Jess’s Secret

Nobody answered. Priya looked at Ana. Ana looked at the paper square on the table. Fast, she put it back in her pocket.

ไม่มีใครตอบ พริยาหันไปมองอานา อานามองดูกระดาษสี่เหลี่ยมบนโต๊ะ เธอรีบเก็บมันกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ

“Jess, my dear,” Priya said. “We were only talking about the old days. About the bakery.”

“เจสส์จ๊ะ” พริยาพูด “เราแค่คุยกันเรื่องวันเก่าๆ เรื่องร้านขนมปังน่ะ”

“About him,” Jess said. “I heard you. You said his name.” She looked at Ana. “Did Grandad ask you to find out about him? Is that it?”

“เรื่องเขาต่างหาก” เจสส์พูด “หนูได้ยินนะ ป้าพูดชื่อเขา” เธอหันไปมองอานา “คุณตาสั่งให้พี่มาสืบเรื่องเขาเหรอคะ เป็นแบบนั้นใช่ไหม”

“No! Walter doesn’t know anything,” Ana said. “I asked Priya. I wanted to understand. About the fire.”

“ไม่ใช่นะ วอลเตอร์ไม่รู้อะไรเลย” อานาพูด “ฉันถามพริยาเอง ฉันแค่อยากเข้าใจ เรื่องไฟไหม้น่ะ”

“Then ask me,” Jess said. Her voice was hard. “I can tell you. It’s a very short story. My father burned down the bakery, and the next day he ran away. He left his father. He left me. I was two. The end.”

“ถ้าอย่างนั้นก็ถามหนูสิ” เจสส์พูด เสียงของเธอแข็งกระด้าง “หนูเล่าให้ฟังได้ เรื่องมันสั้นมาก พ่อของหนูเผาร้านขนมปัง แล้ววันต่อมาเขาก็หนีไป เขาทิ้งพ่อของเขา เขาทิ้งหนู ตอนนั้นหนูอายุสองขวบ จบแล้วค่ะ”

“Jess…” Priya started.

“เจสส์จ๊ะ...” พริยาเริ่มพูด

“I came in for a pen, Priya. Just a pen. For my exam tomorrow.” Jess took a blue pen from the box on the counter and put a pound next to it. Then she walked out. The bell over the door rang behind her.

“หนูแค่แวะมาซื้อปากกาค่ะป้าพริยา ปากกาด้ามเดียว เอาไว้สอบพรุ่งนี้” เจสส์หยิบปากกาสีน้ำเงินจากกล่องบนเคาน์เตอร์ แล้ววางเงินหนึ่งปอนด์ไว้ข้างๆ จากนั้นเธอก็เดินออกไป กระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นตามหลังเธอ

“Go after her,” Priya said quietly. “And Ana, say nothing about the man. Nothing. Not to Jess.”

“ตามเธอไปสิ” พริยาพูดเบาๆ “แล้วก็นะอานา อย่าพูดเรื่องผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด อย่าพูดอะไรเลยนะ โดยเฉพาะกับเจสส์”

Ana ran out. Jess wasn’t going home. She was walking fast down Bridge Street, to the river. Ana caught her on the old stone bridge.

อานาวิ่งตามออกไป เจสส์ไม่ได้กำลังกลับบ้าน เธอเดินอย่างรวดเร็วไปตามถนนบริดจ์ มุ่งหน้าไปทางแม่น้ำ อานาตามเธอทันบนสะพานหินเก่า

“Jess, wait. I’m sorry. Really. It was not my business.”

“เจสส์ เดี๋ยวก่อน ฉันขอโทษนะ จริงๆ มันไม่ใช่เรื่องของฉันเลย”

Jess stopped. She looked down at the water for a long time. When she spoke again, her voice was different. Tired, not angry.

เจสส์หยุดเดิน เธอก้มมองน้ำอยู่นาน พอเธอพูดอีกครั้ง เสียงของเธอก็เปลี่ยนไป เสียงเหนื่อยล้า ไม่ได้โกรธแล้ว

“Everybody in this town knows the story,” she said. “At school, when I was little, a boy said to me: your dad burned down the bakery. I didn’t know what to say. I went home and asked Grandad. He didn’t answer. He went into the bakery and made bread all night.”

“ทุกคนในเมืองนี้รู้เรื่องนี้หมดแหละ” เธอพูด “ตอนอยู่ที่โรงเรียน ตอนหนูยังเด็ก มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งพูดกับหนูว่า พ่อของเธอเผาร้านขนมปัง หนูไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี หนูกลับบ้านไปถามคุณตา ท่านไม่ตอบ ท่านเดินเข้าไปในร้านแล้วทำขนมปังทั้งคืน”

“I’m sorry, Jess.”

“ฉันเสียใจด้วยนะ เจสส์”

“It’s fine. I don’t need a father. I have Grandad.” She took her school bag off her back. “Can you keep a secret, Ana? A real one?”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ต้องมีพ่อก็ได้ หนูมีคุณตาแล้ว” เธอถอดกระเป๋านักเรียนออกจากหลัง “พี่เก็บความลับได้ไหมคะพี่อานา ความลับจริงๆ น่ะ”