Ο Αόρατος Άνθρωπος

Ο παράξενος άνθρωπος έρχεται

The Strange Man Arrives

Ο ξένος ήρθε στο Άιπινγκ στα τέλη Φεβρουαρίου, μέσα σε κρύο αέρα και πυκνό χιόνι. Ήταν το τελευταίο χιόνι της χρονιάς. Περπάτησε πάνω από τους λόφους από τον σταθμό του Μπράμπλχερστ με μια μικρή μαύρη τσάντα.

The stranger came to Iping at the end of February, through cold wind and heavy snow. It was the last snow of the year. He walked over the hills from Bramblehurst station with a small black bag.

Ρούχα τον κάλυπταν από το κεφάλι ως τα πόδια και το μαλακό καπέλο του έκρυβε το πρόσωπό του. Φαινόταν μόνο η γυαλιστερή άκρη της μύτης του.

Clothes covered him from head to foot, and his soft hat hid his face. Only the shiny tip of his nose showed.

Παραλίγο να πέσει μέσα από την πόρτα του πανδοχείου «Κόουτς εντ Χόρσιζ».

He almost fell through the door of the Coach and Horses inn.

«Φωτιά!» φώναξε. «Σας παρακαλώ, κάντε μου τη χάρη! Ένα δωμάτιο και φωτιά!»

“A fire!” he shouted. “Please, be kind! A room and a fire!”

Η κυρία Χολ ήταν η ιδιοκτήτρια του πανδοχείου. Τίναξε το χιόνι στο μπαρ και την ακολούθησε στο σαλόνι των πελατών. Είπε πολύ λίγα, αλλά πέταξε δύο χρυσά νομίσματα στο τραπέζι. Αυτά πλήρωσαν το δωμάτιό του.

Mrs. Hall owned the inn. He shook off the snow in the bar and followed her into the guest parlour. He said very little, but he threw two gold coins on the table. They paid for his room.

Η κυρία Χολ άναψε τη φωτιά και πήγε η ίδια να μαγειρέψει το γεύμα του. Ένας πελάτης τον χειμώνα ήταν υπέροχη τύχη και αυτός δεν διαφωνούσε για τα χρήματα.

Mrs. Hall lit the fire and went to cook his meal herself. A guest in winter was wonderful luck, and this one did not argue about money.

Η νεαρή υπηρέτριά της, η Μίλι, ήταν αργή, και η κυρία Χολ της είπε ακριβώς τι σκεφτόταν. Μετά κουβάλησε πιάτα και ποτήρια στο σαλόνι και έστρωσε το τραπέζι.

Her young servant Millie was slow, so Mrs. Hall told her exactly what she thought. Then she carried plates and glasses into the parlour and laid the table.

Η φωτιά έκαιγε καλά, αλλά ο ξένος φορούσε ακόμα το καπέλο και το παλτό του. Στεκόταν στο παράθυρο και κοίταζε έξω το χιόνι.

The fire was burning well, but the stranger still wore his hat and coat. He stood at the window and looked out at the snow.

«Να πάρω το καπέλο και το παλτό σας, κύριε;» ρώτησε. «Μπορώ να τα στεγνώσω καλά στην κουζίνα.»

“Can I take your hat and coat, sir?” she asked. “I can give them a good dry in the kitchen.”

«Όχι», είπε, και δεν γύρισε.

“No,” he said, and he did not turn.

Άνοιξε το στόμα της να ρωτήσει ξανά. Εκείνος γύρισε το κεφάλι και την κοίταξε πάνω από τον ώμο του. «Προτιμώ να τα κρατήσω πάνω μου», είπε πολύ καθαρά.

She opened her mouth to ask again. He turned his head and looked at her over his shoulder. “I prefer to keep them on,” he said very clearly.

Τώρα είδε τα μεγάλα μπλε γυαλιά του, με τζάμι και στα πλάγια. Πυκνά μαλλιά έπεφταν πάνω στον γιακά του παλτού του και έκρυβαν τα μάγουλά του.

Now she saw his big blue goggles, with glass at the sides too. Thick hair came down over his coat collar and hid his cheeks.

«Πολύ καλά, κύριε», είπε. «Όπως θέλετε .»

“Very well, sir,” she said. “ As you like.”