Platform Two

Ana looked at the shop. Jess was inside, at the back, choosing crisps. Ana didn’t think any more. She ran up the stairs, across the little bridge over the trains and down to the other platform.

Ana heeft naar de winkel gekeken. Jess was binnen, achterin, en koos chips uit. Ana heeft niet meer nagedacht. Ze is de trap op gerend, over de kleine brug over de treinen en naar beneden naar het andere perron.

Mick was still at the ticket machine. He didn’t hear her. On the screen, Ana could see the words: SINGLE. MANCHESTER PICCADILLY. £14.70. His finger was over the button, but he wasn’t pressing it.

Mick was nog steeds bij de kaartjesautomaat. Hij heeft haar niet gehoord. Op het scherm kon Ana de woorden zien: ENKEL. MANCHESTER PICCADILLY. £14,70. Zijn vinger was boven de knop, maar hij drukte er niet op.

“Mick,” she said.

“Mick,” zei ze.

He turned round fast. His face went white, then angry. “I told you. Leave me alone.”

Hij is snel omgedraaid. Zijn gezicht is wit geworden, daarna boos. “Ik heb het je gezegd. Laat me met rust.”

“You’re going to Manchester. Now. Tonight.”

“Je gaat naar Manchester. Nu. Vanavond.”

“Yes. And it’s not your business.” He turned back to the machine and took out his wallet. His hands were shaking, a little, like his father’s. The wallet fell out of his hand onto the ground.

“Ja. En het zijn jouw zaken niet.” Hij is weer naar de automaat gedraaid en heeft zijn portemonnee gepakt. Zijn handen trilden een beetje, net als die van zijn vader. De portemonnee is uit zijn hand op de grond gevallen.

Cards and coins went everywhere. And a small old photo. It landed at Ana’s feet, face up. She picked it up before he could.

Pasjes en munten zijn overal heen gegaan. En een kleine oude foto. Die is bij Ana’s voeten gekomen, met het beeld naar boven. Ze heeft hem opgeraapt voor hij dat kon.

It was a photo of a young man in a white apron. He was tall, with dark hair and a big, happy smile. In his arms, there was a baby with red hair. Behind them was a shop window, and over the window was a sign with big letters: BELL & SON.

Het was een foto van een jonge man in een wit schort. Hij was lang, met donker haar en een grote, blije lach. In zijn armen was er een baby met rood haar. Achter hen was er een etalage, en boven het raam was er een bord met grote letters: BELL & SON.

Ana looked at the photo. Then she looked at the tired man in front of her, with the grey beard and the old coat. It was the same man. Fifteen years older, and with no smile. But the same man.

Ana heeft naar de foto gekeken. Daarna heeft ze naar de vermoeide man voor zich gekeken, met de grijze baard en de oude jas. Het was dezelfde man. Vijftien jaar ouder, en zonder lach. Maar dezelfde man.

“Michael,” she said quietly.

“Michael,” zei ze zacht.

He didn’t say no this time. He stood there on the platform and looked at the photo in her hand. For a long time, he didn’t say anything. Then he took a deep breath.

Hij heeft dit keer geen nee gezegd. Hij was daar op het perron en heeft naar de foto in haar hand gekeken. Lange tijd heeft hij niets gezegd. Daarna heeft hij diep ademgehaald.

“Yes,” he said. “I’m Michael. Michael Bell.”

“Ja,” zei hij. “Ik ben Michael. Michael Bell.”

It was very strange to hear it. Ana guessed it a week ago, but now it was true. She gave him the photo. He put it back in his wallet very, very carefully.

Het was heel vreemd om het te horen. Ana dacht het een week geleden al, maar nu was het echt waar. Ze heeft hem de foto gegeven. Hij heeft hem heel voorzichtig weer in zijn portemonnee gedaan.

“The card,” Ana said. “On Walter’s birthday. With no stamp. That was you.”

“De kaart,” zei Ana. “Op Walters verjaardag. Zonder postzegel. Jij was dat.”