The Invisible Man

The Strange Man Arrives

Ο παράξενος άνθρωπος έρχεται

The stranger came to Iping at the end of February, through cold wind and heavy snow. It was the last snow of the year. He walked over the hills from Bramblehurst station with a small black bag.

Ο ξένος ήρθε στο Άιπινγκ στα τέλη Φεβρουαρίου, μέσα σε κρύο αέρα και πυκνό χιόνι. Ήταν το τελευταίο χιόνι της χρονιάς. Περπάτησε πάνω από τους λόφους από τον σταθμό του Μπράμπλχερστ με μια μικρή μαύρη τσάντα.

Clothes covered him from head to foot, and his soft hat hid his face. Only the shiny tip of his nose showed.

Ρούχα τον κάλυπταν από το κεφάλι ως τα πόδια και το μαλακό καπέλο του έκρυβε το πρόσωπό του. Φαινόταν μόνο η γυαλιστερή άκρη της μύτης του.

He almost fell through the door of the Coach and Horses inn.

Παραλίγο να πέσει μέσα από την πόρτα του πανδοχείου «Κόουτς εντ Χόρσιζ».

“A fire!” he shouted. “Please, be kind! A room and a fire!”

«Φωτιά!» φώναξε. «Σας παρακαλώ, κάντε μου τη χάρη! Ένα δωμάτιο και φωτιά!»

Mrs. Hall owned the inn. He shook off the snow in the bar and followed her into the guest parlour. He said very little, but he threw two gold coins on the table. They paid for his room.

Η κυρία Χολ ήταν η ιδιοκτήτρια του πανδοχείου. Τίναξε το χιόνι στο μπαρ και την ακολούθησε στο σαλόνι των πελατών. Είπε πολύ λίγα, αλλά πέταξε δύο χρυσά νομίσματα στο τραπέζι. Αυτά πλήρωσαν το δωμάτιό του.

Mrs. Hall lit the fire and went to cook his meal herself. A guest in winter was wonderful luck, and this one did not argue about money.

Η κυρία Χολ άναψε τη φωτιά και πήγε η ίδια να μαγειρέψει το γεύμα του. Ένας πελάτης τον χειμώνα ήταν υπέροχη τύχη και αυτός δεν διαφωνούσε για τα χρήματα.

Her young servant Millie was slow, so Mrs. Hall told her exactly what she thought. Then she carried plates and glasses into the parlour and laid the table.

Η νεαρή υπηρέτριά της, η Μίλι, ήταν αργή, και η κυρία Χολ της είπε ακριβώς τι σκεφτόταν. Μετά κουβάλησε πιάτα και ποτήρια στο σαλόνι και έστρωσε το τραπέζι.

The fire was burning well, but the stranger still wore his hat and coat. He stood at the window and looked out at the snow.

Η φωτιά έκαιγε καλά, αλλά ο ξένος φορούσε ακόμα το καπέλο και το παλτό του. Στεκόταν στο παράθυρο και κοίταζε έξω το χιόνι.

“Can I take your hat and coat, sir?” she asked. “I can give them a good dry in the kitchen.”

«Να πάρω το καπέλο και το παλτό σας, κύριε;» ρώτησε. «Μπορώ να τα στεγνώσω καλά στην κουζίνα.»

“No,” he said, and he did not turn.

«Όχι», είπε, και δεν γύρισε.

She opened her mouth to ask again. He turned his head and looked at her over his shoulder. “I prefer to keep them on,” he said very clearly.

Άνοιξε το στόμα της να ρωτήσει ξανά. Εκείνος γύρισε το κεφάλι και την κοίταξε πάνω από τον ώμο του. «Προτιμώ να τα κρατήσω πάνω μου», είπε πολύ καθαρά.

Now she saw his big blue goggles, with glass at the sides too. Thick hair came down over his coat collar and hid his cheeks.

Τώρα είδε τα μεγάλα μπλε γυαλιά του, με τζάμι και στα πλάγια. Πυκνά μαλλιά έπεφταν πάνω στον γιακά του παλτού του και έκρυβαν τα μάγουλά του.

“Very well, sir,” she said. “ As you like.”

«Πολύ καλά, κύριε», είπε. «Όπως θέλετε .»