คืนสงัด

คืนสงัด

Silent Night

อมาราเอาของวางบนโต๊ะของคุณพ่อทอมทีละชิ้น ในห้องแต่งตัวนักบวช เมื่อวันอังคารตอนเช้า ชิ้นสุดท้ายคือตะเกียงอันเล็ก ซึ่งยังเปิดไฟอยู่

Amara put the things on Father Tom’s table one by one, in the vestry, on Tuesday morning. Last came the little lamp, which was still on.

หลังจากนั้นเธอก็ยืนตัวตรงมาก แบบที่พ่อของเธอสอน

Then she stood up very straight, the way her father told her to.

“หนูขอโทษค่ะคุณพ่อ” เธอพูด “หนูเอาไปเอง ไม่มีใครช่วยหนูเอาไปค่ะ” เธอหันไปหานายดอยล์ “หนูขอโทษค่ะคุณลุง หนูปีนเข้าทางหน้าต่างของคุณลุง”

“I’m sorry, Father,” she said. “I took them. Nobody helped me take them.” She turned to Mr Doyle. “I’m sorry, sir. I climbed in by your window.”

คุณพ่อทอมพูดไม่ออก ท่านแค่วางมือใหญ่บนหัวของเธอ

Father Tom couldn’t speak. He just put his big hand on her head.

“หน้าต่างของฉัน” นายดอยล์พูดในที่สุด “ฉันใช้ไม้เปิดมัน เมื่อเดือนพฤศจิกายน เพราะเธอขอให้ฉันเปิด หลังจากนั้นฉันก็รีบปิด เพราะเธอรีบ สามสิบปีแล้ว และฉันไม่ได้ตรวจดู” เขาหันมามองฉัน “เพราะฉะนั้นมันเป็นความผิดของฉันด้วย ครูโนวัค และเป็นความผิดของเธอด้วยนิดหน่อย”

“My window,” said Mr Doyle at last. “I opened it with my pole, in November, because you asked me. Then I closed it fast, because you were in a hurry. Thirty years, and I didn’t check it.” He looked at me. “So it’s on me too, Miss Novak. And on you, a little.”

หลังจากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมา และฉันก็คืนกุญแจให้เขา

Then he held out his hand, and I gave him back his key.

“ฉันจะทำความสะอาดห้องโถงอีกครั้ง และดูเครื่องทำความร้อนให้” เขาพูด “เพื่อเด็กๆ ฉันยังไม่ยกโทษให้เธอนะ ครูโนวัค”

“I’ll clean the hall again, and look at the heating,” he said. “For the children. I don’t forgive you yet, Miss Novak.”

นั่นก็ยุติธรรมดี ฉันไม่ได้เถียง

That was fair. I didn’t argue.

หลังจากนั้นฉันโทรหาตำรวจชาห์ แล้วเขาก็ปิดรายงาน และไม่ได้ไปที่โรงงานของมาร์โก หลังจากนั้นฉันไปที่โรงพยาบาลเอง และยืนอยู่ที่โต๊ะของหัวหน้าพยาบาลจนเธอเงยหน้าขึ้นมามอง

After that I phoned PC Shah, and he closed the report, and he didn’t go to Marco’s workshop. Then I went to the hospital myself and stood at the ward sister’s desk until she looked up.

ฉันส่งจดหมายของโคฟี เมนซาห์ เตียงแปดให้เธอ ซึ่งเขียนช้าๆ ด้วยดินสอ ได้โปรดให้เด็กๆ มา นี่คือคริสต์มาสเดียวที่ลูกสาวให้ผมได้

I gave her a note from Kofi Mensah, bed eight, written slowly in pencil. Please let the children come. It is the only Christmas my daughter can give me.

หัวหน้าพยาบาลอ่านสองครั้ง “นักข่าวของคุณโทรหาฉันสามครั้ง” เธอพูด “นั่นไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย แต่อันนี้เปลี่ยน” เธอหยิบแบบฟอร์มออกมา “เด็กสี่สิบคนในหอผู้ป่วยของฉันตอนกลางคืน จะใส่ชื่อใครตรงนี้ ชื่อโรงเรียนเหรอ”

The sister read it twice. “Your journalist phoned me three times,” she said. “That didn’t change anything. This does.” She took out a form. “Forty children on my ward at night. Whose name goes here? The school’s?”

“ไม่ใช่ค่ะ โรงเรียนปฏิเสธเมื่อเช้านี้ ละครของวัดตอนกลางคืนไม่ใช่การทัศนศึกษาของโรงเรียนค่ะ”

“No. The school said no this morning. A parish play at night is not a school trip.”

“ถ้าอย่างนั้นชื่อใครล่ะ”

“Then whose?”