Μικρές πατημασιές

«Μη φοβάστε», είπε η Sophie Price στους βοσκούς.

“Do not be afraid,” said Sophie Price to the shepherds.

«Μη φοβάστε», είπε στους βασιλιάδες, στην πόρτα.

“Do not be afraid,” she said to the kings, at the door.

«Μη φοβάστε», είπε στο πιάνο της Ruth, και στην κουζίνα, και σε ένα μικρό πρόβατο που δεν φοβόταν καθόλου μέχρι τότε.

“Do not be afraid,” she said to Ruth’s piano, and to the kitchen, and to a small sheep who was not afraid at all until then.

Ήταν Τρίτη, πρώτη Δεκεμβρίου. Από τις τέσσερις παρά τέταρτο η Sophie είπε τη μεγάλη φράση γύρω στις τριάντα φορές. Κάθε φορά ήταν πολύ καλή. Ήθελα να τη βάλω στη φάτνη με το άχυρο.

It was Tuesday, the first of December. Since a quarter to four Sophie said the big line about thirty times. Every time it was very good. I wanted to put her in the crib with the straw.

Τα πρόβατα τουλάχιστον έβλεπαν. Κάποιος έκοψε μεγαλύτερες τρύπες και στα έξι κεφάλια, πολύ προσεκτικά. Κάτω από το σημείωμά μου, με μεγάλα τετράγωνα γράμματα, κάποιος έγραψε: «Αρκετά μεγάλες;» Κράτησα το σημείωμα. Δεν ξέρω γιατί.

The sheep could see, at least. Somebody had cut bigger holes in all six sheep heads, very neatly. Under my note, in big square letters, somebody wrote: “Big enough?” I kept the note. I don’t know why.

Η Inês στεκόταν δίπλα της όλη την πρόβα. Δεν μίλησε καθόλου. Στις τέσσερις και μισή τα παιδιά έτρεξαν για τα παλτά τους, και μέσα στη φασαρία η Inês ήταν ξαφνικά στην πόρτα, πρώτη από όλους. Τα μάτια της ήταν κόκκινα και κρατούσε τη σχολική τσάντα σφιχτά στο στήθος, με τα δύο χέρια. Φώναξα «Αντίο». Δεν απάντησε.

Inês stood next to her the whole rehearsal. She didn’t say anything back. At half past four the children ran for their coats, and in the noise Inês was suddenly at the door, first of everyone. Her eyes were red, and she held her school bag tight against her chest, with both arms. I called goodbye. She didn’t answer.

Στις επτά γύρισα στην αίθουσα. Ο Marco ήταν εκεί με το κλειδί του, μόνος, κάτω από το μεγάλο φως. Δεν έφτιαχνε τίποτα. Καθόταν σε ένα κουτί με ένα μικρό μαχαίρι και ένα κομμάτι ξύλο, και ροκανίδια ήταν γύρω από τις μπότες του. Στο χέρι του είχε ένα μικρό γαϊδουράκι, όχι μεγαλύτερο από τον αντίχειρά μου.

At seven I came back to the hall. Marco was there with his key, alone, under the big light. He wasn’t building. He sat on a box with a small knife and a piece of wood, and wood shavings lay round his boots. In his hand was a little donkey, no bigger than my thumb.

«Για τη φάτνη;» ρώτησα.

“For the crib?” I asked.

«Όχι. Όχι για τη φάτνη.» Το έβαλε στην τσέπη του, γρήγορα. «Είναι για τις νύχτες, όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ.»

“No. Not for the crib.” He put it in his pocket, fast. “It’s for the nights, when I can’t sleep.”

Στη μέση της αίθουσας στεκόταν ένα ξύλινο πλαίσιο ψηλό σαν πόρτα. Μύριζε καινούριο ξύλο.

In the middle of the room stood a wooden frame as tall as a door. It smelled of new wood.

«Κύριε Russo. Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;»

“Mr Russo. Can I ask you something?”

«Ρωτήστε.» Πήρε το σφυρί του και γύρισε στο πλαίσιο.

“You can ask.” He picked up his hammer and went back to the frame.

«Την Πέμπτη το βράδυ, μετά την πρόβα. Ο κύριος Doyle λέει ότι το βαν σας ήταν εδώ ως τις δέκα.»

“On Thursday night, after the rehearsal. Mr Doyle says your van was here until ten.”

Άφησε το σφυρί του.

He put down his hammer.