Red Gloves

Nobody tells you how dirty a church hall is. I swept it on Thursday evening, after the rehearsal, with Mr Doyle’s old broom. There were biscuits under the piano from 2019. There was a shoe. There was a very old sandwich.

Niemand vertelt je hoe vuil een kerkzaal is. Donderdagavond, na de repetitie, veegde ik de zaal met de oude bezem van meneer Doyle. Onder de piano lagen koekjes uit 2019. Er lag een schoen. Er lag een heel oud broodje.

Then I took some thin wire from the kitchen drawer and tied the tin star to the top of the little stable, round and round, very tight. Nobody could take that star now. I locked the door with my key, and I checked it twice. At seven Marco came with his key to build, and at ten he locked it again. I know, because I walked past at ten, in my coat, with my list. He didn’t see me. I felt stupid and I walked past anyway.

Toen pakte ik dunne draad uit de keukenla en bond de blikken ster boven aan de kleine stal vast, rond en rond, heel strak. Niemand kon die ster nu nog pakken. Ik deed de deur met mijn sleutel op slot en ik controleerde het twee keer. Om zeven uur kwam Marco met zijn sleutel om te bouwen, en om tien uur deed hij de deur weer op slot. Ik weet het, want ik liep om tien uur langs, in mijn jas, met mijn lijst. Hij zag mij niet. Ik voelde me dom en ik liep toch langs.

On Fridays Ruth’s choir practises in the hall. This Friday she came early. At half past three she came into my classroom, which she has never done before.

Op vrijdag oefent het koor van Ruth in de zaal. Deze vrijdag kwam ze vroeg. Om half vier kwam ze mijn klas in, wat ze nog nooit had gedaan.

“Miss Novak,” she said. “Your star is gone.”

“Juf Novak,” zei ze. “Uw ster is weg.”

The tin star was gone. My wire hung open from the corner of the stable. Somebody untied it, slowly, round and round, in the dark.

De blikken ster was weg. Mijn draad hing open aan de hoek van de stal. Iemand had hem langzaam losgemaakt, rond en rond, in het donker.

“There are two keys now,” I said. “Mine and his.”

“Er zijn nu twee sleutels,” zei ik. “De mijne en de zijne.”

“Yes,” said Ruth. “I can count too.”

“Ja,” zei Ruth. “Ik kan ook tellen.”

The end of my wire was sharp. On it there was something red. A short red wool thread. I took it off and put it in an envelope, and wrote the date on the envelope.

Het einde van mijn draad was scherp. Er zat iets roods aan. Een korte rode wollen draad. Ik haalde hem eraf en deed hem in een envelop, en ik schreef de datum op de envelop.

“Very good,” said Ruth. “Now you are a detective.”

“Heel goed,” zei Ruth. “Nu bent u detective.”

At half past four the parents came for the choir children. Diane Price came in red gloves. She always wears red gloves. They are very good gloves, of soft red wool.

Om half vijf kwamen de ouders de koorkinderen halen. Diane Price kwam binnen met rode handschoenen. Ze draagt altijd rode handschoenen. Het zijn heel mooie handschoenen, van zachte rode wol.

Sophie told her mother about the star before Diane had her coat off. Diane looked at the crib and then at all the parents.

Sophie vertelde haar moeder over de ster voordat Diane haar jas uit had. Diane keek naar de kerststal en toen naar alle ouders.

“This is a scandal,” she said loudly. “On Tuesday Father Tom told the council about one little doll. One doll, he said, and Miss Novak is looking for it. Now the angels and the star too?”

“Dit is een schandaal,” zei ze luid. “Dinsdag vertelde Father Tom de parochieraad over één klein poppetje. Eén poppetje, zei hij, en juf Novak zoekt het. En nu ook de engelen en de ster?”

“I am looking,” I said.

“Ik ben aan het zoeken,” zei ik.

“You are looking,” said Diane, to everybody. “Well. The bishop is coming in three weeks. I am asking for a meeting of the parish council. On Monday evening.”

“U zoekt,” zei Diane, tegen iedereen. “Nou. De bisschop komt over drie weken. Ik vraag een vergadering van de parochieraad. Maandagavond.”