ชายบนทางเดิน

อานามองไปที่หน้าต่าง หลังจากนั้นเธอหลับตา “ไม่” เธอพูดกับห้อง “ไม่ใช่คืนนี้ คืนนี้วอลเตอร์เศร้า คืนนี้ฉันไม่ดู”

Ana looks at the window. Then she closes her eyes. “No,” she says to the room. “Not tonight. Tonight Walter is sad. Tonight I don’t look.”

เธอนอนลงบนเตียง เธอเหนื่อยมาก หลังจาก 5 นาที เธอหลับ

She lies down on the bed. She is very tired. After five minutes, she is asleep.

วันอาทิตย์ตอนบ่าย อานาลงไปที่ห้องครัว วอลเตอร์อยู่ที่โต๊ะกับชา 1 ถ้วย เขามองขึ้นมา อานามองเขา ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครพูด

On Sunday afternoon, Ana goes down to the kitchen. Walter is at the table with a cup of tea. He looks up. Ana looks at him. For a moment, nobody speaks.

วอลเตอร์ถามว่า “ชาไหมครับ”

“Tea?” Walter asks.

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“Yes, please.”

เขาชงชา 1 ถ้วยให้เธอ มือของเขาสั่น และชานิดหน่อยหกบนโต๊ะ อานาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น เธอนั่งลง พวกเขาดื่มชา

He makes her a cup of tea. His hands shake, and some tea goes on the table. Ana doesn’t say anything about it. She sits down. They drink their tea.

อานาพูดว่า “ฉันขอโทษเรื่องเมื่อคืนค่ะ ห้องเก็บของ มันไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันรู้ค่ะ”

“I’m sorry about last night,” Ana says. “The store room. It is not my business. I know.”

วอลเตอร์พูดว่า “ฉันก็ขอโทษเหมือนกันครับ เสียงของฉันดังมาก ครัมบ์อยู่ใต้โต๊ะ 1 ชั่วโมง” เขาดื่มชา “เธอเหนื่อย อานา 6 คืน ทุกสัปดาห์ พรุ่งนี้กลางคืน ไม่ต้องทำงาน นอนเถอะ ฉันทำขนมปังคนเดียวได้”

“I’m sorry too,” Walter says. “My voice is very loud. Crumb is under the table for one hour.” He drinks his tea. “You’re tired, Ana. Six nights, every week. Tomorrow night, don’t work. Sleep. I can do the bread alone.”

“คุณแน่ใจนะคะ มือของคุณ…”

“Are you sure? Your hands…”

“มือของฉันอายุ 72 ปีแล้ว มือคู่นี้ทำขนมปัง 1 คืนได้ครับ” หลังจากนั้นเขายิ้ม ยิ้มเล็กๆ แต่เป็นรอยยิ้มจริงใจ

“My hands are seventy-two years old. They can make bread for one night.” And then he smiles. A small smile, but a real one.

วันจันทร์ตอนกลางคืน อานาเข้านอนตอน 10 โมงกลางคืน แต่เธอนอนไม่หลับ ร่างกายของเธอเป็นร่างกายของคนทำขนมปังแล้วตอนนี้ ตอนกลางคืน ร่างกายอยากทำงาน

On Monday night, Ana goes to bed at ten o’clock. But she can’t sleep. Her body is a baker’s body now. At night, it wants to work.

ตอนตี 2 50 นาที เธอได้ยินเสียงประตูด้านหลัง เธอตื่น เธอไม่เปิดไฟ เธอไปที่หน้าต่างบานเล็กของเธอและมองลงไป

At ten to three, she hears the back door. She gets up. She doesn’t turn on the light. She goes to her small window and looks down.

วอลเตอร์อยู่ที่บันได เขาเอาถุงวางลง เขายืนตรงนั้นและมองไปที่ทางเดิน เหมือนกันทุกคืน หลังจากนั้นเขาเข้าไปข้างใน ประตูปิด

Walter is on the step. He puts the bag down. He stands there and looks at the path, the same as every night. Then he goes in. The door closes.

อานารอ ชั้นล่าง วิทยุเปิดอยู่ ตรงหน้าต่างหนาว เธอใส่เสื้อกันหนาว ตี 3 10 นาที ตี 3 15 นาที

Ana waits. Downstairs, the radio is on. It is cold at the window. She puts on her jumper. Ten past three. A quarter past three.