Δίπλα στο ποτάμι

Για ένα δευτερόλεπτο, η Άνα και ο άντρας κοίταξαν ο ένας τον άλλον. Μετά εκείνος γύρισε και περπάτησε γρήγορα, στο μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι, προς τα αριστερά.

For one second, Ana and the man looked at each other. Then he turned and walked away fast, along the river path, to the left.

«Όχι, όχι, όχι», είπε η Άνα. Δεν σκέφτηκε. Έτρεξε έξω από το δωμάτιό της και κατέβηκε τις σκάλες με το πουλόβερ της και τα παλιά αθλητικά της παπούτσια. Δεν πήρε παλτό.

“No, no, no,” Ana said. She didn’t think. She ran out of her room and down the stairs in her jumper and her old trainers. She didn’t take a coat.

Στον φούρνο, το ραδιόφωνο ήταν ανοιχτό και ο Γουόλτερ ήταν στον φούρνο με την πλάτη σε αυτήν. Δεν την άκουσε. Ο Κραμπ κοίταξε ψηλά από το πάτωμα, αλλά δεν γάβγισε. Η Άνα άνοιξε την πίσω πόρτα πολύ ήσυχα και βγήκε έξω.

In the bakery, the radio was on and Walter was at the oven with his back to her. He didn’t hear her. Crumb looked up from the floor, but he didn’t bark. Ana opened the back door very quietly and went out.

Έκανε πολύ κρύο έξω. Το διπλωμένο χάρτινο τετράγωνο ήταν στο σκαλί. Η Άνα δεν σταμάτησε για αυτό. Έτρεξε στο μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι, προς τα αριστερά, στον ίδιο δρόμο με τον άντρα.

It was very cold outside. The folded paper square was on the step. Ana didn’t stop for it. She ran along the river path, to the left, the same way as the man.

Το μονοπάτι ήταν σκοτεινό. Δεν υπήρχαν φώτα εκεί, μόνο το φεγγάρι. Η Άνα μπορούσε να ακούσει το ποτάμι, και τα δικά της πόδια στις πέτρες. Δεν μπορούσε να δει τον άντρα.

The path was dark. There were no lights there, only the moon. Ana could hear the river, and her own feet on the stones. She couldn’t see the man.

«Γεια σας;» φώναξε. «Περιμένετε! Σας παρακαλώ! Θέλω μόνο να μιλήσουμε!»

“Hello?” she called. “Wait! Please! I only want to talk!”

Κανείς δεν απάντησε. Έτρεξε παρακάτω. Μετά από πέντε λεπτά, το μονοπάτι πήγε αριστερά, μακριά από το ποτάμι. Τώρα υπήρχε νερό και στις δύο πλευρές. Ήταν το κανάλι.

Nobody answered. She ran on. After five minutes, the path went left, away from the river. Now there was water on both sides. It was the canal.

Υπήρχαν στενές βάρκες κατά μήκος του καναλιού, η μία μετά την άλλη. Η Άνα τις θυμήθηκε από τη βόλτα της με την Τζες: την κόκκινη βάρκα με τα λουλούδια, τη μπλε βάρκα με το ποδήλατο. Μέσα στη νύχτα, όλες φάνηκαν μαύρες.

There were narrowboats along the canal, one after the other. Ana remembered them from her walk with Jess: the red boat with the flowers, the blue boat with the bicycle. In the night, they all looked black.

Σταμάτησε. Άκουσε. Ένας σκύλος γάβγισε μακριά. Το νερό κουνήθηκε πάνω σε μια βάρκα. Αλλά δεν υπήρχαν βήματα στο μονοπάτι. Ο άντρας έφυγε.

She stopped. She listened. A dog barked far away. Water moved against a boat. But there were no steps on the path. The man was gone.

Η Άνα περπάτησε αργά δίπλα στις βάρκες. Οι περισσότερες ήταν σκοτεινές. Σε μία βάρκα, ένα μικρό φως ήταν αναμμένο, και μπορούσε να ακούσει μουσική. Σε μια άλλη βάρκα, κάποιος ροχάλισε.

Ana walked slowly along the boats. Most of them were dark. On one boat, a small light was on, and she could hear music. On another boat, somebody was snoring.

Τότε είδε την ήσυχη σκούρα πράσινη βάρκα. Τη θυμήθηκε και αυτήν. Σταμάτησε μπροστά της.

Then she saw the quiet dark green boat. She remembered it too. She stopped in front of it.

Στη στέγη, δεν υπήρχε μόνο ένα χάρτινο τετράγωνο τώρα. Υπήρχαν πέντε ή έξι, σε μια ίσια σειρά, κάτω από μια πέτρα. Ήταν βρεγμένα από τη βροχή. Καφέ χάρτινα τετράγωνα, όλα ίδια.

On the roof, there wasn’t only one paper square now. There were five or six, in a neat line, under a stone. They were wet from the rain. Brown paper squares, all the same.

Δεν υπήρχε φως στη βάρκα. Οι κουρτίνες ήταν κλειστές. Η Άνα στάθηκε εκεί για πολλή ώρα. Ήταν μέσα; Την κοίταζε τώρα, πίσω από τις κουρτίνες;

There was no light in the boat. The curtains were closed. Ana stood there for a long time. Was he inside? Was he looking at her now, from behind the curtains?

Ήθελε να χτυπήσει την πόρτα. Σήκωσε το χέρι της. Μετά σταμάτησε. Ήταν τρεισήμισι το πρωί. Ήταν μόνη, με το πουλόβερ της, στην πόρτα ενός αγνώστου.

She wanted to knock on the door. She lifted her hand. Then she stopped. It was half past three in the morning. She was alone, in her jumper, at a stranger’s door.