Nog niet

1

1

Tien jaar lang ben ik niet naar huis gegaan. En toen ik eindelijk uit de trein stapte, keek mijn eigen oom me aan en staarde meteen naar zijn schoenen.

For ten years I didn’t go home. And when I finally got off the train, my own uncle looked at me and immediately stared down at his shoes.

“Lena”, zei oom Sepp. Alleen dat. Daarna pakte hij mijn koffer en liep naar de auto.

“Lena,” said Uncle Sepp. Just that. Then he took my suitcase and walked to the car.

Het station van Sankt Anna is klein, slechts één spoor en een bankje. Achter het dorp liggen de bergen, grijs en wit, net zoals vroeger. Ik dacht dat in tien jaar alles zou veranderen. Maar hier is bijna niets veranderd. Alleen ik.

The station in Sankt Anna is small, just one track and one bench. Behind the village stand the mountains, grey and white, exactly as before. I had thought that everything changes in ten years. But almost nothing had changed here. Except me.

Mijn zus Katrin trouwt zaterdag. Ze heeft me drie maanden geleden een kaart gestuurd, met een foto van haar en een man met een baard. Op de achterkant schreef ze: Kom alsjeblieft. Niemand zal iets zeggen. Beloofd.

My sister Katrin is getting married on Saturday. Three months ago she sent me a card with a photo of her and a man with a beard. On the back she wrote: Please come. Nobody will say anything. I promise.

Niemand zal iets zeggen. Ik heb die zin wel honderd keer gelezen, op kantoor in Hamburg, in de metro, ’s nachts in bed. Het klonk als een troost. Nu, in de auto naast oom Sepp, klonk het als een dreigement.

Nobody will say anything. I had read that sentence a hundred times, in the office in Hamburg, on the underground, in bed at night. It had sounded like comfort. Now, in the car next to Uncle Sepp, it sounded like a threat.

We reden door het dorp. Oom Sepp zette de radio harder, precies op het moment dat we langs de kerk reden. Ik wist waarom.

We drove through the village. Uncle Sepp turned the radio up at exactly the moment we drove past the church. I knew why.

Tien jaar geleden had ik in die kerk moeten trouwen. De gasten kwamen, de muziek speelde, Tobias wachtte voor het altaar. En ik stapte in een taxi en reed naar het station, in mijn witte jurk.

Ten years ago I was supposed to get married in that church. The guests came, the music played, Tobias waited at the altar. And I got into a taxi and went to the station, in my white dress.

Sindsdien heeft niemand in mijn familie met mij over die dag gepraat. Niet aan de telefoon, niet in brieven. Zelfs niet toen mijn vader overleed.

Since then, nobody in my family has talked to me about that day. Not on the phone, not in letters. Not even when my father died.

Voor het huis van mijn moeder zette oom Sepp de motor uit. Hij keek lang naar het stuur.

In front of my mother’s house Uncle Sepp switched off the engine. He looked at the steering wheel for a long time.

“Eén ding moet je weten”, zei hij toen. “Tobias speelt zaterdag in de fanfare. Trompet. Katrin kon hem niet weigeren.”

“There’s one thing you need to know,” he said then. “Tobias is playing in the village band on Saturday. Trumpet. Katrin couldn’t uninvite him.”

Toen stapte hij uit, en ik bleef alleen in de auto zitten, met een kloppend hart.

Then he got out, and I sat alone in the car, my heart pounding.