Along the River

For one second, Ana and the man looked at each other. Then he turned and walked away fast, along the river path, to the left.

Een seconde lang hebben Ana en de man naar elkaar gekeken. Toen heeft hij zich omgedraaid en is snel weggelopen, over het pad langs de rivier, naar links.

“No, no, no,” Ana said. She didn’t think. She ran out of her room and down the stairs in her jumper and her old trainers. She didn’t take a coat.

“Nee, nee, nee,” zei Ana. Ze dacht niet na. Ze is haar kamer uit gerend en de trap af gerend in haar trui en haar oude sportschoenen. Ze heeft geen jas meegenomen.

In the bakery, the radio was on and Walter was at the oven with his back to her. He didn’t hear her. Crumb looked up from the floor, but he didn’t bark. Ana opened the back door very quietly and went out.

In de bakkerij was de radio aan en Walter was bij de oven met zijn rug naar haar toe. Hij heeft haar niet gehoord. Crumb heeft vanaf de vloer opgekeken, maar hij heeft niet geblaft. Ana heeft de achterdeur heel stil opengemaakt en is naar buiten gegaan.

It was very cold outside. The folded paper square was on the step. Ana didn’t stop for it. She ran along the river path, to the left, the same way as the man.

Het was heel koud buiten. Het gevouwen vierkante papiertje was op het opstapje. Ana is er niet voor gestopt. Ze is over het pad langs de rivier gerend, naar links, dezelfde kant op als de man.

The path was dark. There were no lights there, only the moon. Ana could hear the river, and her own feet on the stones. She couldn’t see the man.

Het pad was donker. Er waren geen lichten, alleen de maan. Ana kon de rivier horen, en haar eigen voeten op de stenen. Ze kon de man niet zien.

“Hello?” she called. “Wait! Please! I only want to talk!”

“Hallo?” riep ze. “Wacht! Alsjeblieft! Ik wil alleen praten!”

Nobody answered. She ran on. After five minutes, the path went left, away from the river. Now there was water on both sides. It was the canal.

Niemand heeft geantwoord. Ze is verder gerend. Na vijf minuten is het pad naar links gegaan, weg van de rivier. Nu was er water aan twee kanten. Het was het kanaal.

There were narrowboats along the canal, one after the other. Ana remembered them from her walk with Jess: the red boat with the flowers, the blue boat with the bicycle. In the night, they all looked black.

Er waren smalle boten langs het kanaal, de een na de ander. Ana kende ze nog van haar wandeling met Jess: de rode boot met de bloemen, de blauwe boot met de fiets. In de nacht leken ze allemaal zwart.

She stopped. She listened. A dog barked far away. Water moved against a boat. But there were no steps on the path. The man was gone.

Ze is gestopt. Ze heeft geluisterd. Een hond heeft ver weg geblaft. Water heeft tegen een boot bewogen. Maar er waren geen stappen op het pad. De man was weg.

Ana walked slowly along the boats. Most of them were dark. On one boat, a small light was on, and she could hear music. On another boat, somebody was snoring.

Ana is langzaam langs de boten gelopen. De meeste waren donker. Op één boot was een klein lampje aan, en ze kon muziek horen. Op een andere boot heeft iemand gesnurkt.

Then she saw the quiet dark green boat. She remembered it too. She stopped in front of it.

Toen heeft ze de rustige, donkergroene boot gezien. Ze kende hem ook nog. Ze is voor de boot gestopt.

On the roof, there wasn’t only one paper square now. There were five or six, in a neat line, under a stone. They were wet from the rain. Brown paper squares, all the same.

Op het dak was nu niet maar één papieren vierkantje. Er waren er vijf of zes, in een nette rij, onder een steen. Ze waren nat van de regen. Bruine papieren vierkantjes, allemaal gelijk.

There was no light in the boat. The curtains were closed. Ana stood there for a long time. Was he inside? Was he looking at her now, from behind the curtains?

Er was geen licht in de boot. De gordijnen waren dicht. Ana heeft er lang gestaan. Was hij binnen? Heeft hij nu naar haar gekeken, van achter de gordijnen?

She wanted to knock on the door. She lifted her hand. Then she stopped. It was half past three in the morning. She was alone, in her jumper, at a stranger’s door.

Ze wilde op de deur kloppen. Ze heeft haar hand opgetild. Toen is ze gestopt. Het was half vier in de nacht. Ze was alleen, in haar trui, bij de deur van een vreemde.