Platform Two

Ana looked at the shop. Jess was inside, at the back, choosing crisps. Ana didn’t think any more. She ran up the stairs, across the little bridge over the trains and down to the other platform.

Η Άνα κοίταξε το μαγαζί. Η Τζες ήταν μέσα, στο πίσω μέρος, και διάλεξε πατατάκια. Η Άνα δεν σκέφτηκε άλλο. Έτρεξε επάνω στις σκάλες, πέρασε τη μικρή γέφυρα πάνω από τα τρένα και κατέβηκε στην άλλη αποβάθρα.

Mick was still at the ticket machine. He didn’t hear her. On the screen, Ana could see the words: SINGLE. MANCHESTER PICCADILLY. £14.70. His finger was over the button, but he wasn’t pressing it.

Ο Μικ ήταν ακόμα στο μηχάνημα εισιτηρίων. Δεν την άκουσε. Στην οθόνη, η Άνα είδε τις λέξεις: SINGLE. MANCHESTER PICCADILLY. £14.70. Το δάχτυλό του ήταν πάνω από το κουμπί, αλλά δεν το πάτησε.

“Mick,” she said.

«Μικ», είπε.

He turned round fast. His face went white, then angry. “I told you. Leave me alone.”

Γύρισε γρήγορα. Το πρόσωπό του έγινε άσπρο, μετά θυμωμένο. «Σου είπα. Άφησέ με μόνο μου.»

“You’re going to Manchester. Now. Tonight.”

«Πας στο Μάντσεστερ. Τώρα. Απόψε.»

“Yes. And it’s not your business.” He turned back to the machine and took out his wallet. His hands were shaking, a little, like his father’s. The wallet fell out of his hand onto the ground.

«Ναι. Και δεν είναι δική σου δουλειά.» Γύρισε πάλι προς το μηχάνημα και έβγαλε το πορτοφόλι του. Τα χέρια του έτρεμαν λίγο, σαν του πατέρα του. Το πορτοφόλι έπεσε από το χέρι του στο έδαφος.

Cards and coins went everywhere. And a small old photo. It landed at Ana’s feet, face up. She picked it up before he could.

Κάρτες και κέρματα πήγαν παντού. Και μια μικρή παλιά φωτογραφία. Έπεσε στα πόδια της Άνας, με την εικόνα προς τα πάνω. Τη σήκωσε πριν μπορέσει αυτός.

It was a photo of a young man in a white apron. He was tall, with dark hair and a big, happy smile. In his arms, there was a baby with red hair. Behind them was a shop window, and over the window was a sign with big letters: BELL & SON.

Ήταν μια φωτογραφία ενός νεαρού άντρα με άσπρη ποδιά. Ήταν ψηλός, με σκούρα μαλλιά και ένα μεγάλο, χαρούμενο χαμόγελο. Στην αγκαλιά του υπήρχε ένα μωρό με κόκκινα μαλλιά. Πίσω τους ήταν μια βιτρίνα μαγαζιού, και πάνω από τη βιτρίνα ήταν μια πινακίδα με μεγάλα γράμματα: BELL & SON.

Ana looked at the photo. Then she looked at the tired man in front of her, with the grey beard and the old coat. It was the same man. Fifteen years older, and with no smile. But the same man.

Η Άνα κοίταξε τη φωτογραφία. Μετά κοίταξε τον κουρασμένο άντρα μπροστά της, με το γκρίζο μούσι και το παλιό παλτό. Ήταν ο ίδιος άντρας. Δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερος, και χωρίς χαμόγελο. Αλλά ο ίδιος άντρας.

“Michael,” she said quietly.

«Μάικλ», είπε ήσυχα.

He didn’t say no this time. He stood there on the platform and looked at the photo in her hand. For a long time, he didn’t say anything. Then he took a deep breath.

Δεν είπε όχι αυτή τη φορά. Στάθηκε εκεί στην αποβάθρα και κοίταξε τη φωτογραφία στο χέρι της. Για πολλή ώρα, δεν είπε τίποτα. Μετά πήρε μια βαθιά ανάσα.

“Yes,” he said. “I’m Michael. Michael Bell.”

«Ναι», είπε. «Είμαι ο Μάικλ. Ο Μάικλ Μπελ.»

It was very strange to hear it. Ana guessed it a week ago, but now it was true. She gave him the photo. He put it back in his wallet very, very carefully.

Ήταν πολύ παράξενο να το ακούσει. Η Άνα το κατάλαβε πριν από μία εβδομάδα, αλλά τώρα ήταν αλήθεια. Του έδωσε τη φωτογραφία. Την έβαλε πίσω στο πορτοφόλι του πολύ, πολύ προσεκτικά.

“The card,” Ana said. “On Walter’s birthday. With no stamp. That was you.”

«Η κάρτα», είπε η Άνα. «Στα γενέθλια του Γουόλτερ. Χωρίς γραμματόσημο. Ήσουν εσύ.»