The Fox and the Crow

One bright morning as the Fox was following his sharp nose through the wood in search of a bite to eat, he saw a Crow on the limb of a tree overhead. This was by no means the first Crow the Fox had ever seen.

Ένα λαμπερό πρωινό, καθώς η Αλεπού ακολουθούσε την κοφτερή μύτη της μέσα στο δάσος ψάχνοντας κάτι να φάει, είδε ένα Κοράκι στο κλαδί ενός δέντρου από πάνω. Αυτό δεν ήταν σε καμία περίπτωση το πρώτο Κοράκι που είχε δει ποτέ η Αλεπού.

What caught his attention this time and made him stop for a second look, was that the lucky Crow held a bit of cheese in her beak.

Αυτό που της τράβηξε την προσοχή αυτή τη φορά και την έκανε να σταματήσει για μια δεύτερη ματιά, ήταν ότι το τυχερό Κοράκι κρατούσε ένα κομμάτι τυρί στο ράμφος του.

“No need to search any farther,” thought sly Master Fox. “Here is a dainty bite for my breakfast.”

«Δεν χρειάζεται να ψάξω άλλο», σκέφτηκε η πονηρή Κυρά Αλεπού. «Να μια νόστιμη μπουκιά για το πρωινό μου».

Up he trotted to the foot of the tree in which the Crow was sitting, and looking up admiringly, he cried, “Good-morning, beautiful creature!”

Πλησίασε τροχάζοντας στη ρίζα του δέντρου στο οποίο καθόταν το Κοράκι και, κοιτάζοντας ψηλά με θαυμασμό, φώναξε: «Καλημέρα, όμορφο πλάσμα!»

The Crow, her head cocked on one side, watched the Fox suspiciously. But she kept her beak tightly closed on the cheese and did not return his greeting.

Το Κοράκι, με το κεφάλι γερμένο στο πλάι, παρακολουθούσε την Αλεπού με καχυποψία. Όμως κράτησε το ράμφος του σφιχτά κλεισμένο πάνω στο τυρί και δεν ανταπέδωσε τον χαιρετισμό της.

“What a charming creature she is!” said the Fox. “How her feathers shine! What a beautiful form and what splendid wings! Such a wonderful Bird should have a very lovely voice, since everything else about her is so perfect.

«Τι γοητευτικό πλάσμα που είναι!» είπε η Αλεπού. «Πώς λάμπουν τα φτερά της! Τι όμορφο παράστημα και τι υπέροχες φτερούγες! Ένα τόσο θαυμάσιο Πουλί θα έπρεπε να έχει μια πολύ όμορφη φωνή, αφού όλα τα άλλα πάνω της είναι τόσο τέλεια.

Could she sing just one song, I know I should hail her Queen of Birds.”

Αν μπορούσε να τραγουδήσει έστω ένα τραγούδι, ξέρω ότι θα την ανακήρυσσα Βασίλισσα των Πουλιών».

Listening to these flattering words, the Crow forgot all her suspicion, and also her breakfast. She wanted very much to be called Queen of Birds.

Ακούγοντας αυτά τα κολακευτικά λόγια, το Κοράκι ξέχασε κάθε καχυποψία, αλλά και το πρωινό του. Ήθελε πάρα πολύ να ονομαστεί Βασίλισσα των Πουλιών.

So she opened her beak wide to utter her loudest caw, and down fell the cheese straight into the Fox’s open mouth.

Άνοιξε λοιπόν διάπλατα το ράμφος του για να βγάλει το πιο δυνατό του κρώξιμο, και το τυρί έπεσε κατευθείαν μέσα στο ανοιχτό στόμα της Αλεπούς.

“Thank you,” said Master Fox sweetly, as he walked off. “Though it is cracked, you have a voice sure enough. But where are your wits?”

«Σε ευχαριστώ», είπε γλυκά η Κυρά Αλεπού καθώς απομακρυνόταν. «Αν και ραγισμένη, έχεις σίγουρα φωνή. Αλλά πού είναι το μυαλό σου;»

The flatterer lives at the expense of those who will listen to him.

Ο κόλακας ζει εις βάρος εκείνων που θα τον ακούσουν.