Peron drugi

Ana spojrzała na sklep. Jess była w środku, z tyłu, i wybierała chipsy. Ana już nie myślała. Pobiegła po schodach, przez mały most nad pociągami i w dół na drugi peron.

Ana looked at the shop. Jess was inside, at the back, choosing crisps. Ana didn’t think any more. She ran up the stairs, across the little bridge over the trains and down to the other platform.

Mick nadal stał przy automacie biletowym. Nie usłyszał jej. Na ekranie Ana widziała słowa: SINGLE. MANCHESTER PICCADILLY. £14.70. Trzymał palec nad przyciskiem, ale go nie naciskał.

Mick was still at the ticket machine. He didn’t hear her. On the screen, Ana could see the words: SINGLE. MANCHESTER PICCADILLY. £14.70. His finger was over the button, but he wasn’t pressing it.

„Mick” – powiedziała.

“Mick,” she said.

Odwrócił się szybko. Jego twarz zrobiła się biała, a potem zła. „Mówiłem ci. Zostaw mnie w spokoju”.

He turned round fast. His face went white, then angry. “I told you. Leave me alone.”

„Jedziesz do Manchesteru. Teraz. Dziś wieczorem”.

“You’re going to Manchester. Now. Tonight.”

„Tak. I to nie twoja sprawa”. Odwrócił się znowu do automatu i wyjął portfel. Jego ręce trzęsły się trochę, jak ręce jego ojca. Portfel wypadł mu z ręki na ziemię.

“Yes. And it’s not your business.” He turned back to the machine and took out his wallet. His hands were shaking, a little, like his father’s. The wallet fell out of his hand onto the ground.

Karty i monety poleciały wszędzie. I małe stare zdjęcie. Upadło pod stopy Any, zdjęciem do góry. Podniosła je, zanim on zdążył.

Cards and coins went everywhere. And a small old photo. It landed at Ana’s feet, face up. She picked it up before he could.

To było zdjęcie młodego mężczyzny w białym fartuchu. Był wysoki, miał ciemne włosy i duży, wesoły uśmiech. Na rękach trzymał dziecko z rudymi włosami. Za nimi było okno sklepu, a nad oknem wisiał szyld z dużymi literami: BELL & SON.

It was a photo of a young man in a white apron. He was tall, with dark hair and a big, happy smile. In his arms, there was a baby with red hair. Behind them was a shop window, and over the window was a sign with big letters: BELL & SON.

Ana spojrzała na zdjęcie. Potem spojrzała na zmęczonego mężczyznę przed sobą, z siwą brodą i w starym płaszczu. To był ten sam człowiek. Piętnaście lat starszy i bez uśmiechu. Ale ten sam człowiek.

Ana looked at the photo. Then she looked at the tired man in front of her, with the grey beard and the old coat. It was the same man. Fifteen years older, and with no smile. But the same man.

„Michael” – powiedziała cicho.

“Michael,” she said quietly.

Tym razem nie powiedział nie. Stał tam na peronie i patrzył na zdjęcie w jej dłoni. Przez długi czas nic nie mówił. Potem wziął głęboki oddech.

He didn’t say no this time. He stood there on the platform and looked at the photo in her hand. For a long time, he didn’t say anything. Then he took a deep breath.

„Tak” – powiedział. „Jestem Michael. Michael Bell”.

“Yes,” he said. “I’m Michael. Michael Bell.”

To było bardzo dziwne to usłyszeć. Ana domyśliła się tego tydzień temu, ale teraz to była prawda. Oddała mu zdjęcie. Schował je z powrotem do portfela bardzo, bardzo ostrożnie.

It was very strange to hear it. Ana guessed it a week ago, but now it was true. She gave him the photo. He put it back in his wallet very, very carefully.

„Ta kartka” – powiedziała Ana. „Na urodziny Waltera. Bez znaczka. To byłeś ty”.

“The card,” Ana said. “On Walter’s birthday. With no stamp. That was you.”