Small Footprints

“Do not be afraid,” said Sophie Price to the shepherds.

“Wees niet bang,” zei Sophie Price tegen de herders.

“Do not be afraid,” she said to the kings, at the door.

“Wees niet bang,” zei ze tegen de koningen, bij de deur.

“Do not be afraid,” she said to Ruth’s piano, and to the kitchen, and to a small sheep who was not afraid at all until then.

“Wees niet bang,” zei ze tegen de piano van Ruth, en tegen de keuken, en tegen een klein schaap dat tot dan toe helemaal niet bang was.

It was Tuesday, the first of December. Since a quarter to four Sophie said the big line about thirty times. Every time it was very good. I wanted to put her in the crib with the straw.

Het was dinsdag 1 december. Sinds kwart voor vier zei Sophie de grote zin wel dertig keer. Elke keer was het heel goed. Ik wilde haar in de kerststal zetten, in het stro.

The sheep could see, at least. Somebody had cut bigger holes in all six sheep heads, very neatly. Under my note, in big square letters, somebody wrote: “Big enough?” I kept the note. I don’t know why.

De schapen konden nu tenminste zien. Iemand had grotere gaten in alle zes de schaapskoppen gesneden, heel netjes. Onder mijn briefje stond in grote vierkante letters: “Groot genoeg?” Ik hield het briefje. Ik weet niet waarom.

Inês stood next to her the whole rehearsal. She didn’t say anything back. At half past four the children ran for their coats, and in the noise Inês was suddenly at the door, first of everyone. Her eyes were red, and she held her school bag tight against her chest, with both arms. I called goodbye. She didn’t answer.

Inês stond de hele repetitie naast haar. Ze zei niets terug. Om half vijf renden de kinderen naar hun jassen, en in het lawaai stond Inês ineens bij de deur, als eerste van allemaal. Haar ogen waren rood en ze hield haar schooltas met beide armen tegen haar borst. Ik riep gedag. Ze antwoordde niet.

At seven I came back to the hall. Marco was there with his key, alone, under the big light. He wasn’t building. He sat on a box with a small knife and a piece of wood, and wood shavings lay round his boots. In his hand was a little donkey, no bigger than my thumb.

Om zeven uur kwam ik terug naar de zaal. Marco was er, met zijn sleutel, alleen, onder het grote licht. Hij was niet aan het bouwen. Hij zat op een kist met een klein mes en een stuk hout, en er lagen houtkrullen rond zijn laarzen. In zijn hand had hij een kleine ezel, niet groter dan mijn duim.

“For the crib?” I asked.

“Voor de kerststal?” vroeg ik.

“No. Not for the crib.” He put it in his pocket, fast. “It’s for the nights, when I can’t sleep.”

“Nee. Niet voor de kerststal.” Hij stopte hem snel in zijn zak. “Hij is voor de nachten, als ik niet kan slapen.”

In the middle of the room stood a wooden frame as tall as a door. It smelled of new wood.

In het midden van de zaal stond een houten frame, zo hoog als een deur. Het rook naar nieuw hout.

“Mr Russo. Can I ask you something?”

“Meneer Russo. Mag ik u iets vragen?”

“You can ask.” He picked up his hammer and went back to the frame.

“U mag het vragen.” Hij pakte zijn hamer en ging terug naar het frame.

“On Thursday night, after the rehearsal. Mr Doyle says your van was here until ten.”

“Donderdagavond, na de repetitie. Meneer Doyle zegt dat uw bestelwagen hier tot tien uur stond.”

He put down his hammer.

Hij legde zijn hamer neer.