Μια δοκιμασία από τον Θεό

Τα πρόβατα δεν έβλεπαν.

The sheep couldn’t see.

Ήταν έξι, τα πιο μικρά παιδιά της παράστασης, με άσπρες μάλλινες στολές και κεφάλια προβάτου. Η γιαγιά κάποιου έφτιαξε τα κεφάλια πέρσι. Είναι πανέμορφα κεφάλια. Έχουν μικρές τρύπες για μάτια.

There were six of them, the smallest children in the play, in white wool costumes with sheep heads. Somebody’s grandmother made the heads last year. They are beautiful heads. They have tiny holes for eyes.

«Πρόβατα, περπατήστε προς τον στάβλο, παρακαλώ», είπα. «Σιγά-σιγά.»

“Sheep, walk to the stable, please,” I said. “Slowly.”

Τα έξι πρόβατα περπάτησαν σιγά-σιγά, κατευθείαν πάνω στο πιάνο.

The six sheep walked slowly, straight into the piano.

Η Ruth συνέχισε να παίζει. Ένα πρόβατο κάθισε στο πάτωμα και άρχισε να κλαίει. Ένα άλλο πήγε από την αντίθετη μεριά, έξω από την πόρτα και στην αυλή. Έτρεξα πίσω του μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ένα αγόρι, ο Danny, και ήθελε να πάει σπίτι.

Ruth went on playing. One sheep sat down on the floor and began to cry. Another sheep walked the other way, out of the door and into the yard. I ran after it into the dark. It was a boy called Danny, and he wanted to go home.

«Danny, ο στάβλος είναι από δω.»

“Danny, the stable is this way.”

«Δεν βλέπω τον στάβλο, δεσποινίς. Δεν βλέπω τίποτα. Βλέπω τα πόδια μου.»

“I can’t see the stable, Miss. I can’t see anything. I can see my feet.”

Τον έφερα πίσω. Η Ruth σταμάτησε επιτέλους να παίζει και κοίταξε τα έξι πρόβατα, τώρα όλα στο πάτωμα.

I brought him back. Ruth stopped playing at last and looked at the six sheep, now all on the floor.

«Το 2024 είχαμε ένα αληθινό», είπε. «Ήταν πιο εύκολο.»

“In 2024 we had a real one,” she said. “It was easier.”

Ήταν Πέμπτη, η πρώτη κανονική πρόβα, και ήταν έτσι ως τις τέσσερις και μισή. Οι βασιλιάδες ξέχασαν τα δώρα τους. Η Μαρία γελούσε κάθε φορά που την κοίταζε ο Ιωσήφ. Η Sophie Price είπε «Μη φοβάστε» υπέροχα, τέσσερις φορές, και η Inês στεκόταν δίπλα της ως δεύτερος άγγελος και δεν είπε τίποτα. Δεν με κοίταξε ούτε μία φορά.

It was Thursday, the first real rehearsal, and it went like that until half past four. The kings forgot their gifts. Mary laughed every time Joseph looked at her. Sophie Price said “Do not be afraid” beautifully, four times, and Inês stood next to her as the second angel and said nothing at all. She didn’t look at me once.

Ενώ τα παιδιά έπιναν τον χυμό τους, έγραψα ένα σημείωμα για τον Marco και το έβαλα στο κουτί με τα εργαλεία του: «Μεγαλύτερα μάτια για τα πρόβατα, παρακαλώ. C. Novak.» Έβαλα δίπλα του τα έξι κεφάλια.

While the children drank their juice, I wrote a note for Marco and put it on his box of tools: “Bigger eyes for the sheep, please. C. Novak.” I put the six sheep heads next to it.

Στις τέσσερις και είκοσι η Efua ήρθε στην πόρτα και η Amara έφυγε μαζί της, γρήγορα και ήσυχα. Στις τέσσερις και μισή έστειλα όλους σπίτι και κλείδωσα η ίδια την πόρτα της αίθουσας. Την έλεγξα δύο φορές. Πάντα ελέγχω τα πράγματα δύο φορές.

At twenty past four Efua came to the door, and Amara went with her, quick and quiet. At half past I sent everyone home, and I locked the hall door myself. I checked it twice. I always check things twice.

Την Παρασκευή το πρωί, στις οκτώ και είκοσι, ο κύριος Doyle ήρθε στην τάξη μου. Είναι γύρω στα πενήντα, με γκρίζα μαλλιά και γκρίζο παλτό, και είναι επιστάτης στον Άγιο Νικόλαο εδώ και τριάντα χρόνια. Στεκόταν πολύ ίσια στην πόρτα.

On Friday morning, at twenty past eight, Mr Doyle came to my classroom. He is about fifty, with grey hair and a grey coat, and he has been the caretaker of St Nicholas for thirty years. He stood very straight in the door.

«Δεσποινίς Novak. Το μωρό λείπει.»

“Miss Novak. The baby is gone.”