สุนัขตอน 8:15 น.

1. กุญแจ

1. The Key

ทุกเช้าตอน 8:15 น. ประตูคาเฟ่ของฉันเปิดออก และทุกเช้ามีสุนัขตัวเล็กเดินเข้ามา ตัวเดียว ไม่มีใครอยู่กับมัน และที่ปลอกคอของมันมีของชิ้นใหม่เสมอ

Every morning at 8:15, the door of my café opens. And every morning a small dog walks in. Alone. Nobody is with him. And there is always something new tucked into his collar.

แต่ฉันขอเล่าตั้งแต่ต้น ฉันชื่ออันนา ฉันอายุ 34 ปี และฉันมีคาเฟ่เล็กๆ บนถนนลินเดน เมื่อก่อนที่นี่เคยเป็นร้านขนมปัง บ้านหลังนี้เก่า หน้าต่างบานใหญ่ และในห้องใต้ดินยังมีเตาอบเก่าอยู่

But let me start at the beginning. My name is Anna. I’m 34, and I have a small café on Lindenstraße. It used to be a bakery. The building is old, the windows are big, and the old oven still stands in the cellar.

ฉันเปิดคาเฟ่เมื่อ 1 ปีก่อน ฉันลงทุนเงินไปมาก แต่มีลูกค้ามาไม่พอ ในเดือนตุลาคม ฉันวางบิลทั้งหมดบนโต๊ะและคิดเงิน ผลลัพธ์ชัดเจน อีก 2 เดือน ฉันก็ต้องปิดร้าน

I opened the café a year ago. I put a lot of money into it. But not enough customers came. In October I laid all the bills out on the table and did the maths. The answer was clear: two more months, and then I would have to close.

ในวันจันทร์หนึ่งของเดือนตุลาคม สุนัขตัวนั้นมาเป็นครั้งแรก ตอนนั้นเวลา 8:15 น. พอดี ฉันรู้เวลาแน่นอน เพราะนาฬิกาเก่าเหนือเคาน์เตอร์ตีเสียงดังมาก

On a Monday in October, the dog came for the first time. It was exactly 8:15. I know that for sure, because the old clock above the counter chimes very loudly.

สุนัขตัวเล็กและมีสีน้ำตาล มีหูข้างเดียวเป็นสีขาว มันมองฉัน แล้วมันก็นั่งลงหน้าเคาน์เตอร์ นิ่งมาก เหมือนลูกค้าคนหนึ่ง

The dog was small and brown, with just one white ear. He looked at me. Then he sat down in front of the counter. Perfectly calm. Like a customer.

“สวัสดี” ฉันพูด “คนของเธออยู่ที่ไหนล่ะ”

“Hello,” I said. “Where’s your person, then?”

สุนัขไม่เห่า มันแค่รอ แล้วฉันก็เห็นบางอย่าง มีกุญแจเสียบอยู่ในปลอกคอสีแดงของมัน กุญแจโลหะเก่าๆ เล็กและหนัก

The dog didn’t bark. He just waited. Then I noticed something. There was a key tucked into his red collar. An old metal key, small and heavy.

ฉันหยิบกุญแจ สุนัขกระดิกหาง แล้วมันก็ลุกขึ้นและเดินออกไปเฉยๆ

I took the key. The dog wagged his tail. Then he stood up and simply walked back out.

ฉันรีบวิ่งไปที่ประตู แต่ถนนว่างเปล่า มีเพียงชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าต่างบนฝั่งตรงข้าม คุณเวเบอร์ เขาอยู่ที่นั่นมาหลายปีแล้ว เขาไม่เคยเข้ามาในคาเฟ่ของฉันเลย ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

I ran to the door. But the street was empty. Only on the other side, an old man was standing at his window. Mr Weber. He has lived there for many years. He has never once come into my café. Not a single time.

เขามองฉัน แล้วเขาก็ปิดผ้าม่าน

He looked at me. Then he pulled the curtain shut.

ฉันเอากุญแจใส่กระเป๋า ตลอดทั้งวันฉันรู้สึกถึงมัน หนักและเย็น กุญแจนี้เปิดประตูไหน และใครส่งสุนัขมาหาฉัน

I put the key in my pocket. All day long I could feel it there, heavy and cold. Which door does this key open? And who is sending me a dog?