A Test from God

The sheep couldn’t see.

De schapen konden niets zien.

There were six of them, the smallest children in the play, in white wool costumes with sheep heads. Somebody’s grandmother made the heads last year. They are beautiful heads. They have tiny holes for eyes.

Het waren er zes, de kleinste kinderen van het spel, in witte wollen kostuums met schaapskoppen. Een oma maakte de koppen vorig jaar. Het zijn mooie koppen. Ze hebben piepkleine gaatjes als ogen.

“Sheep, walk to the stable, please,” I said. “Slowly.”

“Schapen, ga alsjeblieft naar de stal,” zei ik. “Langzaam.”

The six sheep walked slowly, straight into the piano.

De zes schapen liepen langzaam, recht tegen de piano aan.

Ruth went on playing. One sheep sat down on the floor and began to cry. Another sheep walked the other way, out of the door and into the yard. I ran after it into the dark. It was a boy called Danny, and he wanted to go home.

Ruth speelde door. Een schaap ging op de vloer zitten en begon te huilen. Een ander schaap liep de andere kant op, de deur uit en de binnenplaats op. Ik rende er in het donker achteraan. Het was een jongen die Danny heette, en hij wilde naar huis.

“Danny, the stable is this way.”

“Danny, de stal is deze kant op.”

“I can’t see the stable, Miss. I can’t see anything. I can see my feet.”

“Ik zie de stal niet, juf. Ik zie niks. Ik zie mijn voeten.”

I brought him back. Ruth stopped playing at last and looked at the six sheep, now all on the floor.

Ik bracht hem terug. Ruth hield eindelijk op met spelen en keek naar de zes schapen, nu allemaal op de vloer.

“In 2024 we had a real one,” she said. “It was easier.”

“In 2024 hadden we een echt schaap,” zei ze. “Dat was makkelijker.”

It was Thursday, the first real rehearsal, and it went like that until half past four. The kings forgot their gifts. Mary laughed every time Joseph looked at her. Sophie Price said “Do not be afraid” beautifully, four times, and Inês stood next to her as the second angel and said nothing at all. She didn’t look at me once.

Het was donderdag, de eerste echte repetitie, en zo ging het tot half vijf. De koningen vergaten hun cadeaus. Maria lachte elke keer als Jozef naar haar keek. Sophie Price zei vier keer prachtig “Wees niet bang”, en Inês stond naast haar als tweede engel en zei helemaal niets. Ze keek niet één keer naar mij.

While the children drank their juice, I wrote a note for Marco and put it on his box of tools: “Bigger eyes for the sheep, please. C. Novak.” I put the six sheep heads next to it.

Terwijl de kinderen hun sap dronken, schreef ik een briefje voor Marco en legde het op zijn kist met gereedschap: “Grotere ogen voor de schapen, alstublieft. C. Novak.” Ik legde de zes schaapskoppen ernaast.

At twenty past four Efua came to the door, and Amara went with her, quick and quiet. At half past I sent everyone home, and I locked the hall door myself. I checked it twice. I always check things twice.

Om twintig over vier kwam Efua aan de deur en Amara ging met haar mee, snel en stil. Om half vijf stuurde ik iedereen naar huis en ik deed de deur van de zaal zelf op slot. Ik controleerde het twee keer. Ik controleer altijd alles twee keer.

On Friday morning, at twenty past eight, Mr Doyle came to my classroom. He is about fifty, with grey hair and a grey coat, and he has been the caretaker of St Nicholas for thirty years. He stood very straight in the door.

Op vrijdagochtend, om twintig over acht, kwam meneer Doyle naar mijn klas. Hij is ongeveer vijftig, met grijs haar en een grijze jas, en hij is al dertig jaar de conciërge van St Nicholas. Hij stond heel recht in de deur.

“Miss Novak. The baby is gone.”

“Juf Novak. Het kindje is weg.”