่า เก็บสาย 24 รอบค่ำไว้ ใต้ข้อความมีช่องสำหรับเขียนชื่อ

On Wednesday there is a big paper next to my seat. On it I write in red: KEEP THE EVENING 24! Under it there are lines for names.

พยาบาลเขียนคนแรก แล้วก็เพื่อนของเธอ แล้วก็นายแคปแลน เขียนด้วยตัวหนังสือแบบเก่า เด็กผู้ชายสี่คนจากครัวของร้านอาหารเขียนชื่อของพวกเขา ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลูกเล็กเขียนชื่อของเธอและชื่อของลูก

The nurse writes first. Then her friend. Then Mr Kaplan, in old letters. The four boys from the restaurant kitchen write their names. A woman with a baby writes her name and the baby’s name.

ฉันพูดว่า “เด็กยังเล็กมาก เด็กเซ็นชื่อได้ด้วยหรือ”

“The baby is very small,” I say. “Can a baby sign?”

ผู้หญิงคนนั้นพูดว่า “นี่เป็นรถเมล์ของเธอเหมือนกัน”

“It’s her bus too,” says the woman.

ที่ป้ายสุดท้ายฉันเอากระดาษไปให้ฮามิด เขาเขียนชื่อของเขา แล้วเขาก็เขียนอีกครั้ง

At the last stop I take the paper to Hamid. He writes his name. Then he writes it again.

“ฮามิด สองครั้งเลยหรือ”

“Hamid! Two times?”

“หนึ่งชื่อสำหรับฉัน และอีกหนึ่งชื่อสำหรับร้านของฉัน” เขาหยิบกระดาษไป “รอก่อน” เขาหยิบกระดาษแผ่นใหญ่และปากกามาหนึ่งด้าม เขาเขียนว่า ชาฟรีในวันพฤหัสบดีที่ 17 ธันวาคม สำหรับตั๋วสาย 24 ทุกใบ เขาเอากระดาษไปติดที่หน้าต่างร้าน

“One for me and one for my shop.” He takes the paper. “Wait.” He gets a big paper and a pen. He writes: FREE TEA ON THURSDAY 17 DECEMBER FOR EVERY 24 TICKET. He puts it in his window.

“ชาฟรีหรือ สำหรับทุกคนเลยหรือ ฮามิด”

“Free tea? For everybody? Hamid!”

“ลูกค้าตอนกลางคืนของฉันมาด้วยรถเมล์ของคุณ ไม่มีรถเมล์ ก็ไม่มีลูกค้า และฉันชอบรถเมล์ของคุณ”

“My night people come on your bus. No bus, no people. And I like your bus.”

วันพฤหัสบดีฉันทำสิ่งใหม่ ก่อนเริ่มกะ ฉันทาลิปสติก สีแดง นิดหน่อย

On Thursday I do something new. Before my shift, I put on lipstick. Red. Just a little.

ที่อู่รถเดฟเห็นทันที “โรซ่า ลิปสติก ทามาขับรถเมล์หรือ”

At the depot Dev sees it at once. “Rosa! Lipstick! For the bus?”

“ทาให้ตัวเอง”

“For me.”

“ทาให้รอบ 9:15 มากกว่า ฉันคิดว่าอย่างนั้น” เขาหัวเราะ แล้วเขาก็ดูเศร้า “โรซ่า ได้โปรด รับกะวันสิ้นปีแทนฉันหน่อย วันขึ้นปีใหม่ลูกสาวตัวเล็กของฉันจะอายุห้าขวบ ห้าขวบเลยนะ ไม่มีใครอยากได้กะนี้เลย”

“For the 9:15, I think.” He laughs. Then he looks sad. “Rosa. Please. Take my New Year’s Eve shift. On New Year’s Day my little girl is five. Five! Nobody wants it.”