Between the Shelves

“Forty children?” said Hamid. “In my shop?”

«Σαράντα παιδιά;» είπε ο Hamid. «Στο μαγαζί μου;»

“Every day at four. Until Christmas Eve. Only for half an hour.” I held my list tight. “The hall is closed to the play. The church is too cold in the week. I have nowhere else, Hamid.”

«Κάθε μέρα στις τέσσερις. Μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων. Μόνο μισή ώρα.» Κρατούσα τη λίστα μου σφιχτά. «Η αίθουσα είναι κλειστή για την παράσταση. Η εκκλησία έχει πολύ κρύο μέσα στην εβδομάδα. Δεν έχω άλλο μέρος, Hamid.»

Hamid has been on St Nicholas Square for twenty-five years, in the late shop on the corner. He looked round it slowly: the rice, the tins, the newspapers, the fridges full of milk.

Ο Hamid είναι στην St Nicholas Square εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, στο μαγαζί που μένει ανοιχτό ως αργά, στη γωνία. Το κοίταξε αργά γύρω του: το ρύζι, τις κονσέρβες, τις εφημερίδες, τα ψυγεία γεμάτα γάλα.

“The kings can stand by the bread,” he said. “The angels by the window. The sheep can go in the back, with the boxes. Sheep like boxes.” He put on his glasses. “Yes, Miss Novak. Of course yes.”

«Οι μάγοι μπορούν να σταθούν δίπλα στο ψωμί», είπε. «Οι άγγελοι δίπλα στο παράθυρο. Τα πρόβατα μπορούν να πάνε πίσω, με τα κουτιά. Στα πρόβατα αρέσουν τα κουτιά.» Φόρεσε τα γυαλιά του. «Ναι, δεσποινίς Novak. Φυσικά ναι.»

Ruth was not happy. “A nativity,” she said, “between the washing powder and the cat food.” But she came at four on Wednesday, and she brought her small electric piano, and she played it on top of the freezer.

Η Ruth δεν ήταν χαρούμενη. «Μια παράσταση για τη Γέννηση», είπε, «ανάμεσα στο απορρυπαντικό και το φαγητό για γάτες.» Αλλά ήρθε την Τετάρτη στις τέσσερις, έφερε το μικρό ηλεκτρικό πιάνο της και έπαιξε πάνω στην κατάψυξη.

It worked. The shepherds walked between the shelves. Mary sat on a box of oranges. Hamid gave everyone tea in paper cups. Customers stood and watched, and one old man cried a little at the angels.

Πέτυχε. Οι βοσκοί περπάτησαν ανάμεσα στα ράφια. Η Μαρία κάθισε σε ένα κουτί με πορτοκάλια. Ο Hamid έδωσε σε όλους τσάι σε χάρτινα ποτήρια. Οι πελάτες στέκονταν και κοίταζαν, κι ένας ηλικιωμένος έκλαψε λίγο με τους αγγέλους.

That evening I stayed late in my classroom, cutting out paper stars. At seven a young woman knocked, with snow on her coat and Hamid’s dark eyes. Leila Yousef, his daughter, a journalist, home from Toronto. Her father told her about my hospital idea.

Εκείνο το βράδυ έμεινα αργά στην τάξη μου και έκοβα χάρτινα αστέρια. Στις επτά χτύπησε την πόρτα μια νεαρή γυναίκα, με χιόνι στο παλτό και τα σκούρα μάτια του Hamid. Ήταν η Leila Yousef, η κόρη του, δημοσιογράφος, που γύρισε στο σπίτι από το Τορόντο. Ο πατέρας της της μίλησε για την ιδέα μου με το νοσοκομείο.

A journalist. I put down my scissors.

Δημοσιογράφος. Άφησα κάτω το ψαλίδι μου.

“It’s a nightmare,” I said. “The play is a nightmare. The hospital hasn’t said yes. Father Tom hasn’t asked the bishop. And forty children in the snow, at night?”

«Είναι εφιάλτης», είπα. «Η παράσταση είναι εφιάλτης. Το νοσοκομείο δεν είπε ναι. Ο πατέρας Tom δεν ρώτησε τον επίσκοπο. Και σαράντα παιδιά στο χιόνι, τη νύχτα;»

“Someone on the square would like it very much,” she said. She didn’t say who. “I can phone the hospital. And if you need another adult in the snow, I’ll walk with the children.”

«Κάποιος στην πλατεία θα το ήθελε πολύ», είπε. Δεν είπε ποιος. «Μπορώ να τηλεφωνήσω στο νοσοκομείο. Κι αν χρειάζεστε άλλον έναν ενήλικα στο χιόνι, θα περπατήσω με τα παιδιά.»

“I’ll try,” I said.

«Θα προσπαθήσω», είπα.

But it was my idea, and Kofi Mensah asked about the play every day. On Thursday I phoned the ward sister again myself. She still said maybe. That night I wrote to her too, a short email.

Αλλά ήταν δική μου ιδέα, και ο Kofi Mensah ρωτούσε για την παράσταση κάθε μέρα. Την Πέμπτη τηλεφώνησα ξανά η ίδια στην προϊσταμένη νοσοκόμα. Εκείνη είπε πάλι ίσως. Εκείνο το βράδυ της έγραψα κι ένα σύντομο email.

Dear Sister, we are forty children and five adults. We can come at seven on Christmas Eve, sing three carols and leave in twenty minutes. I will be responsible for every child. Please say yes. Clara Novak, St Nicholas School.

Αγαπητή κυρία προϊσταμένη, είμαστε σαράντα παιδιά και πέντε ενήλικες. Μπορούμε να έρθουμε στις επτά την παραμονή των Χριστουγέννων, να πούμε τρία κάλαντα και να φύγουμε σε είκοσι λεπτά. Θα είμαι υπεύθυνη για κάθε παιδί. Παρακαλώ πείτε ναι. Clara Novak, Σχολείο Αγίου Νικολάου.

On Thursday evening two fathers and I finished the stable in the church. We had Marco’s drawings, and a lot of nails, and no idea. We put the roof on. Then we saw it was the wrong way round, and took it off, and put it on again. The door opened into the wall. When I leaned on the stable, the whole thing moved a little, like a tired horse.

Την Πέμπτη το βράδυ δύο πατεράδες κι εγώ τελειώσαμε τον στάβλο στην εκκλησία. Είχαμε τα σχέδια του Marco, πολλά καρφιά και καμία ιδέα. Βάλαμε τη στέγη. Μετά είδαμε ότι ήταν ανάποδα, τη βγάλαμε και τη βάλαμε ξανά. Η πόρτα άνοιγε προς τον τοίχο. Όταν ακούμπησα στον στάβλο, κουνήθηκε ολόκληρος λίγο, σαν κουρασμένο άλογο.