Το κολιέ

Η κοπέλα ήταν μία από εκείνες τις όμορφες και γοητευτικές υπάρξεις που μερικές φορές γεννιούνται, λες και από λάθος της μοίρας, σε μια οικογένεια υπαλλήλων.

The girl was one of those pretty and charming young creatures who sometimes are born, as if by a slip of fate, into a family of clerks.

Δεν είχε προίκα, δεν είχε προσδοκίες, ούτε τρόπο να γίνει γνωστή, κατανοητή, αγαπητή και να παντρευτεί έναν πλούσιο και διακεκριμένο άνδρα· έτσι, συμβιβάστηκε να παντρευτεί έναν μικροϋπάλληλο του Υπουργείου Δημόσιας Εκπαίδευσης.

She had no dowry, no expectations, no way of being known, understood, loved, married by any rich and distinguished man; so she let herself be married to a little clerk of the Ministry of Public Instruction.

Ντυνόταν απλά επειδή δεν μπορούσε να ντυθεί όμορφα, αλλά ήταν δυστυχισμένη σαν να είχε πραγματικά ξεπέσει από μια ανώτερη κοινωνική θέση· γιατί για τις γυναίκες δεν υπάρχει ούτε κάστα ούτε τάξη, καθώς η ομορφιά, η χάρη και η γοητεία παίρνουν τη θέση της καταγωγής και της οικογένειας.

She dressed plainly because she could not dress well, but she was unhappy as if she had really fallen from a higher station; since with women there is neither caste nor rank, for beauty, grace and charm take the place of family and birth.

Η φυσική ευφυΐα, το ένστικτο για το τι είναι κομψό και το εύστροφο μυαλό αποτελούν τη μοναδική τους ιεραρχία, και συχνά κάνουν τις γυναίκες του λαού ίσες με τις πιο σπουδαίες κυρίες.

Natural ingenuity, instinct for what is elegant, a supple mind are their sole hierarchy, and often make of women of the people the equals of the very greatest ladies.

Η Ματίλντ υπέφερε αδιάκοπα, νιώθοντας ότι γεννήθηκε για να απολαμβάνει όλες τις εκλεκτές απολαύσεις και όλες τις πολυτέλειες. Υπέφερε από τη φτώχεια του σπιτιού της, από τη γύμνια των τοίχων, από τις φθαρμένες καρέκλες, από την ασχήμια των κουρτινών.

Mathilde suffered ceaselessly, feeling herself born to enjoy all delicacies and all luxuries. She was distressed at the poverty of her dwelling, at the bareness of the walls, at the shabby chairs, the ugliness of the curtains.

Όλα αυτά, που μια άλλη γυναίκα της τάξης της δεν θα τα παρατηρούσε καν, τη βασάνιζαν και την εξόργιζαν. Το θέαμα της μικρής χωριατοπούλας από τη Βρετάνη, που έκανε τις ταπεινές δουλειές του σπιτιού της, ξυπνούσε μέσα της απεγνωσμένες μετάνοιες και παραληρηματικά όνειρα.

All those things, of which another woman of her rank would never even have been conscious, tortured her and made her angry. The sight of the little Breton peasant who did her humble housework aroused in her despairing regrets and bewildering dreams.

Σκεφτόταν σιωπηλούς προθαλάμους ντυμένους με ανατολίτικες ταπετσαρίες, φωτισμένους από ψηλά χάλκινα κηροπήγια, και δύο ψηλούς υπηρέτες με κοντά παντελόνια ως το γόνατο, που κοιμούνται στις μεγάλες πολυθρόνες, αποκοιμισμένοι από την αποπνικτική ζέστη της σόμπας.

She thought of silent antechambers hung with Oriental tapestry, illumined by tall bronze candelabra, and of two great footmen in knee breeches who sleep in the big armchairs, made drowsy by the oppressive heat of the stove.

Σκεφτόταν μεγάλες αίθουσες υποδοχής ντυμένες με παλιό μετάξι, ντελικάτα έπιπλα με αμύθητης αξίας αξιοπερίεργα αντικείμενα και μικρά, κοκέτικα, αρωματισμένα σαλόνια, φτιαγμένα για κουβέντα στις πέντε το απόγευμα με στενούς φίλους, με άνδρες διάσημους και περιζήτητους, που όλες οι γυναίκες ζηλεύουν και των οποίων την προσοχή όλες επιθυμούν.

She thought of long reception halls hung with ancient silk, of the dainty cabinets containing priceless curiosities and of the little coquettish perfumed reception rooms made for chatting at five o’clock with intimate friends, with men famous and sought after, whom all women envy and whose attention they all desire.

Όταν καθόταν για δείπνο μπροστά στο στρογγυλό τραπέζι, στρωμένο με ένα τραπεζομάντιλο που χρησιμοποιούσαν ήδη τρεις μέρες, απέναντι από τον σύζυγό της, ο οποίος ανασήκωνε το καπάκι της σουπιέρας και αναφωνούσε με ενθουσιασμό: «Α, τι ωραία σούπα!

When she sat down to dinner, before the round table covered with a tablecloth in use three days, opposite her husband, who uncovered the soup tureen and declared with a delighted air, “Ah, the good soup!

Δεν ξέρω τίποτα καλύτερο από αυτό», εκείνη σκεφτόταν εκλεκτά δείπνα, αστραφτερά ασημικά, ταπετσαρίες που ζωντάνευαν στους τοίχους παλιές μορφές και παράξενα πουλιά που πετούσαν στη μέση ενός μαγικού δάσους· και σκεφτόταν νόστιμα εδέσματα σερβιρισμένα σε θαυμάσια πιάτα και ψιθυριστές αβρότητες που τις ακούς με ένα χαμόγελο σφίγγας καθώς τρως το ροζ κρέας μιας πέστροφας ή τα φτερά ενός ορτυκιού.

I don’t know anything better than that,” she thought of dainty dinners, of shining silverware, of tapestry that peopled the walls with ancient personages and with strange birds flying in the midst of a fairy forest; and she thought of delicious dishes served on marvellous plates and of the whispered gallantries to which you listen with a sphinxlike smile while you are eating the pink meat of a trout or the wings of a quail.

Δεν είχε φορέματα, δεν είχε κοσμήματα, τίποτα. Και δεν αγαπούσε τίποτε άλλο εκτός από αυτά. Ένιωθε φτιαγμένη γι’ αυτά. Θα της άρεσε τόσο πολύ να αρέσει, να τη ζηλεύουν, να είναι γοητευτική, να είναι περιζήτητη.

She had no gowns, no jewels, nothing. And she loved nothing but that. She felt made for that. She would have liked so much to please, to be envied, to be charming, to be sought after.

Είχε μια φίλη, μια παλιά συμμαθήτριά της στο μοναστήρι, που ήταν πλούσια και την οποία δεν της άρεσε πια να επισκέπτεται, επειδή ένιωθε τόσο θλιμμένη όταν γυρνούσε σπίτι.

She had a friend, a former schoolmate at the convent, who was rich, and whom she did not like to go to see any more because she felt so sad when she came home.