Packing

All the way along the river, Ana tried to put Helen’s words in order, the way she put loaves on a tray. Half the bakery belonged to Michael. The sale needed his signature. Walter was going to Leeds on Friday. And Michael, who had just been told by his own father to stay away, probably had no idea that the whole future of Bridge Street was waiting for him to pick up a pen. She walked faster.

Przez całą drogę wzdłuż rzeki Ana próbowała uporządkować słowa Helen tak, jak układała bochenki na blasze. Połowa piekarni należała do Michaela. Do sprzedaży potrzebny był jego podpis. W piątek Walter jechał do Leeds. A Michael, któremu własny ojciec dopiero co kazał trzymać się z daleka, prawdopodobnie nie miał pojęcia, że cała przyszłość Bridge Street czeka, aż on weźmie do ręki długopis. Przyśpieszyła kroku.

By the time she reached the canal, Ana was out of breath and the light was already going. The ducks were settling for the night under the old bridge. On one of the boats somebody was frying onions, and the smell drifted along the water. Everything looked exactly as it always did, which seemed unfair.

Kiedy dotarła do kanału, brakowało jej tchu, a światło już powoli znikało. Kaczki mościły się na noc pod starym mostem. Na jednej z łodzi ktoś smażył cebulę i ten zapach unosił się nad wodą. Wszystko wyglądało dokładnie tak jak zawsze, co wydało się niesprawiedliwe.

The Second Chance did not look as it always did. Its side doors were open, and there were cardboard boxes on the path next to it, some taped shut, some still empty. The little stove was out. The hatch over the engine at the back had been lifted, and Michael was kneeling beside it with a torch and an oily cloth, his sleeves pushed up to the elbows.

The Second Chance nie wyglądała jednak tak jak zwykle. Jej boczne drzwi były otwarte, a na ścieżce obok stały kartonowe pudła, niektóre zaklejone taśmą, inne wciąż puste. Mały piecyk był zgaszony. Klapa nad silnikiem z tyłu była podniesiona i Michael klęczał obok z latarką oraz zaolejoną szmatką, z rękawami podwiniętymi do łokci.

He looked up when he heard her steps. For a moment his face did nothing at all. Then he went back to the engine. “If you’ve come to say sorry,” he said, “don’t. You’ve got nothing to be sorry for. I asked you to lie for me, and you did, and it cost you everything you had here. If anyone should apologise, it’s me.”

Spojrzał w górę, kiedy usłyszał jej kroki. Przez chwilę jego twarz nie wyrażała zupełnie niczego. Potem wrócił do silnika. „Jeśli przyszłaś przepraszać”, powiedział, „to nie rób tego. Nie masz za co przepraszać. Poprosiłem cię, żebyś dla mnie skłamała, i zrobiłaś to, a to kosztowało cię wszystko, co tutaj miałaś. Jeśli ktoś powinien przeprosić, to ja”.

“You’re leaving,” Ana said. It was not a question.

„Wyjeżdżasz”, powiedziała Ana. To nie było pytanie.

“Tomorrow, if this engine agrees. It takes nine days to get back to Manchester at walking speed, so nobody will notice when I’m gone.” He wiped his hands on the cloth, very slowly. Then he reached into his back pocket and took out a folded piece of paper. “Priya brought me this yesterday. She cried while she gave it to me, which didn’t help.”

„Jutro, jeśli ten silnik się zgodzi. Powrót do Manchesteru w tempie marszu zajmuje dziewięć dni, więc nikt nie zauważy, kiedy zniknę”. Wytarł ręce w szmatkę, bardzo powoli. Potem sięgnął do tylnej kieszeni i wyciągnął złożoną kartkę papieru. „Priya przyniosła mi to wczoraj. Płakała, kiedy mi to dawała, co wcale nie pomogło”.

Ana unfolded it. It was a page torn from the bakery’s order book. On it, in Walter’s big, shaking handwriting, there were only seven words: Stay away from my family. W. Bell. The last letters of his name ran off the edge of the line, as if the pen had slipped.

Ana ją rozłożyła. To była strona wyrwana z księgi zamówień piekarni. Na niej, wielkim i drżącym pismem Waltera, widniało zaledwie siedem słów: Trzymaj się z daleka od mojej rodziny. W. Bell. Ostatnie litery jego nazwiska zjechały z linii, jakby długopis się ześlizgnął.

“Fifteen years,” Michael said, “and the first thing my father writes to me is seven words, and four of them are an order. That’s very Walter.” He tried to laugh and did not quite manage it. “And Jess doesn’t want to see me either. I waited outside her school yesterday afternoon. She walked straight past me with her friends, as if I was a lamp post.”

„Piętnaście lat”, powiedział Michael, „a pierwsza rzecz, jaką pisze do mnie mój ojciec, to siedem słów, z czego cztery to rozkaz. To bardzo w stylu Waltera”. Spróbował się zaśmiać, ale niezbyt mu to wyszło. „I Jess też nie chce mnie widzieć. Czekałem wczoraj po południu przed jej szkołą. Przeszła ze swoimi znajomymi prosto obok mnie, jakbym był latarnią”.