Packing

All the way along the river, Ana tried to put Helen’s words in order, the way she put loaves on a tray. Half the bakery belonged to Michael. The sale needed his signature. Walter was going to Leeds on Friday. And Michael, who had just been told by his own father to stay away, probably had no idea that the whole future of Bridge Street was waiting for him to pick up a pen. She walked faster.

De hele weg langs de rivier probeerde Ana Helens woorden te ordenen, zoals ze broden op een bakplaat legde. De helft van de bakkerij was van Michael. Voor de verkoop was zijn handtekening nodig. Walter ging vrijdag naar Leeds. En Michael, die net van zijn eigen vader te horen had gekregen dat hij weg moest blijven, wist waarschijnlijk niet dat de hele toekomst van Bridge Street wachtte tot hij een pen oppakte. Ze liep sneller.

By the time she reached the canal, Ana was out of breath and the light was already going. The ducks were settling for the night under the old bridge. On one of the boats somebody was frying onions, and the smell drifted along the water. Everything looked exactly as it always did, which seemed unfair.

Tegen de tijd dat ze het kanaal bereikte, was Ana buiten adem en verdween het licht al. De eenden zochten een plekje voor de nacht onder de oude brug. Op een van de boten bakte iemand uien, en de geur dreef over het water. Alles zag er precies zo uit als altijd, wat oneerlijk leek.

The Second Chance did not look as it always did. Its side doors were open, and there were cardboard boxes on the path next to it, some taped shut, some still empty. The little stove was out. The hatch over the engine at the back had been lifted, and Michael was kneeling beside it with a torch and an oily cloth, his sleeves pushed up to the elbows.

De Second Chance zag er niet uit zoals altijd. De zijdeuren stonden open en er stonden kartonnen dozen op het pad ernaast, sommige dichtgeplakt, sommige nog leeg. De kleine kachel was uit. Het luik over de motor aan de achterkant was opgetild, en Michael zat ernaast op zijn knieën met een zaklamp en een vettige doek, zijn mouwen opgestroopt tot zijn ellebogen.

He looked up when he heard her steps. For a moment his face did nothing at all. Then he went back to the engine. “If you’ve come to say sorry,” he said, “don’t. You’ve got nothing to be sorry for. I asked you to lie for me, and you did, and it cost you everything you had here. If anyone should apologise, it’s me.”

Hij keek op toen hij haar stappen hoorde. Even bewoog zijn gezicht helemaal niet. Daarna ging hij weer aan het werk bij de motor. “Als je gekomen bent om sorry te zeggen,” zei hij, “doe het dan niet. Je hoeft nergens sorry voor te zeggen. Ik vroeg je om voor mij te liegen, en dat deed je, en het kostte je alles wat je hier had. Als iemand zich moet verontschuldigen, ben ik het.”

“You’re leaving,” Ana said. It was not a question.

“Je gaat weg,” zei Ana. Het was geen vraag.

“Tomorrow, if this engine agrees. It takes nine days to get back to Manchester at walking speed, so nobody will notice when I’m gone.” He wiped his hands on the cloth, very slowly. Then he reached into his back pocket and took out a folded piece of paper. “Priya brought me this yesterday. She cried while she gave it to me, which didn’t help.”

“Morgen, als deze motor meewerkt. Het duurt negen dagen om op wandelsnelheid terug in Manchester te komen, dus niemand merkt wanneer ik weg ben.” Hij veegde zijn handen af aan de doek, heel langzaam. Toen stak hij zijn hand in zijn achterzak en haalde er een opgevouwen stuk papier uit. “Priya bracht me dit gisteren. Ze huilde toen ze het me gaf, wat niet echt hielp.”

Ana unfolded it. It was a page torn from the bakery’s order book. On it, in Walter’s big, shaking handwriting, there were only seven words: Stay away from my family. W. Bell. The last letters of his name ran off the edge of the line, as if the pen had slipped.

Ana vouwde het open. Het was een pagina die uit het bestelboek van de bakkerij was gescheurd. Erop stonden, in Walters grote, trillende handschrift, maar zeven woorden: Blijf weg bij mijn familie. W. Bell. De laatste letters van zijn naam liepen van de rand van de regel af, alsof de pen was weggegleden.

“Fifteen years,” Michael said, “and the first thing my father writes to me is seven words, and four of them are an order. That’s very Walter.” He tried to laugh and did not quite manage it. “And Jess doesn’t want to see me either. I waited outside her school yesterday afternoon. She walked straight past me with her friends, as if I was a lamp post.”

“Vijftien jaar,” zei Michael, “en het eerste wat mijn vader me schrijft zijn zeven woorden, en vier ervan zijn een bevel. Dat past echt bij Walter.” Hij probeerde te lachen, maar dat lukte niet goed. “En Jess wil me ook niet zien. Ik heb gistermiddag buiten haar school gewacht. Ze liep recht langs me met haar vriendinnen, alsof ik een lantaarnpaal was.”