No Entry

“Sign here, Rosa.”

“เซ็นตรงนี้ โรซ่า”

It is Friday, three o’clock, in Mr Hale’s office. On his desk there is a letter from Mrs Lund. Under it there is a paper for me. It says WRITTEN WARNING at the top.

วันนี้เป็นวันศุกร์ เวลา 3 นาฬิกา ในห้องทำงานของคุณเฮล บนโต๊ะทำงานของเขามีจดหมายจากคุณนายลุนด์ ใต้จดหมายมีกระดาษแผ่นหนึ่งสำหรับฉัน ด้านบนเขียนว่า หนังสือเตือน

“A side street, with passengers,” says Mr Hale. “Doors open for three minutes at 9:15. Mrs Lund sees it all.”

คุณเฮลพูดว่า “ถนนซอยเล็กๆ ที่มีผู้โดยสาร เปิดประตูตั้ง 3 นาทีตอน 9 นาฬิกา 15 นาที คุณนายลุนด์เห็นทั้งหมด”

“Mr Kaplan is eighty-four. And it’s snowing.”

“คุณแคปแลนอายุ 84 ปีแล้วค่ะ แล้วหิมะก็กำลังตกด้วย”

“I know. I’m sorry.” He gives me a pen. “But the rules are the rules. One more thing, Rosa. One more, and you’re off the evening shift.”

“ผมรู้ ผมขอโทษ” เขายื่นปากกาให้ฉัน “แต่กฎก็คือกฎ อีกเรื่องเดียวนะโรซ่า อีกเรื่องเดียว เธอจะไม่ได้ขับกะเย็นอีก”

I sign. My name looks small on the paper.

ฉันเซ็นชื่อ ชื่อของฉันดูเล็กมากบนกระดาษ

On Saturday the big snow comes. All morning it falls and falls. The radio says: buses late all day.

วันเสาร์หิมะตกหนักมาก หิมะตกตลอดทั้งเช้า วิทยุบอกว่า วันนี้รถเมล์มาช้าทั้งวัน

At two o’clock I am in the church, with a broom. Father Tom wants hands, and here are my hands. My shift starts at four. But I want to know. I can’t wait any more. A flat wooden box from his father’s workshop. Small tools. A long, low sound. Ruth, and her piano. No car. What is it, Jonas?

เวลา 2 นาฬิกา ฉันอยู่ในโบสถ์ มีไม้กวาด 1 ด้าม คุณพ่อทอมต้องการคนช่วย และฉันก็มาช่วย กะของฉันเริ่มตอน 4 นาฬิกา แต่ฉันอยากรู้ ฉันรอต่อไปไม่ได้แล้ว กล่องไม้แบนๆ จากห้องทำงานของพ่อเขา เครื่องมืออันเล็กๆ เสียงยาวๆ ต่ำๆ รูธกับเปียโนของเธอ ไม่มีรถ มันคืออะไรกันแน่ โจนาส

Two women from the parish are cleaning too. They talk about Christmas. They don’t look at me.

ผู้หญิง 2 คนจากโบสถ์กำลังทำความสะอาดอยู่เหมือนกัน พวกเขาคุยกันเรื่องวันคริสต์มาส พวกเขาไม่มองฉัน

The church is cold and dark and very big. At the back there are small stairs. Across the stairs there is a rope, with a sign: NO ENTRY.

โบสถ์นี้หนาว มืด และใหญ่มาก ด้านหลังมีบันไดเล็กๆ ข้ามบันไดมีเชือกเส้นหนึ่ง มีป้ายเขียนว่า ห้ามเข้า

I look at the women. They are cleaning.

ฉันมองไปที่ผู้หญิง 2 คนนั้น พวกเขากำลังทำความสะอาดอยู่

I go under the rope.

ฉันลอดใต้เชือกไป

The stairs go up and up. At the top there is a small room, high up. A loft. And in the loft there is a very, very big thing.

บันไดขึ้นไปเรื่อยๆ ด้านบนสุดมีห้องเล็กๆ อยู่สูง ห้องใต้หลังคา และในห้องใต้หลังคามีของชิ้นหนึ่ง ใหญ่มากๆ

It is an organ. It is very old, and big like a house. It is open, like a box. Inside there is wood, and leather, and a lot of small things. On the floor there are pipes. Big pipes, tall like me. Small pipes, like pens. There are tools on the floor. On every tool there are small words: CATHEDRAL WORKSHOP. There is a paper cup from Hamid’s shop.

มันคือออร์แกน มันเก่ามาก และใหญ่เหมือนบ้านหลังหนึ่ง มันเปิดอยู่เหมือนกล่อง ข้างในมีไม้ มีหนัง และมีของชิ้นเล็กๆ มากมาย บนพื้นมีท่อ ท่อใหญ่อยู่สูงเท่าตัวฉัน ท่อเล็กๆ เหมือนปากกา มีเครื่องมืออยู่บนพื้น บนเครื่องมือทุกอันมีคำเล็กๆ เขียนว่า ห้องช่างของโบสถ์ใหญ่ มีแก้วกระดาษ 1 ใบจากร้านของฮามิด