Small Footprints

“Do not be afraid,” said Sophie Price to the shepherds.

– Nie bójcie się – powiedziała Sophie Price do pasterzy.

“Do not be afraid,” she said to the kings, at the door.

– Nie bójcie się – powiedziała do królów, przy drzwiach.

“Do not be afraid,” she said to Ruth’s piano, and to the kitchen, and to a small sheep who was not afraid at all until then.

– Nie bójcie się – powiedziała do pianina Ruth, do kuchni i do małej owcy, która wcale się nie bała, aż do tej chwili.

It was Tuesday, the first of December. Since a quarter to four Sophie said the big line about thirty times. Every time it was very good. I wanted to put her in the crib with the straw.

Był wtorek, pierwszy grudnia. Od za piętnaście czwarta Sophie powiedziała tę wielką kwestię około trzydzieści razy. Za każdym razem było bardzo dobrze. Chciałam posadzić ją w szopce na słomie.

The sheep could see, at least. Somebody had cut bigger holes in all six sheep heads, very neatly. Under my note, in big square letters, somebody wrote: “Big enough?” I kept the note. I don’t know why.

Owce przynajmniej widziały. Ktoś wyciął większe dziury we wszystkich sześciu głowach owiec, bardzo starannie. Pod moją kartką ktoś napisał dużymi, kwadratowymi literami: „Wystarczy?” Zatrzymałam kartkę. Nie wiem dlaczego.

Inês stood next to her the whole rehearsal. She didn’t say anything back. At half past four the children ran for their coats, and in the noise Inês was suddenly at the door, first of everyone. Her eyes were red, and she held her school bag tight against her chest, with both arms. I called goodbye. She didn’t answer.

Inês stała obok niej przez całą próbę. Nic jej nie odpowiedziała. O wpół do piątej dzieci pobiegły po kurtki i w tym hałasie Inês nagle była przy drzwiach, pierwsza ze wszystkich. Miała czerwone oczy i mocno trzymała torbę szkolną przy piersi, obiema rękami. Zawołałam „do widzenia”. Nie odpowiedziała.

At seven I came back to the hall. Marco was there with his key, alone, under the big light. He wasn’t building. He sat on a box with a small knife and a piece of wood, and wood shavings lay round his boots. In his hand was a little donkey, no bigger than my thumb.

O siódmej wróciłam do sali. Był tam Marco ze swoim kluczem, sam, pod dużą lampą. Nie budował. Siedział na skrzynce z małym nożem i kawałkiem drewna, a wokół jego butów leżały wióry. W ręce miał małego osiołka, nie większego niż mój kciuk.

“For the crib?” I asked.

– Do szopki? – zapytałam.

“No. Not for the crib.” He put it in his pocket, fast. “It’s for the nights, when I can’t sleep.”

– Nie. Nie do szopki. – Szybko schował go do kieszeni. – To na noce, kiedy nie mogę spać.

In the middle of the room stood a wooden frame as tall as a door. It smelled of new wood.

Pośrodku sali stała drewniana rama, wysoka jak drzwi. Pachniała nowym drewnem.

“Mr Russo. Can I ask you something?”

– Panie Russo. Mogę o coś zapytać?

“You can ask.” He picked up his hammer and went back to the frame.

– Może pani pytać. – Wziął młotek i wrócił do ramy.

“On Thursday night, after the rehearsal. Mr Doyle says your van was here until ten.”

– W czwartek wieczorem, po próbie. Pan Doyle mówi, że pana furgonetka była tu do dziesiątej.

He put down his hammer.

Odłożył młotek.