De Onzichtbare Man

De vreemde man komt aan

The Strange Man Arrives

De vreemdeling is eind februari in Iping aangekomen, door koude wind en zware sneeuw. Het was de laatste sneeuw van het jaar. Hij is vanaf het station van Bramblehurst over de heuvels gelopen, met een kleine zwarte tas.

The stranger came to Iping at the end of February, through cold wind and heavy snow. It was the last snow of the year. He walked over the hills from Bramblehurst station with a small black bag.

Kleren hebben hem van top tot teen bedekt en zijn zachte hoed heeft zijn gezicht verborgen. Alleen het glimmende puntje van zijn neus was te zien.

Clothes covered him from head to foot, and his soft hat hid his face. Only the shiny tip of his nose showed.

Hij is bijna door de deur van de herberg De Coach and Horses gevallen.

He almost fell through the door of the Coach and Horses inn.

“Een vuur!” heeft hij geroepen. “Alstublieft, wees zo goed! Een kamer en een vuur!”

“A fire!” he shouted. “Please, be kind! A room and a fire!”

Mevrouw Hall was de eigenaar van de herberg. Hij heeft in de bar de sneeuw van zich afgeschud en is haar gevolgd naar de zitkamer. Hij zei heel weinig, maar hij heeft twee gouden munten op tafel gegooid. Daarmee heeft hij zijn kamer betaald.

Mrs. Hall owned the inn. He shook off the snow in the bar and followed her into the guest parlour. He said very little, but he threw two gold coins on the table. They paid for his room.

Mevrouw Hall heeft het vuur aangestoken en is zelf zijn eten gaan koken. Een gast in de winter was een geweldig geluk en deze gast heeft geen ruzie over geld gemaakt.

Mrs. Hall lit the fire and went to cook his meal herself. A guest in winter was wonderful luck, and this one did not argue about money.

Haar jonge hulp Millie was langzaam, dus mevrouw Hall heeft haar precies gezegd wat ze ervan dacht. Daarna heeft ze borden en glazen naar de zitkamer gebracht en de tafel gedekt.

Her young servant Millie was slow, so Mrs. Hall told her exactly what she thought. Then she carried plates and glasses into the parlour and laid the table.

Het vuur heeft goed gebrand, maar de vreemdeling had nog steeds zijn hoed en jas aan. Hij heeft bij het raam gestaan en heeft naar de sneeuw gekeken.

The fire was burning well, but the stranger still wore his hat and coat. He stood at the window and looked out at the snow.

“Mag ik uw hoed en jas aannemen, meneer?” vroeg ze. “Ik kan ze in de keuken lekker laten drogen.”

“Can I take your hat and coat, sir?” she asked. “I can give them a good dry in the kitchen.”

“Nee,” zei hij, en hij draaide zich niet om.

“No,” he said, and he did not turn.

Ze heeft haar mond opengedaan om het nog een keer te vragen. Hij heeft zijn hoofd gedraaid en heeft haar over zijn schouder aangekeken. “Ik houd ze liever aan,” zei hij heel duidelijk.

She opened her mouth to ask again. He turned his head and looked at her over his shoulder. “I prefer to keep them on,” he said very clearly.

Nu heeft ze zijn grote blauwe bril gezien, met ook glas aan de zijkanten. Dik haar heeft over zijn jaskraag gehangen en heeft zijn wangen verborgen.

Now she saw his big blue goggles, with glass at the sides too. Thick hair came down over his coat collar and hid his cheeks.

“Heel goed, meneer,” zei ze. “Zoals u wilt.”

“Very well, sir,” she said. “ As you like.”