Φτιάχνοντας βαλίτσες

Σε όλη τη διαδρομή δίπλα στο ποτάμι, η Άνα προσπαθούσε να βάλει τα λόγια της Έλεν σε μια σειρά, όπως έβαζε τα ψωμιά σε έναν δίσκο. Ο μισός φούρνος ανήκε στον Μάικλ. Η πώληση χρειαζόταν την υπογραφή του. Ο Γουόλτερ θα πήγαινε στο Λιντς την Παρασκευή. Και ο Μάικλ, που ο ίδιος ο πατέρας του τού είχε πει μόλις να μείνει μακριά, μάλλον δεν είχε ιδέα ότι όλο το μέλλον της Μπριτζ Στριτ περίμενε εκείνον να πιάσει ένα στυλό. Περπάτησε πιο γρήγορα.

All the way along the river, Ana tried to put Helen’s words in order, the way she put loaves on a tray. Half the bakery belonged to Michael. The sale needed his signature. Walter was going to Leeds on Friday. And Michael, who had just been told by his own father to stay away, probably had no idea that the whole future of Bridge Street was waiting for him to pick up a pen. She walked faster.

Όταν έφτασε στο κανάλι, η Άνα είχε λαχανιάσει και το φως είχε ήδη αρχίσει να χάνεται. Οι πάπιες βολεύονταν για τη νύχτα κάτω από την παλιά γέφυρα. Σε ένα από τα σκάφη κάποιος τηγάνιζε κρεμμύδια, και η μυρωδιά απλωνόταν κατά μήκος του νερού. Όλα έμοιαζαν ακριβώς όπως πάντα, πράγμα που φαινόταν άδικο.

By the time she reached the canal, Ana was out of breath and the light was already going. The ducks were settling for the night under the old bridge. On one of the boats somebody was frying onions, and the smell drifted along the water. Everything looked exactly as it always did, which seemed unfair.

Το Δεύτερη Ευκαιρία δεν έμοιαζε όπως πάντα. Οι πλαϊνές πόρτες του ήταν ανοιχτές, και υπήρχαν χαρτόκουτα στο μονοπάτι δίπλα του, άλλα κλεισμένα με ταινία και άλλα ακόμα άδεια. Η μικρή σόμπα ήταν σβηστή. Το καπάκι πάνω από τη μηχανή στο πίσω μέρος ήταν σηκωμένο, και ο Μάικλ ήταν γονατιστός δίπλα της με έναν φακό και ένα λαδωμένο πανί, με τα μανίκια σηκωμένα ως τους αγκώνες.

The Second Chance did not look as it always did. Its side doors were open, and there were cardboard boxes on the path next to it, some taped shut, some still empty. The little stove was out. The hatch over the engine at the back had been lifted, and Michael was kneeling beside it with a torch and an oily cloth, his sleeves pushed up to the elbows.

Σήκωσε το βλέμμα του όταν άκουσε τα βήματά της. Για μια στιγμή το πρόσωπό του δεν έδειξε απολύτως τίποτα. Έπειτα γύρισε πάλι στη μηχανή. «Αν ήρθες για να ζητήσεις συγγνώμη», είπε, «μην το κάνεις. Δεν φταις σε τίποτα. Εγώ σου ζήτησα να πεις ψέματα για μένα, και το έκανες, και σου κόστισε ό,τι είχες εδώ. Αν πρέπει κάποιος να απολογηθεί, αυτός είμαι εγώ».

He looked up when he heard her steps. For a moment his face did nothing at all. Then he went back to the engine. “If you’ve come to say sorry,” he said, “don’t. You’ve got nothing to be sorry for. I asked you to lie for me, and you did, and it cost you everything you had here. If anyone should apologise, it’s me.”

«Φεύγεις», είπε η Άνα. Δεν ήταν ερώτηση.

“You’re leaving,” Ana said. It was not a question.

«Αύριο, αν συμφωνεί αυτή η μηχανή. Χρειάζονται εννέα μέρες για να γυρίσω στο Μάντσεστερ με ταχύτητα βαδίσματος, οπότε κανείς δεν θα καταλάβει πότε έφυγα». Σκούπισε τα χέρια του στο πανί, πολύ αργά. Έπειτα έβαλε το χέρι του στην πίσω τσέπη και έβγαλε ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί. «Η Πρίγια μου το έφερε αυτό χθες. Έκλαιγε καθώς μου το έδινε, πράγμα που δεν βοήθησε καθόλου».

“Tomorrow, if this engine agrees. It takes nine days to get back to Manchester at walking speed, so nobody will notice when I’m gone.” He wiped his hands on the cloth, very slowly. Then he reached into his back pocket and took out a folded piece of paper. “Priya brought me this yesterday. She cried while she gave it to me, which didn’t help.”

Η Άνα το ξεδίπλωσε. Ήταν μια σελίδα σκισμένη από το βιβλίο παραγγελιών του φούρνου. Πάνω της, με τον μεγάλο, τρεμάμενο γραφικό χαρακτήρα του Γουόλτερ, υπήρχαν μόνο επτά λέξεις: Μείνε μακριά από την οικογένειά μου. Γ. Μπελ. Τα τελευταία γράμματα του ονόματός του έφευγαν έξω από την άκρη της γραμμής, σαν να είχε γλιστρήσει το στυλό.

Ana unfolded it. It was a page torn from the bakery’s order book. On it, in Walter’s big, shaking handwriting, there were only seven words: Stay away from my family. W. Bell. The last letters of his name ran off the edge of the line, as if the pen had slipped.

«Δεκαπέντε χρόνια», είπε ο Μάικλ, «και το πρώτο πράγμα που μου γράφει ο πατέρας μου είναι επτά λέξεις, και οι τέσσερις είναι διαταγή. Αυτός είναι ο Γουόλτερ πέρα για πέρα». Προσπάθησε να γελάσει και δεν τα κατάφερε απόλυτα. «Και ούτε η Τζες θέλει να με δει. Περίμενα έξω από το σχολείο της χθες το απόγευμα. Πέρασε κατευθείαν από μπροστά μου με τις φίλες της, σαν να ήμουν κολόνα στον δρόμο».

“Fifteen years,” Michael said, “and the first thing my father writes to me is seven words, and four of them are an order. That’s very Walter.” He tried to laugh and did not quite manage it. “And Jess doesn’t want to see me either. I waited outside her school yesterday afternoon. She walked straight past me with her friends, as if I was a lamp post.”